- Vrijspreker.nl - https://www.vrijspreker.nl/wp -

Is de Euro een stap in de goede richting?

Volgens de Oostenrijkse school econoom Jesus Huerta de Soto wel. Recent heeft hij een artikel geplaatst op Mises.org. De strekking van zijn verhaal is als volgt.

Het ideale monetaire systeem
Het huidige monetaire- en banksysteem is incompatibel met een vrije markt economie en heeft allerlei socialistische gebreken die een voortdurende bron zijn van financiële instabiliteit en verstoringen. Het is daarom nodig om dit systeem grondig te veranderen en daarvoor moeten de volgende maatregelen genomen worden:

– de invoering van een verplichte 100% reserve voor banken
– afschaffing van centrale banken en wetten voor wettige betaalmiddelen
– een terugkeer naar de klassieke goudstandaard

Bovenstaande maatregelen zorgen ervoor dat de problemen bij de wortels worden aangepakt. Tegelijkertijd geven deze maatregelen ook een indicatie van welke hervormingen een stap in de goede richting kunnen zijn.

Vaste wisselkoersen versus flexibele wisselkoersen
Monetair nationalisme moet zoveel mogelijk worden beperkt, zodat het voor individuele landen niet langer mogelijk is om een inflatoir beleid te voeren. Flexibele wisselkoersen hebben in het verleden geleidt tot devaluaties, inflatie, te hoge lonen en allerlei ander onverantwoord gedrag. Alleen wanneer wisselkoersen tussen de verschillende landen zijn vastgelegd worden overheden verplicht om hun burgers de waarheid te vertellen.

De klassieke goudstandaard voldeed hieraan, omdat elke nationale munt (dollar, pond, frank, enz.) slechts een naam voor een bepaald gewicht in goud was. De verschillende nationale munten hadden dus een vaste wisselkoers op basis van gewicht.

De Euro als een stap richting de goudstandaard
De introductie van de Euro in 2002 betekende het einde van het monetair nationalisme en het einde van flexibele wisselkoersen in het grootste deel van Europa. De Euro functioneert hierdoor deels zoals de goudstandaard dat in de 19e eeuw deed.

Om die reden kunnen overheden van landen als Griekenland, Spanje, Portugal, Ierland en Italië hun monetaire beleid niet langer manipuleren en daarmee hun inwoners niet in het donker laten over de ware kosten van hun politieke beleid. Zelfs landen als Nederland en Frankrijk worden nu gedwongen om hun publieke uitgaven te herzien.

Het is ook niet voor niets dat bepaalde landen en politieke partijen die de staatsschuld willen laten toenemen zich zo faliekant tegen de Euro keren. De Euro zorgt voor meer transparantie en vraagt om meer discipline van de overheid. En vanuit dat punt gezien zouden wij, als verdedigers van de vrije markt,  dus blij moeten zijn met deze ontwikkeling.

Waar ging het verkeerd?
De euro zorgt dus voor bewustwording van de tekortkomingen in de welvaartsstaat. Het is een stap in de goede richting, maar het blijft fiatgeld. En daar ligt dan ook het werkelijke probleem.  De euro kan, in tegenstelling tot goud, nog steeds onbeperkt bijgedrukt worden. De controle daarover ligt bij de Europese instellingen, met in het bijzonder de ECB.

De ECB heeft de fatale fout gemaakt om het Anglo-Saksische beleid te volgen van wereldwijde grootschalige kredietexpansie zoals deze is geregisseerd door de Federal Reserve in 2001. Daarnaast werd dit geld niet evenredig verdeeld over de eurolanden en dat heeft vooral een disproportionele invloed gehad op de zuidelijke landen. Deze landen zagen hun geldvoorraad 3 tot 4 keer zo snel toenemen dan landen als Nederland en Duitsland met alle gevolgen van dien.

 

Het artikel van Jesus Huerta de Soto is hier te lezen.

Wilt u meer lezen over geld en de Euro? Dan raad ik u “Wat heeft de overheid met ons geld gedaan?” aan en vervolgens “The tragedy of the Euro” van Philip Bagus.