Ratio-57-74x120Een uiterst gevaarlijk onderwerp is pedofilie. De enige juiste mening is die van afschuw. Iedere poging tot evaluatie in het niet bestaande debat wordt verworpen. Er is sprake van een de discussie belemmerend corset van politieke correctheid. Bijna niemand durft hierover te beginnen. Vandaar hoog tijd om hier eens aandacht aan te besteden. En ook te kijken hoe de libertarische invalshoek is ten opzichte van pedofilie. De volgende bevindingen zouden startpunten kunnen zijn voor een discussie.

Bevinding 1. Verschil in benadering tussen jongens en meisjes. In de eerste plaats wordt bij sexualiteit een groot verschil gemaakt tussen jongens en meisjes. Waar vrouwenbesnijdenis, hoe gering ook, totaal verworpen wordt, mogen de genitalia van jongens op zeer jonge leeftijd nog altijd met een mes bewerkt worden. Dat laatste heet dan geloof en joodse traditie. Vrouwen besnijdenis heet al snel verminking en Islam. Hetzelfde valt op als het gaat om sexuele relaties tussen jongens en volwassen vrouwen. Schouders worden opgehaald en soms wordt de wijsheid gedebiteerd “op een oude fiets moet je het leren”. De fiets vergelijking gaat niet op als de oudere partij opeens het mannelijk geslacht heeft. Dan is het leeftijdsverschil opeens abject en is het land te klein. Ik ben geen pleitbezorger voor intergenerationele seks. Maar ik verwonder me wel over de verschillende behandeling van jongens en meisjes in deze die zo duidelijk in de maatschappij is ingebakken.

Bevinding 2. Verschil in opvattingen in de tijd, zowel in NL als over de wereld. In de jaren 60 en 70 waren pedosexuele relaties in sommige kringen een uiting van een progressieve levenswijze. Enkele decennia later wordt daar heel anders over gedacht. In het oude Griekenland was een intieme relatie van de leerling met de leermeester niet ongebruikelijk. In veel landen worden relaties tussen oudere mannen en meisjes niet op voorhand afgewezen. Hiermee bedoel ik geen relaties met jonge kinderen, maar over relaties tussen tieners en ouderen wordt verschillend gedacht. Onze huidige opvatting is tijd en plaats bepaald. En niet noodzakelijkerwijze de juiste.

Bevinding 3. De tegenstelling van de op jongere leeftijd optredende menarche en toegenomen leeftijdsgrens. Je zou kunnen stellen dat de confrontatie met sexualiteit op een moment dat het kinderlichaam daar niet klaar voor is een daad van agressie is. En dat een minimum grens die van de geslachtsrijpheid is. Het opvallende is dat die grens van geslachtsrijpheid veel lager ligt dan de wetgever stelt. Veel meisjes worden rond het twaalfde of dertiende levensjaar geslachtsrijp, een stuk vroeger dan een halve eeuw geleden. Is het dan niet net zo goed een daad van agressie om deze kinderen sexuele relaties met volwassenere mannen te onthouden? Waarom mag een 16 jarige jonge vrouw geen seks hebben met een 22 jarige jongen? Waarom wordt de leeftijd waarop men met ouderen seks mag hebben zo hoog gesteld?

Bevinding 4. De mythe van gelijkwaardige relaties. Een relatie tussen een kind en een volwassene wordt als een relatie tussen ongelijkwaardigen gezien. Het is kennelijk politiek wenselijk dat relaties min of meer in balans zijn en ook hier gelijkheid / gelijkwaardigheid dient te worden afgedwongen. Nog afgezien van het feit dat de “macht“ binnen relaties vaak afhangt van het onderwerp waar het over gaat is het maar de vraag of iedereen hier gelukkig van wordt. Gelijkwaardigheid is niet gelijk aan het al dan niet ontbreken van agressie in een relatie. Daarnaast is het al helemaal de vraag waarom de overheid zich hier mee zou bezig houden. Afgedwongen gelijkwaardigheid is geen overheidstaak.

Bevinding 5. Is natuurlijkheid / tegen natuurlijkheid een argument? Sexueel gedrag wordt vaak beoordeeld of het natuurlijk is of dat het tegen de natuur in gaat. Dat is geen valide argument. Het enige argument is of twee mensen die beslissingsbevoegd zijn instemmen om onderling sexuele handelingen uit te voeren. Of het in de natuur voorkomt, is verder irrelevant. Als eskimo’s willen neuzen, chinezen voetmassages willen geven of homo’s elkaar in bepaalde posities wensen te bevredigen is het irrelevant of een dergelijk gedrag natuurlijk is of niet. Zolang twee beslissingsbevoegde partijen maar overeenstemming hebben.

Bevinding 6. Kinderporno dient volgens bijna iedereen verboden te zijn. De maker van kinderporno pleegt agressie, maar degene die ernaar kijkt volgens mij niet. Verspreiding van foto’s of denkbeelden, hoe abject ook, mogen nooit verboden worden. Bezit kan natuurlijk wel consequenties hebben voor het dienstverband.

Deze zes bevindingen zouden voldoende reden kunnen zijn om je af te vragen of de huidige opvattingen over pedofilie wel een consistente basis hebben. Inconsistenties betekenen dat het beleid zal falen en doelstellingen niet gehaald zullen worden. Als dit in de maatschappij als een heel belangrijk onderwerp wordt ervaren, dan dient men juist de bestaande opvattingen en hun vertaling daarvan in wetten en regels te evalueren. Zodat deze problematiek eindelijk op een goede basis kan worden aangepakt. Een richtsnoer dat ik zou kunnen geven is de mate van agressie die gepleegd wordt. En dat hangt mede af van de beslissingsbevoegdheid van het individu en de minimum leeftijd. Seksuele relaties voordat men geslachtsrijp is zouden als agressie moeten worden beschouwd. Het onderdeel beslissingsbevoegdheid is een hete aardappel die ik nogal laf verder niet behandel maar aan eventuele reageerders overlaat..

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

Voor de slechte en niet oplettende lezer de volgende toevoeging. Ik ben geen pedo, ik roep nergens op tot pedosexuele handelingen en heb een afkeer van figuren die kleine kinderen gebruiken voor hun eigen lusten. Het bestaande beleid lijkt hier niet consistent en is dus gedoemd tot falen. Als men kinderen wil beschermen dan zouden de door mij opgesomde bevindingen juist onderdeel dienen te zijn van een maatschappelijk debat. Om daadwerkelijk kinderen effectief tegen agressie te beschermen. Ik heb niet de illusie dat ik een debat start. Maar ik heb wel gesproken en niet gezwegen en ben op die manier opgekomen voor de kinderen.

Indien u wenst te reageren, gelieve bij uw reactie rekening te houden met de gevoeligheid van dit onderwerp.

32 REACTIES

  1. @Rechtse Rakker [19]: “wie bepaald wanneer een kind wel wilsbekwaam is? Vanaf welke leeftijd? En rondom verstandelijk handicaps. Vanaf wel IQ is iemand wilsbekwaam?”

    Het gaat er om of het individu zelfstandig kan functioneren en de verantwoording kan dragen voor de eigen beslissingen.

    Een zuigeling kan dat nog niet, zonder de hulp van anderen zal een kind van die jonge leeftijd snel overlijden. Een peuter zal denken, dat hij al heel wat kan, maar ook op die leeftijd zal een kind snel omkomen. Pas vanaf een jaar of 8 kan een kind een eigen inkomen verdienen en zichzelf in leven houden (zie de straatkinderen in derde wereld landen).

    Een zwaar lichamelijk gehandicapte met normale geestelijke vermogens zal zich met moderne apparatuur ook goed zelf kunnen redden. Iemand die zwaar geestelijk gehandicapped is, maar lichamelijk verder in orde, zal het veel moeilijker hebben. Zo zal een demente bejaarde essentiële dingen niet meer weten. Net als een jong kind dat essentiële dingen (nog) niet weet, zal een demente bejaarde regelmatig beslissingen nemen die ongewild tegen het eigenbelang ingaan.

    @Logic [27]: “Als mensen kinderen nemen, is dit doorgaans in de veronderstelling dat het kind op een zekere leeftijd zelfstandig en volwassen wordt”

    Veronderstellingen ontslaan je niet van je verantwoordelijkheid.

    De ouders weten dat er een (kleine) kans is dat hun kind gehandicapped zal zijn als ze seks hebben en er een kind komt. Het NAP stelt dat je geen ander individu schade mag toebrengen. Stoppen met de verzorging van een zwaar gehandicapped kind betekent dat dit kind zal sterven. Dat is tegen het NAP, want het kind is in deze wereld gekomen door de directe actie van de ouders.

    Het is niet alsof de ouders hierin een keuze hebben. Net als ieder ander dragen zij de volle verantwoordelijkheid voor de gevolgen van hun daden.
    ___
    “Liberty means responsibility. That is why most men dread it.” – George Bernard Shaw (1856-1950)

  2. In een Libertarische wereld zijn individuen verantwoordelijk voor de gevolgen hun eigen handelen.

    Als dat handelen sex is, en het gevolg is een kind, valt dat kind dan onder de verantwoordelijk van die individuen?

Comments are closed.