- Vrijspreker.nl - https://www.vrijspreker.nl/wp -

Hoe reëel is de geweldloze weg naar ‘Libertarië’?

NachthemelGRED: Een artikel van Nachthemel. De doelstelling van Nachthemel ligt zo dicht bij die van de Vrijspreker, dat het zinvol is te proberen elkaar te versterken door het uitwisselen van artikelen.

Hoe reëel is de geweldloze weg naar ‘Libertarië’?*****
Zodra er weer democratische verkiezingen voor de deur staan, nationaal, provinciaal, dan wel op gemeentelijk niveau, dan breekt er ook onder Libertariërs een soort van ´verkiezingskoorts´ uit. Een verkiezingskoorts die zich onder Libertariërs echter beter laat definiëren als een soort van matige temperatuurverhoging, omdat het ziektebeeld zich hoofdzakelijk zal beperken tot een vergelijk van strategische opties. Op second best.   
Dit omwille de reden dat velen het enerzijds fundamenteel verkeerd vinden om de eigen onderdrukker te kiezen en anderzijds omdat het behalen van een numerieke meerderheid door te stemmen op een Libertarische partij al snel als kansloos wordt ingeschat. Althans, kansloos voor het behalen van een democratische meerderheid bij nationale verkiezingen en kansloos bij de strijd om de meerderheidsmacht bij alle (overige) nationale democratische verkiezingen. En alhoewel alle politieke partijen dit zelfde lot kennen, snijdt dit fenomeen er bij Libertariërs toch wel een flink stuk dieper in.

De oorzaak hiervan is gelegen in de reden dat geen enkele ‘denkbare’ coalitiepartner zal willen samenwerken met een Libertarische Partij die juist een einde aan het gemeentehuis, een einde aan het provinciehuis, ja, die zelfs een einde aan democratische verkiezingen wil maken. Maar tegelijk daarmee ook een einde aan het goede inkomen van mijnheer en mevrouw de minister, mijnheer de staatssecretaris, mevrouw de burgermeester, mijnheer de wethouder, en mijnheer en mevrouw ambtenaar. En wie gaat zijn eigen baan en lucratief toekomstperspectief, vrijwillig, op de waagschaal zetten? En dan nog wel in deze tijd van algehele economische malaise?Veel Libertariërs onderkennen dit probleem maar al te goed en gaan dientengevolge al snel over op strategische alternatieven. Op second best.

Uit ‘hoe groter de overheid hoe groter de afkeer van de Libertariër’ volgt onverbiddelijk dat de allergrootste afkeer onder Libertariërs moet worden verwacht t.a.v. de Europese Unie. (Aangaande het betreffende geografisch stemrechtgebied) En hieraan gelieerd doemen er dan doorgaans twee te volgen hoofdstrategieën op:
Niet stemmen, of
Stemmen op de grootste vijand van je vijand.
Met ‘niet stemmen’ maakt de Libertariër enerzijds duidelijk zich op generlei wijze te willen conformeren aan een (macht)systeem dat hij juist verafschuwt, anderzijds is er ook nog de hoop dat als er maar voldoende kiezers thuisblijven de machtsbasis onder het systeem zal worden weggeslagen. Waarna het systeem dan weer zomaar zou kunnen imploderen. Maar hoe reëel is deze gedachte? En wat volgt er op (politieke) chaos? (Fysiek) geweld.

Bij het ‘stemmen op de grootste vijand van je vijand’ is het idee dat een meer kansrijke partij op een democratische meerderheid, alvast de heetste hangijzers uit het vuur zal weten te halen. Ingevolge het toekomstperspectief van de Libertariër ook weer wat rooskleuriger zal zijn. Maar bij deze optie blijft de vraag: Wat komt er nog meer met de aankoop mee? Betreft het aangekochte uiteindelijk slechts de spreekwoordelijke ‘kat in de zak’? En wordt daardoor het probleem mogelijk nog groter dan het eerder al was? En wat zal er volgen op onbeheersbare economische (en andere) problemen? Uiteindelijk wederom (fysiek) geweld.

Een andere nog niet benoemde optie is wellicht de optie om de Staat al in den beginne als bezettingsmacht te benaderen, geheel volgens Libertarische principes.
NAP: “iedereen heeft de vrijheid te doen en laten wat hij wil, zolang hij geen geweld gebruikt om iemands persoon of eigendom aan te tasten (je kunt wel geweld gebruiken als verdediging tegen iemand die deze regel overtreedt)”. En geweld wordt in dit verband gedefinieerd als het aantasten van de persoon of het eigendom van een ander zonder toestemming of instemming van die ander. Dus ook dan geef je jezelf legitimiteit om je met geweld tegen de geweldpleger, de overheid, te verdedigen. Maar in dat geval heb je bovendien een nogal aanzienlijk wapenarsenaal (en strijders) nodig. Want die overheid is ook groot! Maar het eindresultaat blijft evenwel opnieuw gelijk: (Fysiek) geweld.

Een allerlaatste optie, wellicht meer hoop dan optie, is de gedachte dat een Libertarische Partij eens een democratische meerderheid in het parlement zou kunnen behalen. Maar zelfs dan, zijn ‘de Libertariërs’ dan aan de macht? Op zich al een min of meer paradoxale gedachte.
Maar als we in historisch perspectief daarbij ook nog eens zouden terugkijken hoe de democratische parlementsverkiezingen van 1991 in Algiers verliepen: Het FIS (Islamitische Partij) dat de ene democratische na de andere democratische overwinning behaalde, maar na de overwinning tot ‘verboden organisatie’ werd verklaard en veel westerse media eveneens van mening waren dat ondanks de ondemocratische actie van het leger, Algerije er beter aan toe was zonder het FIS, maar we vandaag zien waartoe het allemaal heeft geleid?
(Het FIS haalde bij de eerste ronde van de parlementsverkiezingen in december 1991 andermaal een democratische overwinning na een eerdere overwinning. Dit werd negatief ontvangen in Algerije. Voor de tweede ronde plaats vond, greep het leger daarom in januari 1992 in, waarna het FIS verboden werd en president Bendjedid, die hervormingen had toegezegd, afgezet werd).
Het feit dat ondergetekende de doelstellingen van het FIS uit dit voorbeeld verre van zich afwerpt, verandert niets aan de conclusie dat ook de zuivere democratische weg niet anders dan een weg naar (fysiek) geweld heeft betekent. En wel tot op de dag van vandaag. Dat we ons zelfs moeten afvragen of de Jihadi’s van vandaag (deels) worden onderwezen door het FIS van toen?
Hoe reëel is de geweldloze weg naar ‘Libertarië’?

Nachthemel.nl