Kaunos

Tot de meest indrukwekkende locaties aan de zuidkust van  Turkije behoort Kaunos met zijn oude theater dat over een perfecte akoestiek beschikt.

Talloze malen ben ik naar dit theater teruggekeerd om, gezeten op een van de bovenste rijen, van het uitzicht te genieten over het theater, de bucolische omgeving en de blauwe zee die de Turkse kust van de Griekse eilanden scheidt.

Diep beneden in het theater zat altijd een Turkse boerin, personificatie van de Turkse
plattelandscultuur, in een Lycische omgeving, die van haar familielid Ahmed gratis een overvloed van sinaasappelen kreeg die zij ter plaatse uitperste teneinde het dorstlessende sap aan bezoekers van het theater te kunnen serveren, die daar na een lange wandeling over een landweg o zo uitgeput arriveerden.

Tijdens mijn bezoek van gisteren zat de boerin daar niet meer.

Navraag bij haar dorpsgenote, lokettiste van de inmiddels van een tourniquet voorziene ruïne, leerde mij, dat het Ministerie van Cultuur een bruut einde gemaakt had aan het ondernemerschap van een vrouw die de dorst van duizenden laafde.

Deze aan de nuttige activiteiten van deze vrouw schadeberokkenende hand van de overheid moge slechts een druppel zijn in de zee van ellende die zij iedere dag en ieder uur over haar onderdanen uitstort, maar is wel typerend voor het monster waarvan zij de belichaming is.

Hugo van Reijen