Hierover gaat vanavond Netwerk: “De bewoners van de Horstermeerpolder zijn het zat! Ze verzetten zich tegen de plannen van de provincie Noord-Holland om een moeras te maken in de polder. Uit protest hebben ze zich afgescheiden van Nederland en hebben ze de Republiek Horstermeer uitgeroepen.”

Het lijkt in eerste instantie op een ludieke actie of een 1 april mop. Maar waarom niet?
Als je de vooraankondiging van Netwerk bekijkt, zijn er ook nogal wat serieuze redenen voor die afscheiding.

Netwerk: “Door enterde van de Horstermeerpolder onder water te zetten hoopt de provincie verdroging en wateroverlast in de polder te voorkomen. Het moeras is een onderdeel van een aan te leggen ecologische zone. De ruim 1000 inwoners van de polder zijn bang dat de waterberging in de polder leidt tot verzakking van de huizen in het gebied. Beleidsmakers zeggen dat het plan veilig kan worden ingevoerd.

Met een eigen president, een ‘DrogeGrondWet’, grensovergangen en zelfs een eigen volkslied sluit de staat zich af voor buitenstaanders en bindt ze de strijd aan met de provincie. In Netwerk een portret van Republiek Horstermeer.”

DE interessante serieuze vraag is: Waarom zouden ze dat niet doen? En wie houden hen hoe tegen?

Waarom zou een gemeente zich niet kunnen afscheiden?

En verder nog: “Waarom zou een persoon zich niet individueel kunnen afscheiden?

33 REACTIES

  1. @Tony [28]: “Als er zoiets is als een nationale identiteit en iemand hierbij niet ontkomt (-), waarom geldt dit dan niet voor bijvoorbeeld de wet? Waarom is democratie geen onderdeel van de nationale identiteit, net zoals het ‘egalitarisme’?”

    Ik denk, dat het kenmerkende onderscheid ook geldt voor de wetten in een land. De VS en NL hebben beide Ik-culturen. Inbreuken op de privacy zal men in beide landen dan ook veel meer verafschuwen dan in Wij-culturen, zoals in China en Japan.

    In de VS geldt echter ook de vrije pioniersmentaliteit van de zelfredzaamheid van het individu. Daar vind je dus geen voedingsbodem voor een door de overheid opgelegde herverdeling van de welvaart. In NL echter met de polders en de collectieve strijd tegen overstromingen was die voedingsbodem er wel. Zonder die opgelegde herverdeling had men hier niet permanent onder zeeniveau kunnen wonen. De NL-poldermentaliteit (‘de boel bij elkaar houden’ incluis) hebben we hier niet voor niets.

    Je vind die tegenstrijdigheid terug in de NL wetten: veel collectivistische benaderingen (zowel praktisch als principieel verdedigd: ‘de fatsoenlijke samenleving’), maar tegelijkertijd ook veel weerstand tegen inbreuken op de privacy (vooral een principekwestie, hoewel men ook vaak naar WOII en de Jodendeportatie verwijst om het praktische bezwaar aan te geven).

    De nationale identiteit wordt misschien nog meer gevormd door de ongeschreven wetten (gebruiken en gewoonten). Dat gaat vaak om kleine dingen, zoals dat koekje bij de koffie. In andere landen zet men gewoon de koektrommel op tafel en je pakt naar behoefte. Men gaat er van uit dat je er geen misbruik van zal maken. Dat in NL de gastvrouw bepaalt of en wanneer en hoeveel koekjes je krijgt vinden buitenlanders zeer ongastvrij. Als je echter kijkt hoe NLers reageren op een gratis aanbod (bijv. als in de supermarkt gratis blokjes kaas of gratis koffie wordt aangeboden dan wordt de voorraad letterlijk leeggeplunderd) dan zal het iedereen duidelijk zijn waarom NLers hun gasten tegen zichzelf willen beschermen. 😉

    Zo is het in NL ook zeer onbeleefd om je bord niet leeg te eten. Het lijkt dan net of je het niet lekker vond. In China daarentegen is een geheel leeggegeten bord juist een teken dat je niet genoeg te eten hebt gehad. Je krijgt dan een tweede maaltijd, en desnoods een derde, net zolang tot je nog wat eten op je bord achterlaat. Dat is dan het teken, dat je genoeg hebt gehad. Dezelfde gewoonte komt voor zover ik weet in Europa alleen voor bij bier (o.a. in Duitsland en Tsjechië). Als je je glas geheel leeg hebt gedronken krijg je automatisch weer een vol glas. Hoef je geen nieuw glas dan laat je het staan terwijl er nog een bodempje bier in zit.

    Natuurlijk zijn er altijd mensen (zoals jijzelf) die dergelijke plaatselijke gewoonten (democratie incluis) afwijzen, maar die zijn toch sterk in de minderheid en niet van belang voor de cultuur van een land.

    Maxima had beter eens kunnen grasduinen op de site van het Meertens Instituut (zie http://www.meertens.knaw.nl/cms/ ) dan had ze gezien dat NLers beslist geen Argentijnen zijn. 😉

    Tony [32] reageerde op deze reactie.

  2. @Peter de Jong [31]:

    Laat ik jouw definitie van cultuur of identiteit even accepteren.

    Je zou kunnen stellen dat ik niet echt een “cultuur” aanhang.
    Maar welke “identiteit” heb ik volgens jou?

    Je kunt toch moeilijk zeggen dat ik geen enkele identiteit heb (of kun je dat wel)?

    En aangezien ik Nederlander ben, maar dus niet die “Nederlandse identiteit” heb, blijf ik daarmee dan niet gewoon aantonen dat identiteit niet plaatsgebonden kan zijn?

    Want aannemende dat ik wel een identiteit heb, maar niet de Nederlandse (als identiteit aan plaats gebonden is), dan moet ik dus een andere plaatsgebonden identiteit hebben. Toch?

    Wat heb ik dan? De Amerikaanse identiteit? De Martiaanse identiteit?

    Nu zou je kunnen zeggen dat ik de “libertarische” identiteit heb, maar daarmee zou je dus zeggen dat identiteit niet per definitie aan lokatie is gebonden.

    Nu ben ik toch benieuwd. Welke identiteit hebben zowel jij als ik, als anderen op vrijspreker volgens jou? 😉

    Peter de Jong [33] reageerde op deze reactie.

  3. @Tony [32]:

    Tony, in cyberspace kan je je eigen identiteit aanmeten. In real life is het anders: je past je aan, of niet.

    Je wijst op de mogelijkheid je eigen identiteit te kiezen (te ontwikkelen). Een soort cafetaria-model waarbij je uit allerlei culturen zaken combineert. De meeste kosmopolieten doen dit al, net zoals de vage new age types uit allerlei religies hun eigen religie samenstellen. Je bent hier echter net zo vrij in als de rest van de samenleving toestaat.

    Het is geen enkel probleem als je bijv. een liefhebber bent van de Japanse cultuur en je je NL-woning belegt met tatami-matten, de poten van je eettafel flink inkort, er kussentjes omheen legt, en je eetkamerstoelen bij het grof vuil zet. Je kan ook nog een Zen-tuin aanleggen, Bonsai-boompjes kweken, alleen met stokjes eten, saké drinken en Manga’s lezen. Geen NLer die je een strobreed in de weg zal leggen. Het wordt pas lastig als je hier alleen nog maar in het Japans wil communiceren. Je buren en je collega’s zullen je dan meewarig aankijken en je uiteindelijk links laten liggen.

    Je identiteit is jouw probleem, niet van de rest van de samenleving. Hele volksstammen, w.o. Chinezen, Japanners, islamieten etc, hebben er voor gekozen zich niet aan te passen. Zij behouden hun eigen gewoonten en taal en verkeren hoofdzakelijk in eigen kring. Pas bij de interactie met de echte (semi-collectivistische, anti-autoritaire, zeg wat je denkt) botte NLers ontstaan de problemen. Blijf je als immigrant vriendelijk lachen, zoals de Chinezen, je eigen broek ophouden en vooral je walging voor de NL gewoonten (zie de Japanners) voor jezelf houden dan is er geen enkel probleem. Etaleer je echter je eigen gewoonten die juist door NLers weer walgelijk worden gevonden (zoals de islamieten doen) dan gaat het mis.

    (Dit is een typische Wilders-discussie, je hebt hier te maken met een PVV-stemmer hè 😉

    Wordt je van kinds af aan opgevoed (geïndoctrineerd zo je wil) met de NL-gewoonten dan is aanpassen een fluitje van een cent. Ook als je naar Europese landen reist zal je weinig moeite hebben je daar te bewegen. Natuurlijk kijk je soms wat vreemd op van bepaalde afwijkende gebruiken, maar de Europese ideeënwereld komt zo sterk overeen met wat je gewend bent dat je je al gauw thuis zal voelen. Dat geldt ook voor de landen die sterk beïnvloed zijn door Europese immigranten (o.a. VS, Canada, Australië en New-Zealand). Kom je echter in Afrika of Azië dan zal je erg moeten wennen aan de sterke wij-cultuur en de overige vreemde gewoonten.

    ===
    “The individual has always had to struggle to keep from being overwhelmed by the tribe. To be your own man is a hard business. If you try it, you will be lonely often, and sometimes frightened. But no price is too high to pay for the privilege of owning yourself.”

    – Rudyard Kipling (1865-1936)

Comments are closed.