hoppe11232In voorgaande artikelen werd duidelijk dat het onteigenen van productie middelen (socialisme op zijn Russisch) dan wel het belasten van de winst gemaakt met productie middelen (sociaal democratie) zorgen voor een relatieve verarming. Wat zijn de gevolgen van conservatisme. Moeten we dat ook als een vorm van socialisme beschouwen?Allereerst, wat verstaan we onder conservatisme? Dit is het bewaren van een bepaalde maatschappelijke status quo. Het tegen gaan van veranderingen. Zoals eeuwen lang in Europa het geval was. De feodale en absolute heersers wisten de status quo vele eeuwen te handhaven.

De oorspronkelijke verkrijger, en zijn nageslacht, de boeren die de wilde gronden van Europa hebben getemd, werden door gewapende bendes onderworpen. Ze werden tot horige. Deze situatie werd slechts langzaam door verzet van handelaren doorbroken. Deze handelaren overschreden de grenzen om te handelen en waren dus ongrijpbaar voor de edelen.

Ze kwamen met name aan de grenzen van de feodale samenleving tot bloei, of daar waar veel kleine feodale heersers waren en ze dus relatief sterk stonden. De Nederlanden, de Hanze, Noord Italië.

Ze wisten grote rijkdommen te vergaren en aangezien handel soms beter rendeerde dan land werden ze ook machtig. De nieuw gevonden vrijheid werd echter soms te grabbel gegooid. In de nieuwe steden vond gilde vorming plaats. In diverse landen wist de centrale monarch zijn invloed te versterken en konden de lokale feodale heersers moeilijker door de steden tegen elkaar worden uitgespeeld.

Liberalisme was nodig om deze ketenen af te werpen. Met als resultaat dat zichzelf versterkende vernieuwingen in de negentiende eeuw een ongehoorde economische en wetenschappelijke groei veroorzaakten.

De vruchten van deze groei mogen dan in het begin wel niet evenredig verdeeld zijn. Ze stelden wel een grote bevolkingsgroei in staat. Een bevolkingsgroei die eerder na enige jaren onder de feodale situatie zou afsterven omdat er niet genoeg welvaart was, kon nu blijven leven. Enige tijd later was de bevolkingsgroei lager dan de groei van het kapitaal, waardoor iedereen kon hopen op structureel meer welvaart.

Dit alles was niet mogelijk geweest indien er een politiek van conservatisme, behoud, was gevoerd. Europa zou veel minder inwoners hebben, met veel minder welvaart en rechten, met een gewapende groep feodale heersers erboven. Die periodiek elkaar de oorlog verklaarden. Dit alles is deze generatie bespaard gebleven doordat men het heeft aangedurfd de status quo te doorbreken. Dit alleen al is genoeg argumentatie om het conservatisme naar het rijk van de geschiedenis te verwijzen.

1 REACTIE

  1. Conservatisme hoort inderdaad letterlijk in het rijk der geschiedenis. In tegenstelling tot de retoriek die veel conservatieven graag uiten over “kleine overheden” en de “vrije markt” laten hun ware handelen en stemmen iets heel anders zien. Een blik op de historische FEITEN toont genoeg aan. De meest bekende Conservatieve iconen van de geschiedenis hadden niets met kleine overheden, en waren doorgaans grote voorstanders van protectionisme en monopoliën (als ze eenmaal economische macht hadden, uiteraard).
    Lees bijvoorbeeld Murray Rothbard’s “Conceived in Liberty”, een historische kijk op pre-revolutionair Noord Amerika, waar de Tories (de conservatieven) deden aan religieuze onderdrukking en onderdeel uitmaakten van de oligarchie, die liever het feodalisme in tact hielden.

    Ook alle conservatieven van nu hebben niets met vrije markten en kleine overheden. Hoeveel conservatieven hoor je vandaag de dag die zeggen dat de overheid zich niet moet bemoeien met “normen en waarden”?

    Het conservatisme staat voor het behouden van traditie en de status quo; het afremmen van radicale veranderingen in de samenleving.

    Maar er is niets radicaler dan libertarisme; niets radicaler dan het afgooien van de ketenen van politieke autoriteit. Conservatisme, in het verdedigen van de status quo, en het behouden van tradities, hebben bijna meer gemeen met het progressivisme dan met het libertarisme. Wat is er traditioneler dan de staat? Dan democratie? Wat is er meer status quo dan het behouden van de huidige politieke regelingen en het tegenwerken van radicale verandering?

Comments are closed.