De kranten staan er vol mee. De radio knalt er bijna van uit zijn speakers. De beeldbuis van de TV puilt er van uit, om over het internet nog maar te zwijgen. Ja: zelfs ons aller Vrijspreker doet een aardige duit in het zakje: ik heb het over angst zaaien.

Ik ken alle doemverhalen inmiddels wel. Wellicht heb ik er zelf ook een paar geschreven, maar weet je: ik laat me er niet meer door leiden. Of beter: ik ga er niet meer onder lijden.

Zo heb ik inmiddels alle nieuwsgerelateerde Apps van m’n iPhone verwijderd. Ik luister alleen nog maar naar Franse radio (RFM voor de geïnteresseerden) omdat het nieuws mijn niveau A2 te boven gaat. TV kijken deed ik toch al niet en internet? Ach het is m’n werk, maar ik heb de desk van Symbaloo dusdanig gewijzigd dat ik niet meer direct in de verleiding kom om even naar NU.nl door te klikken.

Laten we eerlijk zijn: Wat is het nieuws eigenlijk? Is het werkelijk wat het woord impliceert; iets nieuws, iets onbekends? Nee. Het is gesneden koek. Misschien een andere verpakking, maar de inhoud is elke dag hetzelfde.

Daarom hier het nieuws voor het komende jaar:

Er gaat iets fout en onze lieve politici gaan dat herstellen, dan wel voorkomen.

De oorzaak is ook altijd hetzelfde, maar die lees je dan weer vooral op Vrijspreker: de overheid zelf heeft weer eens een probleem veroorzaakt en gaat haar (grotere) macht inzetten om de problemen te verhelpen. Daarvoor is geld nodig. Dat geld is er niet, dus drukken ze het uit dunne lucht.  Dat kan niet goed gaan. De enige manier om van de ellende af te komen, is door ons definitief te ontdoen van het oerprobleem, zijnde de overheid.

Goed. Dat weten we nu wel. Ik in elk geval wel. Vandaar dus mijn keuze om eens even geen nieuws meer te volgen. Want eerlijk gezegd word ik daar een beetje depri van.

Ik ga weer eens wat meer genieten van de leuke dingen in het leven. Mijn bedrijfje gaat als een speer, dus ik heb genoeg werk liggen om records te draaien. Daarnaast blijken er op het moederbedrijf kansen te liggen, dus wellicht ga ik me weer eens wat vaker richting hoofdkantoor begeven.

Het gras is nog steeds groen, de lucht is nog steeds blauw (teletubbies, kom maar gauw :)), dus het kan me eigenlijk niet meer zo veel schelen of de (hopelijk: spreekwoordelijke) bom nu vandaag, morgen of volgend jaar valt.

Als de hemel valt, hebben we allemaal een blauwe muts zei de moeder van een vriend eens tegen me.  En ze heeft gelijk: Ik zie het wel gebeuren. En tot die tijd ga ik mezelf niet meer bang maken “voor alsdan”. Want er is geen groter lijden dan het lijden dat men vreest.

33 REACTIES

  1. @reiny [32]: Zonder angst, leef je in Liefde, voor al wat leeft.
    Liefde is nooit onverschillig, noch arrogant, noch naïef….
    Helaas is hier nog een groot gebrek aan in onze samen-leving.

    Vrede.

Comments are closed.