Voor ik een kritische noot laat klinken wil ik constateren dat de LP weer tot leven is gewekt. Het kaarsje van de libertarische partij was gedoofd tot niet meer dan een sputterend vlammetje. Dat door de zorgen van met name Otto en Toine toch gedurende een interval van 15 jaar bleef branden. Anderhalf jaar geleden had niemand de veelheid aan activiteiten kunnen voorzien die nu door de LP wordt ondernomen. Ook in het geval de verkiezingen niet het succes brengen waarop gehoopt wordt, dan nog moet ik constateren dat de partij weer leeft en elan heeft gekregen. De partij is uit zo’n diep dal gekropen dat eenieder veel respect dient te hebben voor wat er in zo korte tijd is bereikt.

Dit gezegd hebbende wil ik ingaan op de vraag of het vanuit een libertarische invalshoek verantwoord is te stemmen op de LP. Zoals Hub in een eerder artikel heeft aangetoond zal een minarchist (en misschien ook wel de nodige klassiek liberalen) geen enkel probleem hebben met stemmen op de LP.

Voor een Anarcho Kapitalist ligt het gevoeliger. Het is lastig AK-er te zijn en neutraal te staan tegenover de staat. Als je overtuigd bent van het kwaad dat de staat hoe dan ook brengt, hoe klein de staat ook is, dan is het begrijpelijk dat er haat ontstaat. Vrijwillige deelname aan het staatsproces wordt dan al snel iets wat wordt afgewezen. Is dit terecht?

Gesteld dat je AK-er bent en je erkent dat op dit moment zelfs een klassiek liberale samenleving een verre stip aan de horizon is. Een stip bijna samenvallend zo niet samenvallend met een minarchistische situatie, omdat onze maatschappij thans zover van deze situaties is verwijderd. Dan is er een lange gemeenschappelijke weg af te leggen tot de beoogde situatie. Om over een AK samenleving nog maar te zwijgen, deze is nog verder weg van de huidige situatie en valt vanuit het huidige perspectief eigenlijk als stip aan de horizon dan ook samen met de eerder genoemde oplossingen.

Als er een gemeenschappelijke weg is af te leggen dan zouden minarchistische oplossingen als tussenstop een verbetering kunnen zijn en vanuit dat oogpunt aanvaardbaar. De overgang naar een gewenste AK situatie zal naar mijn mening niet over 1 nacht ijs gaan, dit kan alleen als de samenleving daarvoor klaar is. En dan nog zullen de meesten erkennen dat een heel abrupte overgang ongewenst is, en een geleidelijke aanpassing die de mensen en bedrijven in staat stelt zich aan te passen aan de nieuwe situatie een betere is dan het in 1 keer direct overgaan naar de AK situatie.

Vanuit een praktisch perspectief zou een AK-er derhalve kunnen stellen dat stemmen op de LP verdedigd kan worden. (mits het verkiezingsprogramma “NAP proof” is en daarna geen kiezersbedrog plaats vindt).

Er zullen ook AK-ers zijn die wijzen op het feit dat de geleidelijke weg van deelname aan het politieke proces nog nergens gelukt is. De VS zijn van een veelbelovend begin ook afgegleden tot de huidige situatie, ondanks checks and balances. Actieve deelname aan het politieke proces is daarom gezien de geschiedenis niet acceptabel. Daarnaast is kiezersbedrog een natuurlijke eigenschap van iedere politieke partij, waarom zou de LP daarvan vrij zijn?

Er echter vanuit gaande dat iemand als Toine, die 20 jaar van zijn leven gewerkt heeft aan een partij, vaak met slechts enkele getrouwen aan zijn zijde, redelijk immuun zal zijn voor de verleidingen die tot kiezersbedrog voeren, hoe moet je als kritische AK-er dan omgaan met stemmen?

Er zijn 3 scenario’s. De LP doet mee en haalt geen zetel. De uitkomst hiervan is voor een AK-er acceptabel. Er wordt geen geweld gepleegd. Een ander scenario. De LP doet mee en haalt een zetel en ondersteunt geen enkel initiatief omdat zoals het er nu uitziet ieder initiatief in de ene of andere vorm geweld inhoudt. Ook deze optie lijkt me vanuit AK perspectief acceptabel. Je kan discussiëren of hand outs van de staat in de vorm van partij subsidie, een fractie kamer en salarissen mogen worden geaccepteerd. Los van deze discussie lijkt het me acceptabel als de LP een blauw stoeltje bezet houdt en van tijd tot tijd a la Nigel Farage een korte uiteenzetting ter lering en vermaak geeft. En niet meer dan dat.

Het derde scenario is, de LP komt in de Tweede Kamer en steunt op een gegeven moment als gedogende 76 stem een regering. Dit is zeer onwaarschijnlijk. Gesteld echter dat dit gebeurt, hoe moeten we dit beoordelen? Naar de netto vooruitgang in vrijheid? Vanuit minarchisme is dit zeker te rechtvaardigen. Maar hoe ga je ermee om als je AK-er bent? Stel, we kunnen enorm aan vrijheid winnen. Als we maar ergens een kleine concessie doen. Denk aan een uitruil in de trant van, we kunnen goedkoop uit de euro en de EU en daarnaast worden belastingen verlaagd en ook de staatsuitgaven verlaagd. We moeten alleen maar 200 man een paar jaar langer in Kunduz inzetten. Iedereen zou Toine en de LP feliciteren met zo’n onderhandelingsresultaat. Iedereen is er enorm op vooruit gegaan.

Iedereen? Bijna iedereen kan de kritische AK-er stellen. Want door mee te doen zou betoogd kunnen worden dat de LP een drempel is overgegaan en het spel is gaan meespelen. Het spel van het doel heiligt de middelen. Een beetje agressie in Afghanistan en een paar honderd militairen in gevaar brengen is een kleine prijs voor de grote netto maatschappelijke vooruitgang. Als er hier geweld wordt ondersteund, hoe kan je daar als AK-er achter staan? Daarnaast, eindigt de LP dan niet als een VVD? Als het doel de middelen heiligt krijg je dan net niet zo’n situatie als in Amerika is gebeurd, een afglijden van vrijheid naar fascisme?

Moeilijk hier een antwoord te hebben. Als de weg naar een AK situatie via de geleidelijkheid loopt en minarchisme een noodzakelijk tussenstation lijkt, hoe kan je hier dan moeite mee hebben? Dan dien je iedere stap op zijn netto effect te beoordelen en is het naïef om te denken dat we de komende jaren zonder collectieve oplossingen door kunnen komen. Ook de wijn der LP wordt in de praktijk soms verdund om op onderdelen wisselgeld te hebben. Gezien het onwaarschijnlijke dat de LP niet alleen een zetel haalt maar ook als juiste partner wordt gezien door collectivistische partijen om als 76 – ste gedoogstem te opereren, kan je stellen dat stemmen vanuit AK perspectief tijdens de komende verkiezingen toch acceptabel is. Zeker als je een minarchistisch tussenstation hebt ingecalculeerd in de route naar een AK maatschappij.

En zo komen we tot een eigenlijk fundamentelere vraag. Is de politieke weg de oplossing? Neen, is mijn persoonlijke mening. Deze discussie leidt ons ergens af van de hoofdzaak. Politiek en de staat zijn het probleem en niet de oplossing. De enige duurzame oplossing is dat een grote meerderheid van de maatschappij het NAP gaat onderschrijven. Dit kan niet per politiek decreet gebeuren. Dit is een proces van een persoon tegelijkertijd overtuigen. Het doel dat voor ogen gehouden wordt dient te zijn dat er een grote meerderheid komt die het helemaal heeft gehad met de collectivistische dwang.

Er is wel iets dat een AK-er moet onderkennen. Politici zijn bij uitstek personen die communiceren en een mening uitdragen. AK-ers zijn daar vaak toch minder goed in. De hoop dat AK-ers alleen tot een oplossing zullen zorgen is er een die niet zo groot is. Samenwerkende met minarchisten en de LP is de kans veel groter dat meer mensen kennis nemen van het NAP.

Concluderend ben ik van mening dat minarchisten zonder meer op de LP kunnen stemmen en dat voor de AK-ers onder ons zowel redenen zijn aan te dragen om wel of om niet te stemmen. Wat een AK-er uiteindelijk besluit hangt af van welke argumenten voor hem zwaarder wegen en of hij een minarchistisch tussenstation ziet zitten. Zolang we maar niet denken dat we door de politiek de oplossing kunnen genereren, dat kan juist niet. De hoofdzaak is nog steeds het overtuigen van het publiek van het NAP. Individu voor individu.

31 REACTIES

  1. Ik ben het eens met R. Hartman. Wie mijn artikelen gelezen heeft weet dat ik mezelf beschouw als een principiële anarcho-kapitalist.

    Hoewel ik er vanuit ga dat de LP politiek erg weinig zal bereiken in de tweede kamer is wat mij betreft de tijd gekomen om te stemmen op de LP.

    Ik zal dit doen vanuit de hoop dat de LP een educatief effect, hoe klein ook, zal hebben. Ik kan me vergissen, maar ik wil de hoop niet verliezen.

    Door de campagnes van Ron Paul zijn er een heleboel mensen voluntarist of anarcho-kapitalist geworden. Ik besef echt wel dat de situatie in Nederland anders is dan in de VS. Toch denk ik dat ik deze kans niet moet laten liggen.

    Door de campagne van de LP heeft het libertarisme nu al meer publiciteit gekregen dan in de afgelopen tien jaar bijelkaar.

    Ik heb er vertrouwen in dat Toine en de andere lijstrekkers niets zullen doen dat tegen het non-agressie principe gaat en ik wens ze dan ook veel succes.

    Mijn stem en mijn steun hebben ze.

Comments are closed.