Minimumloon is verderfelijk; zo mogelijk zijn de consequenties van het toepassen van een maximumloon nog erger; onder een system met een wettelijk maximumloon is het:pls

01.
moeilijk , krachten weg te huren van een concurrent die dit maximumloon reeds betaalt

02.
voor de loontrekker niet nastrevenswaardig , zich verder te ontwikkelen met het doel, zijn waarde op de arbeidsmarkt te verhogen

03.
voor schoolbezoekers zinloos om meer te leren als eenmaal een kennisniveau bereikt is, dat het mogelijk maakt het wettelijk maximumloon te toucheren

04.
zinloos voor fabrikanten om producten te ontwikkelen, die weggelegd zijn voor hen wier marktwaarde boven het maximumloon uitgaat

Waarschijnlijk is, dat zij die meer waard zijn dan het maximumloon, zich aangemoedigd zullen voelen te emigreren naar landen waar geen maximumloon bestaat.

Met andere woorden: een maximumloon werkt zowel marktontwrichtend als demoraliserend.

Hugo van Reijen

10 REACTIES

  1. Welke landen hebben momenteel een maximumloon?

    Niet helemaal hetzelfde, maar ik ken van oudere familieleden verhalen over dat er tussen WO II en ±1960 toestemming van de overheid nodig was om van werkgever te mogen wisselen – als werknemer. Bemoeizucht en opportunisme van politici kennen geen grenzen.

  2. Onzinverhaal, bij zo’n maximumloon moet je nog steeds denken aan enkele tonnen per jaar, niemand verdient zoveel vanwege zijn kennisniveau, maar dit soort salarissen wordt toegekend aan mensen die deel uitmaken van een old boys network, in de wetenschap dat zij op hun beurt weer hetzelfde zullen terugdoen (een bestuurder bij een bedrijf is daarnaast meestal commissaris bij een of meer andere bedrijven).

    En in de (semi-)publieke sector zijn buitenissge salarissen al helemaal uit den boze, in de particuliere sector kan je nog volhouden dat niemand er onvrijwillig aan hoeft mee te betalen maar voor de publieke sector gaat dat niet op.

  3. Maar mogen we van de veelverdieners niet vragen solidair te zijn met anderen en hun hebzucht enigszins te temperen. Geen mens is 100 keer beter dan een andere. En op school kun je goed zijn, als je wil, meer dan een 10 krijg je niet. Waarom dat loslaten in het beroepsleven? En misschien komen er dan eens mensen, die niet uitsluitend voor het geld komen.

    Pater Van der Schoot is ook jarenlang rector gymnasii aan het Bernardinuscollege geweest zonder daar meer voor te ontvangen dan zijn levensbehoefte. Ging die naar het buitenland? Trad die uit de orde der Franciscanen? Ook lekenrectoren en -conrectoren konden ergens anders meer verdienen, maar kozen voor het vormen van de jonge mens.

    hendrik j. [8] reageerde op deze reactie.

  4. Onzin, overheden geven dan nog altijd meer uit dan de grootste verdieners, echter het zal niet meer lonen producten te ontwikkelen die zo luxe zijn dat het als je naar de wereldbevolking : grondstof-verhouding kijkt eigenlijk pure verspilling is, in mijn ogen alleen maar heel verstandig. Om mensen die al het maximumloon verdienen over te halen van baan te wisselen kunnen dan eindelijk meer menselijke condities ipv enkel meer geld de doorslag gaan geven. Als je niet meer lekker gemaakt kan worden met luxegoederen die je toch niet kan betalen, om je heen zie je niemand meer verdienen dan je zelf doet en je werkplek is een zeer aangename, dan gaat niet het geld, maar je idealen een belangrijke rol spelen in de keuzes die je maakt. Ook studenten zullen dan niet meer voor de maatschappij en milieu ontwrichtende bedrijven (ik noem een shell, citigroup) kiezen als ze ergens anders hetzelfde kunnen verdienen . Dat mensen een vak kiezen vanuit hun ideaal in plaats van uit economisch oogpunt draagt wat mij betreft dan ook alleen maar bij aan de levenskwaliteit in zijn algemeenheid.

    Vilseledd [6] reageerde op deze reactie.

  5. Persoonlijk zou ik niet de allerrijkste Nederlander willen zijn. Wel de gelukkigste. Onmetelijke financiële rijkdom staat voor mij niet gelijk aan onmetelijk geluk. Ik denk dat er velen zijn als ik, in deze.

    Ik zeg het daarom opnieuw zoals in de discussie over het minimumloon: verdeel de totale loonsom van een bedrijf hoofdelijk over alle medewerkers, van hoog tot laag. Voor de motivatie verwijs ik graag naar mijn commentaren inde eerste discussie over het minimumloon. Niet het individu, maar het team (bedrijf) moet evenredig worden beloond.

    Word er veel winst gegenereerd is er veel te verdelen, is er verlies vallen er ontslagen. Maar elke werknemer zal zich hierdoor ten top inspannen, en niet enkel de loontoppers binnen het bedrijf.

    Ik zeg het nogmaals: het levert een economie in zijn geheel meer op als er 100 mensen zijn die 1 biefstuk kunnen kopen, dan als dat er eentje 100 biefstukken kan betalen en de anderen niet eentje. De tegenwerping dat een laag uurloon juist werknemers stimuleert harder te werken is een aperte illusie en voedt juist precies de opvatting dat marktwerking in de kern juist ‘uitbuiting’ fasciliteert.

    Met een aangeboren IQ van 100 zul je nooit kapitein kunnen worden, zul je nooit financieel directeur kunnen worden. Hoe hard je ook studeert of je best doet. Ben je niet muzikaal zul je ook nimmer concertpianist kunnen worden. Maar toch is de gemiddelde arbeider er heilig van overtuigt -in de allermeeste gevallen- dat hij meer feitelijke prestatie levert dan veel leidinggevenden. (met ‘grote’ verantwoordelijkheid)

    Met een zo laag mogelijk loon bereik je daarom uitsluitend afgunst, weerstand en oppositie. (opstand, gedonder) Precies waar het bedrijf(!) niet op zit te wachten. Dus marktwerking? Inderdaad. Van bedrijf tot bedrijf, van team tot team! De gehele discussie over minimum en maximumloon raakt hiermee overbodig.

    En dat het bedrijf dat ingevolge hiervan de hoogste lonen voor dezelfde functies weet uit te betalen, dan ook de allerbeste mensen mag aantrekken. Resultaat= win + win + win.

    Zoals het nu gaat is het uurloon voornamelijk gerelateerd aan een soort van geboorterecht. Hoe slim ben ik? Wie ken ik? Uit welke familie ben ik geboren? Maar het uurloon is nadrukkelijk niet gerelateerd aan de feitelijk geleverde prestatie van het individu.

    En gaan er dan minder kandidaten voor de functie van kapitein opstaan? Nee! Het blijft immers nog steeds aantrekkelijker om als kapitein over de brug in de verte te turen, op elk gewenst moment van de dag, en in mooi vlekkeloos kostuum tegen je boots te zeggen; “kijk eens joh wat ik dit schip toch mooi de haven binnen vaar”, dan om als monteur in de zengende hitte en overdonderend lawaai je baan uit te moeten voeren.

    Bovendien niet onbelangrijk: ware leiders zijn nimmer gemotiveerd om redenen van geld. Zij zijn gedreven om redenen van overtuiging, eer, nieuwsgierigheid en status. De financiële verdiensten komen wellicht op plek 4 of 5.

    Dat dit vandaag een slag anders ligt, daarvan ben ik me meer(!) dan bewust.

  6. @lastigeleipo [4]:

    Die graaiers zijn eigenlijk psychisch ziek. Ze zouden genezen moeten worden van de idee, dat je alleen maar gelukkig kunt worden, als je zo veel mogelijk geld verdient. Al die luxegoederen en dure vakanties gaan hem (ook steeds vaker ‘haar’) niet gelukkiger maken.

    “Zoals het nu gaat is het uurloon voornamelijk gerelateerd aan een soort van geboorterecht. Hoe slim ben ik? Wie ken ik?”

    In de dagen van de wederopbouw en het Wirtschaftswunder gold: talent + inspanning = positie. Dan hebben we het over de periode 1945 – 1970; daarna gold het in mindere mate. Het moment, waarop dat niet meer gold, is vrij exact aan te wijzen: in 2006. Tegenwoordig is belangrijk wie je kent en niet wat je kent, je ouders inbegrepen. Een en ander wordt ook wel eens samengevat als het einde van de middenklasse. Elsevier heeft er indertijd een lezenswaardig artikel over geschreven:

    http://www.theapricity.com/forum/archive/index.php/t-31872.html

    De oplossingen, die Elsevier aandraagt zijn echter op individueel niveau. Als samenleving schieten we er niks mee op, dat bijvoorbeeld 10% erin slaagt de tip “Het blijft niet bij een diploma” in de praktijk om te zetten.

    “En dat het bedrijf dat ingevolge hiervan de hoogste lonen voor dezelfde functies weet uit te betalen, dan ook de allerbeste mensen mag aantrekken.”

    Dat is echt onzin. Als je een hoog loon biedt, trek je precies dat aan in lijn met wat je biedt: mensen, die een hoog loon willen. Wil je een voorbeeld? Ik heb het in reactie 2 genoemd. En hij was niet de enige, die zich puur tegen kosten van levensonderhoud inzette voor de jeugd, de zieken, de zwakkeren enzovoort. En waar vroeger mensen hogere lonen ontvingen, werd er ook van ze verwacht, dat ze dit uitgaven aan bijvoorbeeld personeel. Daarom krijg je het immers als minister, directeur of anderszins hooggeplaatste, namelijk dat je niet, wanneer en vergadering uitloopt, je druk hoef te maken, of het huis wel schoon komt of dat er eten op tafel komt. De huidige veelverdienerd pot echter alles op.

    Sander [7] reageerde op deze reactie.

  7. @Vilseledd [6]: Het bedrijf dat de meeste winst (door werkelijke en hoofdelijk inspanning) weet te realiseren, heeft de grootste salarispot om uit te betalen. Hiermee zal ze dus de allerbeste mensen binnen weten te halen, waardoor het bedrijfsrendement telkenmale progressief zal toenemen. Lijkt me ook logisch binnen een marktsituatie.

    Hetgeen andere bedrijven weer zal nopen om weer nog beter de best te doen! Denk in dit verband bijvoorbeeld aan het aankopen van voetballers op het hoogste niveau. Het team met het grootste kapitaal zal ook de beste spelers weten te kopen. Niets vreemds aan.

    Het staat mensen bovendien vrij om te solliciteren binnen een bedrijf dat gemiddeld presteert en dus ook gemiddeld uitbetaald, maar waarbinnen minder hard of minder uren wordt gewerkt, minder hoge eisen worden gesteld, zodat men meer gelegenheid heeft anderszins ‘gelukkig’ te worden.

    Vilseledd [9] reageerde op deze reactie.

  8. @Sander [7]:

    “Hiermee zal ze dus de allerbeste mensen binnen weten te halen, waardoor het bedrijfsrendement telkenmale progressief zal toenemen. Lijkt me ook logisch binnen een marktsituatie.”

    Lijkt logisch, maar is het niet. Als je hoge salarissen uitbetaalt, krijg je met de meeste waarschijnlijkheid mensen, die hoge salarissen willen, en met wat minder waarschijnlijkheid de beste mensen. Leg anders maar eens uit, hoe die beste mensen dan niet konden voorkomen, dat de toestand in de wereld zo ernstig is. Vergeet in je uitleg ook het mechanisme niet, dat mensen gaan geloven en voor zichzelf en naar buiten toe goedpraten, dat ze het salaris waard zijn, dat ze verdienen.

    “Denk in dit verband bijvoorbeeld aan het aankopen van voetballers op het hoogste niveau.”

    Ja, en dan een WK verpesten. Hebben ze nu goede of hebzuchtige voetballers getrokken?

    “Het staat mensen bovendien vrij om te solliciteren binnen een bedrijf dat gemiddeld presteert en dus ook gemiddeld uitbetaald, maar waarbinnen minder hard of minder uren wordt gewerkt, minder hoge eisen worden gesteld, zodat men meer gelegenheid heeft anderszins ‘gelukkig’ te worden.”

    Tuurlijk; bedrijven profileren zich vooral zo. “Kies voor middelmaat; kies voor Janssen B.V.” Of stel, dat je in dienst bent voor een bedrijf, dat middelmatige salarissen uitbetaalt. Moet jij eens proberen om daar middelmatig te presteren. Het is allemaal theoretisch gezwam. Op een economieproefwerk op de middelbare school zou het prima zijn, maar de praktijk is ietwat weerbarstiger. Harde werkers krijgen middelmatige tot slechte salarissen betaald (daarnaast geen vaste uren, geen vast contract en het belangrijkste: een slechte bejegening) en wanpresteerders krijgen een bonus mee.

    @hendrik j. [8]:

    De Oranjes zijn er inderdaad een voorbeeld van. De mensen leven volpension op de Staat en toch krijgen ze een ‘salaris’.

  9. Natuurlijk en vanzelfsprekend krijgen de hardste werkers het minste uitbetaald in relatie tot de geleverde prestatie. Zeg ik toch?! Daarom draag ik dan ook een oplossing aan. Verdeel de poet! (In relatie tot de collectief geleverde prestatie) Wat kun je nog meer verlangen? Meer uitgeven dan er binnenkomt blijft niet houdbaar, mag zo ondertussen blijken.

Comments are closed.