Wij allen ondervinden van overheidszijde hinder en lijden schade, zoals, maar niet beperkt tot:

01.
directe schade: inkomsten belasting, BTW, vermogensheffingen, retributies.
Sancties bij niet betaling: boetes, inbeslagname, opsluiting

02.
Kostbaar tijdsbeslag bij de betrokkenen tengevolge van de verplichting:

a.
een boekhouding bij te houden

b.
gegevens te verzamelen en op te slaan

c.
formulieren in te vullen waarvan de invulling als grondslag kan dienen voor dwangheffingen.

d.
aan- het- loketdwangmelding voor betrokkenen en dwangoverleg met ambtenaren, benevens dwangontvangst van ambtenaren die komen taxeren, heffen en inspecteren. Dit zijn zonder uitzondering personen, die in de wereld van overheidsficties leven en over weinig realiteitsbesef beschikken.

03.
verbod op huisvesting van bezoekers die niet over een visum voor het land van de ontvanger beschikken.

04.
Verbod om naar vrije keuze te consumeren.

De in geld uitgedrukte en op geld gewaardeerde schade van het bovenstaande kan per persoon gemakkelijk oplopen tot een bedrag van tienduizenden euro’s per jaar.

Conclusie: het percentage vrijheid waarover wij beschikken is zeer gering en loopt nog steeds terug.

Het is dus niet zo, dat wij het onder 01. Tot en met 04. vermelde “allemaal samen zo afgesproken hebben”, zoals ik vaak hoor.

Niet alleen is er samen niets afgesproken voor de geboorte, maar na de geboorte van nieuwe staatsburgers wordt er door de overheid zorgvuldig voor gewaakt, dat hun hersens op de juiste wijze gespoeld worden met verschillende soorten gif die conformiteit bevorderen en ongehoorzaamheid onderdrukken.

Op dat stuk is de Nederlandse overheid niet beter dan Kim Jong Un, Joop den Uyl of Moeder Teresa.

Hugo van Reijen