gale boettischerIn de afgelopen twee verkiezingen voor de Republikeinse presidentskandidatuur wist Ron Paul de harten van miljoenen mensen te veroveren. Met zijn originele boodschap van non-interventie in binnen- en buitenland wekte hij de ergernis van vele Republikeinen, maar toch eindigde hij uiteindelijk op de tweede plaats. Belangrijker nog, hij bracht mensen ertoe om hun vertrouwde standpunten te heroverwegen en bereikte dat veel van hen zich gingen verdiepen in zijn politieke filosofie; het libertarisme. Dit jaar strijdt Ron Paul’s zoon, Rand, voor de Republikeinse presidentskandidatuur, maar helaas valt de appel soms ver van de boom.

Rand Paul heeft ervoor gekozen om niet zo consistent als zijn vader de vrijheid van Amerikanen te verdedigen. In de hoop op het presidentschap is hij in plaats daarvan vooral gedraaid van standpunten, zodat de politieke elite – wiens geld en opinie cruciaal is in de verkiezingen – hem meer zal waarderen. Veel van Ron Paul’s aanhangers steunen Rand daarom niet, en dat is zeer begrijpelijk als je naar zijn gedraai kijkt.

Rand Paul werd in 2011 verkozen tot senator met een boodschap van meer vrijheid en een aanzienlijk kleinere overheid. Hoewel hij zei geen libertariër te zijn, klonk hij wel vaak zo en maakte voor het overgrote deel dezelfde punten als zijn vader. Sindsdien is hij die idealen echter steeds meer uit het zicht verloren. Zo was hij in het jaar van zijn verkiezing nog voor flink bezuinigen op defensie, tegenwoordig wil hij het budget ervoor met maar liefst 16% verhogen in de komende twee jaar. Ook was hij eerst voor stopzetting van de Amerikaanse financiële steun aan Israël, nu ontkent hij dat ooit te zijn geweest. Voorheen was hij tegen het wettelijk verbod op discriminatie, nu niet meer. Eerst zag hij Iran niet als bedreiging, nu is hij tegen Obama’s vredesakkoord met dat land. En over zijn oppositie tegen de FED en de VN horen we tegenwoordig ook niets meer…

Ook op andere punten staat Rand recht tegenover zijn vader. Zo is hij voor het openhouden van Guantanamo Bay, tegen de legalisering van wiet en voor de inzet van drones in landen als Pakistan en Jemen. Daarnaast is hij voor militair ingrijpen tegen de Islamitische Staat, terwijl Ron Paul daar sterk tegen is. Bovendien schoffeerde Rand in 2012 zijn vader door zijn steun uit te spreken voor Mitt Romney, terwijl Ron zelf nog in de race was voor de Republikeinse presidentskandidatuur.

Het is teleurstellend dat Rand geen consistente supporter van een kleinere overheid is. In de hoop op electoraal gewin is hij politiek gezien steeds dichterbij het establishment gaan zitten, maar hij bereikt er niets mee. Rand kan op niet meer dan 6 tot 10% van de Republikeinse kiezers rekenen (afhankelijk van de poll), en de afgelopen maanden is daarin geen enkele toename te bespeuren geweest. Een aanzienlijk deel van zijn meest trouwe supporters is hij inmiddels kwijtgeraakt door zijn gedraai, terwijl hij hun activisme juist nodig heeft voor een succesvolle campagne.

Ron Paul scoorde met zijn radicale libertarische boodschap aanzienlijk beter in de Republikeinse voorverkiezingen dan Rand volgens de peilingen lijkt te gaan doen. Belangrijker nog, zijn campagnes waren waarschijnlijk de meest succesvolle rekruteringsrondes voor de libertarische beweging ooit. Aangetrokken door zijn consistente oproep tot meer economische vrijheid en een buitenlands beleid van vrede en voorspoed, begonnen mensen over de hele wereld zich te verdiepen in het libertarisme. De boeken van Rothbard, Hayek en Mises vlogen letterlijk over de toonbank.

Rand Paul daarentegen lijkt niks van dat alles te bereiken. Hij verliest zijn trouwe aanhang, terwijl het establishment niets van hem moet hebben. De kans dat hij de volgende president van de Verenigde Staten wordt is minimaal, en mensen inspireren met zijn politieke filosofie doet hij ook niet. Hij is een ongeloofwaardige draaikont geworden, en daarmee is hij alles wat zijn vader niet is. Zonde.

Gale Boetticher

8 REACTIES

  1. Ik heb wel eens gesteld dat als je eenmaal echt libertarier bent, dat je dan altijd libertarier zult blijven.

    Rand Paul zou die stelling ondergraven, ALS hij tenminste ooit ECHT het libertarisme heeft begrepen.
    Ik denk nu dat Rand Paul het nooit echt heeft begrepen.
    IN ieder geval doet hij dat nu niet meer..

    Of is het libertarisme alleen niet genoeg?
    Filosofisch gezien, is immers “politiek=maatschappijfilosofie”
    pas hoofdstuk 4 van een totale filosofie. En die hoort gedragen te worden door de voorgaande hoofdstukken van een totale filosofie.
    De indeling van Ayn Rand daarvoor is:
    Hoofdstuk 3, ETHIEK
    Hoofdstuk 2, KENNISLEER (Epistemologie)
    Hoofdstuk 1, METAFYSICA (Basisopvattingen over “HET ZIJN, Het Bestaande)

    Samen met hoofdstuk 5 vormt dit de complete filosofie van het OBJECTIVISME.
    Misschien geldt het eenmaal =voor-altijd alleen voor objectivisten?

    Marnix [6] reageerde op deze reactie.

  2. Ik ben het in grote lijnen eens met het artikel. Edoch. Enkele nuanceringen. Rand Paul heeft wel degelijk gescoord met zijn verzet aangaande de verlenging van de patriot act. Die is even opgeschort geweest mede dankzij zijn inspanningen en zijn filibuster. En hij blijft tenminste verbaal optreden tegen de Fed.

  3. Uitstekende uiteenzetting van de charlatan Rand Paul, die ik echter van begin af aan al niet vertrouwde. Met begin bedoel ik het moment dat hij definitief zijn steun achter Romney gooide. Dat was het “aha” moment voor mij die bij mij onmiddellijk de alarmbel deed afgaan. Het moment waarop Rand aantoonde geen libertarier te zijn maar gewoon een partijman.

    Vele maanden daarna bleven allerlei libertariers hem met allerlei drogredeneringen en wensdenken verdedigen bij elke draai die Rand vertoonde. Het zou “strategie” zijn om de GOP partijbonzen achter hem te krijgen; alsof die partijbonzen te dom zouden zijn om te zien wat zijzelf blijkbaar wel konden zien – namelijk dat hij slechts een strategisch spel zou spelen. En alsof hij ‘free range’ zou hebben als libertarier op het moment dat hij toch zou winnen, en zijn masker zou laten vallen.

    Zelfs gerenommeerde ancaps als Justin Raimondo van antiwar.com kon het niet hebben dat sommigen Rand Paul maar niet wilden vertrouwen, en haalde naar hen uit toen hijzelf nota bene doorkreeg dat Rand Paul een miskleun was, alsof hij het de sceptici kwalijk nam dat ze een beter inschattingsvermogen hadden dan hij. Ze zouden hun gelijk alleen aan hun zijde gehad hebben omdat ze vanaf het begin cynisch waren, in plaats van dat ze het op goed onderbouwde argumenten en wantrouwen baseerden.

    Het tot in den treurnis verdedigen van Rand Paul als een soort “great white hope” voor libertariers was vrij zielig; al was het alleen al vanwege het feit dat ze blijkbaar nog steeds heilig geloven in een “politieke” oplossing voor de politiek.
    Het leek vaak op een soort persoonlijkheidscultus.

  4. Er gaat hoe dan ook een president gekozen worden. Dan liever 1 waarmee ik het op veel punten eens kan zijn dan een Hillary of Trump. En als je deze speech leest dan kun je het daar slechts mee eens zijn.http://www.breitbart.com/big-government/2015/07/19/rand-paul-rallies-houston-for-real-national-security-we-cant-project-power-from-bankruptcy-court/
    Is Rand de perfecte kandidaat? Natuurlijk niet. Is hij de minst slechte optie? Zeker.

    igor [7] reageerde op deze reactie.
    Individualist [8] reageerde op deze reactie.

  5. @Hub Jongen [2]:
    Alan Greenspan, Guy Verhofstad: het komt vaker voor dat libertariers hun ziel verkopen voor geld en macht. Ook libertariers blijven mensen. Maar het is een stuk zeldzamer dan bij andere politieke stromingen.

  6. @Kim Winkelaar [5]:
    “Is Rand de perfecte kandidaat? Natuurlijk niet. Is hij de minst slechte optie? Zeker.”

    En daarom is democratie dus kut! – de minst slechte keuzes worden keer op keer gesteund door kudde’s stemvee, erger nog vaak kiest men 2e keus omdat de eerste keus volgens de peiling kansloos zou zijn, en dat dus op die manier ook altijd blijft.

Comments are closed.