De meeste loketuren worden gespendeerd aan trivialiteiten, zoals, maar niet beperkt tot het in behandeling nemen van vergunningsaanvragen voor zaken , waarvoor in meer normale landen geen vergunning nodig is.
Een loketuur kost de overheid en daarmee de belastingbetaler circa €200,00.
Maar als morgenochtend om acht uur de overheidsloketten opengaan en de klanten langzaam opschuivend één voor één geholpen of niet geholpen worden, blijven de kosten niet tot €200,00 per uur beperkt.
Het opereren van de overheid achter de loketten veroorzaakt namelijk zowel voor de belastingbetalende consument als voor de ondernemer nog veel meer kosten die de overheid niet in haar berekening meeneemt.
De slachtoffers van deze dwangklandizie zijn ook nog eens hun of haar eigen geld kwijt aan voorbereidende handelingen voor het loketbezoek, reistijd, wachttijd en gevolgschade van het loketbezoek: allemaal verloren tijd, gedurende welke noch consumptieve, noch productieve handelingen verricht kunnen worden.
De overheid is hondsbrutaal en deinst er niet voor terug naast de geheven penningen steeds meer manjaren aan tijd van haar slaven te confisqueren.
Men zou de overheid willen toevoegen : “ Ga tot ontbinding over, liefst morgenochtend voor achten.”
Hugo van Reijen
En vaak is het loket belangrijker dan de achterliggende reden: toen we voor het loket stonden om de EU grondwet af te schaffen, werd er domweg geen gevolg aan gegeven.
De ongecontroleerde werkzaamheden achter het loket, ook wel ambtenarij genoemd, drijven tot kosten verslindende wanhoop.
Gisteren voor het paspoort geweest. De winst voor de burger van de tienjarige duur is bijna geheel verwerkt in een veel hogere prijs. In 2005 was die 38 euro, in 2010 € 50,90 en nu € 67,10. Wat die rol van die 10 cent is, begrijp ik overigens niet.
Maar de gekste verandering is, hoe je de ‘afspraak’ moet maken. Kon je vroeger gewoon zonder afspraak naar het gemeentehuis en moest je een kwartier wachten (was het langer, dan ging je even de stad in, tot je nummertje aan de beurt was), nu moet je online een afspraak maken en iedereen krijgt een tijdsduur van 10 minuten toegewezen. In 3 minuten zijn de meesten echter klaar. gevolg: de wachttijd van een kwartier op het gemeentehuis wordt een week wachten thuis, omdat alle tijdseenheden van de lopende week bezet zijn. In de resterende 7 minuten per klant kunnen de ambtenazi’s zich natuurlijk lekker schuldig maken aan dagdieverij.
Maar de kern is, dat een ‘paspoort’ natuurlijk niets anders is dan een gelegaliseerde vorm van smeergeld. Ik heb zelf niets aan een boekje met één pagina met gegevens, die ik al ken en voor de rest lege pagina’s. Ooit had ik een discussie met een ambtenares, dat ik zo lang mogelijk wachtte met een nieuwe aanvragen, omdat (nog wel) de looptijd van het nieuwe paspoort niet aansluit op het oude, maar de datum van aanvraag geldt. In 1999 heb ik het een jaar zonder dat ding gedaan. Dat vond ze bezuinigen op de verkeerde zaken.
En o ja, dan de wijze waarop de plaatselijke fotograaf aan het werk wordt gehouden. Het is al lang mogelijk een foto te maken zonder deze af te drukken en de gemeenteambtenaar scant je uitgeprinte papiertje weer doodleuk in. De foto neemt die overigens in. Bij die 67,10 komt nog eens 11,90. Het moet al lang mogelijk zijn om je camera aan te sluiten en daar een goede foto te maken en die over internet met het maken van de afspraak te versturen. maar o nee, de werkwijze van 1950 levert te veel op voor de fotografen.
Comments are closed.