Werk en ontspanning

Sociale relaties zijn een belangrijke waarde, maar alleen binnen de juiste context. Allereerst moet een man zich inzetten voor de ontwikkeling van zijn geest en hij moet de juiste relatie bereiken met de werkelijkheid. Vervolgens, als een vorm van beloning, kan hij op de juiste wijze genieten van mensen (mensen die ook een dergelijke relatie hebben bereikt en die zijn waarden delen). Eerst moet hij (actief) een productief doel nastreven.  Alleen dan, als een aanvulling op dat streven, is hij geschikt voor liefde, feesten, of een sociaal leven.

Ook kan men recreatie – spellen, sport, reizen, hobby’s, het lezen van boeken over moord mysteries, tv kijken, winkelen, naar het strand gaan, en dergelijke – niet vervangen voor werk. Recreatie impliceert creatie. Vrijetijdsbesteding is een vorm van uitrusten en impliceert dat er iets is waarvan een persoon rust, vrijetijdsbesteding heeft alleen waarde als ontspanning en beloning na het uitvoeren van werkzaamheden. Een leven dat in de eerste plaats gewijd is aan recreatie is een leven met een geest in de wacht, in losgekoppelde flarden volgens de waan van de dag – een spel, een reis, een show, een aankoop – zonder een lange termijn doel en zonder ruimte voor intellectuele activiteiten.

Dit komt neer op het stagnerende, zinloze leven van een playboy. Elke authentieke menselijke behoefte, recreatie inbegrepen, kan dienen als de basis van een legitiem beroep. Ayn Rand heeft dus in principe niets tegen professionele sporters,  entertainers, of postzegelhandelaren. Het punt is dat al deze terreinen in aanmerking komen als werk zolang de mens ze ook benadert als werk. Werk bestaat uit continuïteit en een gedisciplineerde vorm van creativiteit.

—-

Bron: Objectivism: The Philosophy of Ayn Rand, hoofdstuk 8: Virtue