donderdag, 6 augustus 2015
Doorsturen Doorsturen   Printen Printen

Cultureel marxisme gedurende de afgelopen decennia

slaveAfgelopen zondag toonde Gale Boetticher met zijn artikel “Zweedse humor” de dubbele moraal aan die het gevolg is van cultureel marxisme. Ik heb dit altijd een lastig onderwerp gevonden en probeer dat vandaag nader uit te werken. Want cultureel marxisme kan veel verklaren. Het lijkt wel of de westerse mens wordt onthecht en vervreemd van zijn basis. Instituten waar hij zekerheid en steun kan krijgen worden afgebroken. Het is soms moeilijk om het precieze beleid te achterhalen. Maar al te vaak komt het huidige overheidsbeleid neer op het afbreken en ontkennen van westerse waarden. En het omarmen en verheerlijken van andere culturen.

Laten we beginnen bij de hoeksteen van de samenleving. We zien dat de overheid de familiestructuur door alternatieven te bieden voor ouderenzorg, voor de kosten van opleiding, door uitkeringen aan alleenstaande ouders en door tal van andere maatregelen aan het uithollen is. Het klassieke meer generatie gezin is uitzondering geworden. De overheid heeft zich zeer duidelijk bemoeid met de strijd tussen de seksen. Waarbij de traditionele man – vrouw verdeling die zich in honderden jaren heeft gevormd door propaganda werd ondermijnd.

We zien dat geloofsstructuur afbrokkelt, de religie heeft zichzelf in hoog tempo irrelevant gemaakt door de socialistische invalshoek te omarmen. De balans die er eeuwen lang was tussen heerser en geloof in west Europa is doorbroken. De heerser wordt niet langer in toom gehouden door geloof. Maar mag eindelijk alleen optreden zonder angst op banvloeken uit het Vaticaan. Doordat deze drempel geslecht is, kon de overheid het normen en waarden stelsel van de maatschappij veel sterker beïnvloeden. Oude zekerheden, zoals de eerder genoemde familiestructuur, konden worden ontkracht. De liefdadigheid is overgeheveld van kerk naar staat die daarmee grote invloed heeft op de bevolking. De bejaarden zijn nog steeds afhankelijk maar nu van een wispelturige overheid in plaats van hun eigen familie of geloofsgenoten.

We zien dat de menselijke schaal verdwijnt, de mens wordt meer en meer een radertje, de scholen, de universiteiten, de ziekenhuizen, de zorginstellingen, alles is zo groot geworden dat het individu daarin ten ondergaat. De menselijke maat is opgeheven in deze maatschappij.

Daarnaast wordt het eigene, hetgeen de cultuur maakt, ontkent. Dit blijkt duidelijk uit de voorliefde voor niet westerse migranten. Maar ook uit de muziek en kunsten die breken met duizend jaar ontwikkeling. Gesubsidieerde a-tonale muziek, en abstracte schilderijen bieden geen alternatief. Echter wordt hiermee de kunst sector, die bij uitstek de heersers kan ridiculariseren en terugfluiten, onder vergaande overheidsinvloed gebracht.

De democratie wordt uitgehold door de lokale democratie, de gemeentes, samen te voegen tot logge instituten met honderdduizend inwoners per gemeente, waardoor er niets meer te kiezen valt en het eigene, het lokale dorp, is opgegaan in een grote massa. En door de burgers te laten wennen aan organisaties als de EU. Die verre van democratisch zijn. De democratie wordt zo net zo betekenisloos als de democratie in de DDR.

De economie wordt steeds verder gevangen in regels en steeds meer sectoren moeten als semi staatsbedrijven worden gezien. Dit laatste is niet direct cultureel marxisme maar is onderdeel van het 10 punten programma in het communistische manifest van Marx om in democratische landen het marxisme langzaam in te voeren.

Het blijkt echter dat de westerse mens niet massaal valt voor de verlokkingen van gesubsidieerd niets doen. In de zeventiger en tachtiger jaren leek het erop dat dit model in met name Amsterdam succesvol was. Maar de weerzin van de bevolking tegen langharig sandalen dragende semi intellectuelen was te groot. De meeste mensen willen toch huisje boompje beestje.

Daarna heeft de politiek hier afstand van genomen en is men meer nadruk gaan leggen op de EU als middel tot centralisatie en vervreemding. De EU is een vorm van een planeconomie geworden. Waarbij het maakbaarheidsprincipe van de maatschappij is opgeschaald tot Europees niveau. Door de grote macht van politici en ambtenaren een prima overgangsinstrument naar een communistische maatschappij. Men beseft dat de communistische maatschappij in naam niet realiseerbaar is. Maar met de EU kan men deze wel steeds dichter benaderen. De vraag is overigens of het verschil tussen communisme en socialisme wel zo groot is.

Bij het communisme is in naam iedereen gelijk. Het is wrang te constateren dat we in onze maatschappij gelijkheid als hoogste goed zien. Dat is de bevestiging dat in ieder geval een deel van het indoctrinatie proces gewerkt heeft.

 
Waardering: 
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars

Door , topic: Algemeen
Reacties op dit artikel kunnen gevolgd worden op de RSS 2.0 feed.
Reacties
  1. Sander schreef op : 2

    Ik ben het in zeer grote mate eens met de strekking van dit artikel. Maar de weerzin van de bevolking tegen langharig sandalen dragende semi intellectuelen was te groot? Ik waag dat te betwijfelen en heb het zelf in ieder geval compleet anders ervaren. Het was gewoonweg niet te betalen! (Zeker toen de bodem van Slochteren in zicht kwam.) En als we het dan toch over betaalbaarheid hebben, dan hebben we het dus ook over een geschiedenis die zich gaat herhalen:

    www.nachthemel.nl

  2. Marcel schreef op : 3

    @Hub Jongen [1]:

    Mijnheer Jongen ik begrijp dat u deze vraag aan ratio stelt en niet aan mij. Ik kan ook niet op de proppen komen met een definitie. Maar heb hier wel geprobeerd over na te denken, omdat het een term is die je vaker tegenkomt, ik deel mijn gedachte ongevraagd met u.

    Volgens mij is het begrip zelf een contradictio in terminis. Er bestaat niet zoiets. Wat er bedoeld word dat is volgens mij de grondgedachte achter een denkrichting die “de Frankfurter shule” genoemd word.

    Het gedachtengoed van deze Frankfurter school is gewoon het klassieke Marxisme. In de Frankfurter school vroeg men zich af waarom het klassieke Marxisme niet aansloeg in het westen. Waarom komt het proletariaat in het westen niet in opstand tegen hun heersers om de Marxistische heilstaat in hun samenlevingen te vestigen.

    Het antwoord dat de denkers van de Frankfurter school formuleerden is dat het de westerse cultuur is die dat verhindert. 1 Van de belangrijkste dingen die een belangrijke denker volgens de Frankfurter school wist te formuleren is : wie verlost ons van de westerse cultuur ?

    Een belangrijk instrument om dat te bereiken en dat daar werd uitgedacht dat is de zogenaamde ‘kritische theorie’.

    Dit houd in dat mensen kritisch moeten zijn. Dat je de hele tijd op zoek bent om alles wat je om heen ziet te kunnen bekritiseren. Het werd al voor WO2 ontwikkeld in Frankfurt. Maar omdat Hitler ook de pest had aan dat soort denkers vluchtten ze o.a. naar de USA vanwaar het gedachtengoed zich verder heeft verspreid. We danken er onder andere de negerstudies, homostudies, genderstudies, het voorzorgsprincipe en dat soort geneuzel aan.

    Volgens mij is dat wat er met de term ‘cultureel Marxisme’ bedoeld word. Het invoeren van traditioneel Marxisme in het westen door middel van het vernietigen van de westerse cultuur. De westerse cultuur kan vernietigd worden door al haar waarden te bekritiseren tot in het pietluttige.

    ratio [6] reageerde op deze reactie.

  3. Marcel schreef op : 4

    Cultureel Marxisme uit zich zo in zelfhaat die voortkomt uit kritiek op details.

    We moeten ons eigenlijk doodschamen voor onszelf.
    Vanwege ons slavernijverleden.
    Omdat we het wel eens gewaagd hebben wat beschaving en ontwikkeling te brengen in Afrika door middel van kolonisering.
    Vanwege ons zogenaamde white priveledge.
    Voor ons man-zijn dat zich uit in lekker ons eigen ding doen en zich door niemand kolder aan te laten praten.

    Dat we tegenwoordig geloven dat wij allemaal gelijk zijn en dat alle culturen gelijkwaardig zijn. Cultureel Marxisme wil zeggen dat je niet hardop mag zeggen dat je de westerse cultuur beter vind als de moslimcultuur. En een moslim die het omgekeerde beweert die mag je niet tegenspreken, als hij beweert dat zijn cultuur beter is als de westerse dan vergeten we ons standpunt dat alle culturen gelijk zijn en staren we wat naar onze schoenen.

    En zo voorts.
    Het is een denkwijze die inmiddels onze maatschappij heeft overmeestert.

  4. Marcel schreef op : 5

    Ik ben bijvoorbeeld een voorstander van de doodstraf voor bepaalde misdadigers. Het allermooist vind ik nog om als het vonnis eenmaal is uitgesproken dat het dan niet al te snel voltrokken word maar dat de veroordeelde dan eerst nog een jaartje of 15 of 20 inhoger beroep mag en in cassatie, enz. Lekker doorprocederen terwijl je in deathrow wat probeert te wennen aan het idee dat het vonnis toch ten uitvoegd zal worden.

    Probeert u daar eens een boom over op te zetten met een linksdenker uit uw directe omgeving.

    Als hij zich dan helemaal vastgezet heeft in de ‘tegen de doodstraf’ modus dan gooit u het gesprek over een andere boeg en begint u over de islam. Wie daar allemaal de dood in toegewenst word, en voor welke misdaden. En niet alleen toegewenst, dergelijke vonnisen die worden ook daadwerkelijk voltrokken. Ook in ons land.

    De reactie die u zult krijgen

    wel

    dat is volgens mij wat er bedoeld word met de term ‘cultureel Marxisme’.

    Individualist [7] reageerde op deze reactie.

  5. ratio schreef op : 6
    Ratio

    @Marcel [3]: Goede samenvatting, dank. Cultureel marxisme wordt ook wel als een conspiracy theory beschouwd. Het is echter een theorie die veel op zijn plaats doet vallen. En vanuit die optiek meer aandacht verdient dan dat deze thans krijgt.

    Wellicht is het simpeler te verwoorden, door te stellen dat je eerst moet afbreken voor je kan opbouwen. De structuren die het westerse kapitalisme overeind houden moet je ondermijnen voordat marxisme wortel kan schieten. Daartoe hebben universiteiten langzaam aan het pad gebaand zodat in 1968 een aantal linkse / marxisme bevorderende normen en waarden door de massa werden geaccepteerd.

    Het blijft toch een beetje ongrijpbaar want de term cultureel marxisme zou betekenen dat vele politici en anderen in deze maatschappij bewust de maatschappelijke structuren afbreken om tot een marxistische maatschappij te komen. Vrij onwaarschijnlijk. Veel waarschijnlijker is dat mede op grond van bevindingen van de Frankfurter Schule en andere gerelateerde denkrichtingen er op universiteiten een normen en waarden kader is geschapen dat van grote invloed is op de hedendaagse politici. Deels onbewust.En ze zo tot dit beleid voert.

    Zoals de meeste mensen die gelijkheid als grootste doel beschouwen niet langer beseffen dat deze term van gelijkheid zijn oorsprong heeft in de vorm van gelijkheid tussen de standen (geloof, adel en bevolking). Dus een voor standen blinde overheid. Dit staat ver van het huidige interpretatie van het . gelijkheidsideaal van gelijkheid van inkomen en vermogen (zonder in te gaan op (on)gelijkheid van inspanning en talent…..). Deze laatste interpretatie gaat dus voorbij aan vrijwilligheid en kapitalisme en heeft als consequentie dat er gedwongen herverdeling (dus onteigeningen) moet zijn om het gelijkheidsdoel te bereiken. En is dus zonder dat men het doorheeft een van het marxisme afgeleide interpretatie.

  6. Individualist schreef op : 7

    @Marcel [5]:

    Ik ben bijvoorbeeld een voorstander van de doodstraf voor bepaalde misdadigers. Het allermooist vind ik nog om als het vonnis eenmaal is uitgesproken dat het dan niet al te snel voltrokken word maar dat de veroordeelde dan eerst nog een jaartje of 15 of 20 inhoger beroep mag en in cassatie.

    Beste Marcel, ik ben het eens met het meeste wat je zegt, maar vind dat je de plank hier erg mis slaat.

    De doodstraf is ernstig af te keuren, niet vanuit morele overwegingen maar wel vanuit praktische overwegingen. De doodstraf wordt namelijk uitgevoerd door de staat.

    Dit betekent verschillende dingen.

    1: Ten eerste kunnen we de staat er niet op vertrouwen dat ze hun werk goed doen; fouten bij de vleet en dus bestaat altijd de kans dat schuldig bevonden mensen uiteindelijk toch onschuldig blijken te zijn. Genoeg voorbeelden hiervan. Onder geen enkel moreel beding mag een onschuldige ter dood gebracht worden.

    2: Ten tweede bepaalt de staat wat de wet is; niet alleen in het verleden maar ook in het hier en nu alsmede in de toekomst. Jij kan vinden dat voor bepaalde misdaden de doodstraf een goede straf is. In Iran of Saoedi Arabie vinden ze dat al voor ontrouw, afvalligheid of homoseksualiteit. Zie je wat ik bedoel met “de staat bepaalt de wet”? Ook kun je voor “hoogverraad” de doodstraf krijgen, maar hoogverraad is niets meer of minder dan je loyaliteit weigeren te verbinden aan het land waar je geboren bent. De doodstraf voor hoogverraad is dus in feite een vorm van politiek nationalisme met de doodstraf als gevolg.
    Wie weet wat de wetten in de toekomst zullen zijn? Als de doodstraf acceptabel is als straf, ligt het er slechts nog aan wat de STAAT als vergrijp ernstig genoeg vindt. Dit kan zelfs het initiëren van een revolutie zijn tegen een oprecht tirannieke overheid.

    3: De staat mag misdaden plegen die de burger niet mag plegen. Denk aan massamoord (oorlog). Zij worden daarmee gezien als ‘helden’. Voor jou als burger wacht de doodstraf. Daarmee toont de staat aan dat zij er een dubbele moraal op nahoudt. En aan dit instituut wil jij toevertrouwen dat zij niet alleen bepalen waar de doodstraf op staat, maar ook dat zij deze uitvoeren?

    Ik ben persoonlijk voor het recht op dodelijk geweld uit verdediging. Maar ik ben faliekant tegen niet noodzakelijk fysiek geweld uitgevoerd door de staat.

    Marcel [9] reageerde op deze reactie.

  7. Individualist schreef op : 8

    @Hub Jongen [1]:

    Cultureel Marxisme is eigenlijk geen goede term, omdat de denkwijze in de bron vooral schijnt voort te komen uit de filosofie van Hegel.

    Maar het komt er op neer dat er expliciet wordt gepleit voor “gelijkheid” in elke mogelijke zin, maar waarbij alleen het Westen en de zogenaamde in het Westen dominante culturen en mensen worden bekritiseerd, en (impliciet) pogingen worden ondernomen om het zelfrespect, het geloof in de eigen cultuur van Westerlingen te ondermijnen. Dit omdat revolutie niet mogelijk zal zijn zolang een meerderheid gelooft in de waarden van de Westerse cultuur.

    Feminisme, anti-racisme, homoemancipatie en milieubeschermers zijn niets meer dan gespecialiseerde takken van het cultureel marxisme, die specialisaties gebruiken als middel voor het bereiken van het breken van de Westerse cultuur. Hierbij zijn er natuurlijk wel goed bedoelende uitzonderingen die de werkelijke aard en bedoeling achter deze specialisaties verkeerd hebben begrepen.

    Daarom houdt het “progressivisme” ook nooit op. Bij elke verandering waarmee zij blij zouden moeten zijn, gooien zij er een schepje bovenop, tot op het belachelijke af (e=mc2 is een ‘seksistische’ vergelijking, vindt cultureel marxist Luce Irigaray). Het doel is immers niet de openlijke gelijkheid van rechten voor bepaalde groeperingen (wat verklaart dat feministen bijvoorbeeld het socialisme en multiculturalisme belangrijker vinden dan daadwerkelijke vrouwenrechten zoals die in het midden oosten), maar het ondergraven en uiteindelijk vernietigen van de Westerse cultuur in zoverre deze het gevolg is van de verlichting.

    In plaats van een economische klassenstrijd zoals het klassiek marxisme, is het cultureel marxisme een culturele klassenstrijd, waarbij de dominantie en ‘onderdrukkende’ Westerse cultuur kapot gemaakt moet worden. Hierbij wordt het gebruik van puur irrationalisme, van huichelarij, van politieke correctheid ter censuur van onwelgevallige tegenargumenten, van op emotie gebaseerd gedrag en argumenten en soms zelfs geweld niet geschuwd.

    Een zeer verhelderend boek over dit alles is “Explaining Postmodernism”.

  8. Marcel schreef op : 9

    @Individualist [7]:

    Juist individualist, ik begrijp uw standpunt. Ik ben ook niet een ‘echte’ libertariër. Het libertarische gedachtengoed spreekt me heel erg aan, maar er zijn ook punten die ik wat minder vind. Het NAP principe bijvoorbeeld. Niet dat iedereen maar lekker ongeremd agressief tekeer mag gaan, maar het opleggen van de doodstraf vind ik zeer goed te verdedigen. En voor welke misdrijven dat dan precies zou moeten zal altijd wel onderwerp van discussie blijven maar die is niet wezenlijk anders als de vraag wat dan wel de juiste strafmaat zou moeten zijn.

    Ook kan ik slecht voor me zien hoe een samenleving zonder overheid zou moeten functioneren. Ik ben voorstander van de zogenaamde nachtwakersstaat. Een zeer kleine overheid die slechts de allernoodzakelijkste taken uitvoert. Defensie en justitie zijn dan uitgesproken overheidstaken, anders krijg je de situatie dat in het ene dorp 5 jaar cel staat op iets wat in een ander dorp helemaal niet strafbaar is.

    En nog even over cultureel Marxisme, er schiet me nog een heel frappante uiting van te binnen.
    Homosexualiteit. Het is toch vreemd dat een keur van organisaties en onze politici de hele tijd Poetin openlijk schofferen over anti-homo wetgeving in Rusland. Terwijl het daar niet strafbaar is om homo te zijn of om homosexuele dingen te doen. Je mag er alleen geen propaganda voor maken. Dus je mag daar geen gaypride organiseren of kinderen van 8 jaar les gaan geven met boeken in de trand van Jantje heeft twee papa’s en dat is heel normaal.

    Terwijl uw opmerking over Saoudie Arabië de situatie niet goed weergeeft, het is zelfs nog een graadje erger daar. Je kunt daar zelfs al de doodstraf krijgen als een moslim beweert dat een nietmoslim homo is. De bewering zelf is het bewijs. Je hoeft er dus niet op heterdaad voor betrapt te worden als een moslim zegt dat hij het gezien heeft is het al genoeg. En als Wilders een geintje maakt over de vlag van dat land dan vliegt onze minister ernaartoe om zich bij de koning aldaar knipmessend te verontschuldigen voor die malle Wilders en te benadrukken dat die niet namens de regering spreekt.

    Stuitend om vast te moeten stellen dat er inderdaad mensen zijn die -al dan niet bewust- gewoon onze cultuur aan het slopen zijn. Onze economie ook overigens, en het schiet al aardig op.