West_Indies_and_Central_America;_The_Bermuda_Islands_NYPL1584670.tiffEen dorp in Wales heeft besloten offshore te gaan, met als doel het besparen van belasting. Stel dat het lukt, wat zijn dan de gevolgen?

In de Volkskrant vindt u de details van de kwestie, klik hier. Het komt erop neer dat de middenstanders van het dorp een kopie hebben gemaakt van de constructies die multinationals als Facebook, Starbucks e.a. gebruiken, en deze ter goedkeuring aan de Britse belastingdienst hebben voorgelegd.

De Britse fiscus kan nu twee dingen doen: de voorgestelde opzet goedkeuren, of deze afwijzen. In het eerste geval zal het niet lang duren voordat heel het Verenigd Koninkrijk offshore gaat. Wel grappig trouwens als je met z’n allen op een eiland woont, maar dat even terzijde. In het laatste geval moeten de voorstellers kiezen: ofwel de afwijzing accepteren, ofwel naar de fiscale rechter stappen.

Een complicatie bij de zaak is dat de landen van de OESO ondertussen praktisch klaar zijn met een plan voor de bestrijding van wat daar heet Base Erosion and Profit Shifting (BEPS). Als dat plan wordt ingevoerd – en werkt – wordt offshoring een stuk minder interessant. De winkeliers uit het dorp in Wales geven overigens zelf al toe dat dat hun eigenlijke doel is. Ze staan eerder aan de kant van het Tax Justice Netwerk en soortgelijke organisaties, dan aan de kant van de multinationale ondernemingen. Verder speelt binnen de EU ook het een en ander, nu de Europese Commissie op het idee is gekomen om aantrekkelijk belastingrulings (een ruling is een afspraak tussen de fiscus en een internationaal opererend bedrijf) als ongeoorloofde staatssteun te etiketteren. Daarmee heeft de Europese Commissie een geheel nieuwe dimensie toegevoegd aan het kat-en-muisspel tussen multinationals en de belastingdiensten van de lidstaten.

Kortom, de trend gaat juist de andere kant uit. Ik denk overigens niet dat de dorpelingen gelijk krijgen met hun plan, al was het maar omdat ze nu eenmaal geen internationaal opererende ondernemingen zijn, en offshoring juist werkt omdat je over landsgrenzen heen opereert.

Niettemin is de actie van het dorp in Wales een signaal van verandering. De acties van de OESO en de Europese Commissie gaan de wereld van de offshoring flink opschudden, dat is zeker. Maar daarmee is de kous niet af. De wereld van belastingen is nu eenmaal dynamisch. De ene keer wint de schatkist, de andere keer bedenkt de adviesbranche iets. Het einde van de offshoring zoals we die nu nog kennen betekent in de eerste plaats dat er een volgende ronde aankomt. Een nieuwe ronde waarin er alternatieven zullen worden bedacht. Of multinationale ondernemingen in staking gaan, naar het voorbeeld van John Galt, betwijfel ik. Maar ze zullen wel alles doen om een zwaardere belastinglast af te wentelen op anderen: medewerkers (meer productiviteit voor hetzelfde geld), leveranciers (lagere inkoopprijzen), afnemers (hogere verkoopprijzen) etc. Misschien vertrekken ze wel uit landen waar ze niets meer kunnen verdienen. Want de winst willen ze op peil houden, anders gaan de aandeelhouders in staking. En die houden ze graag te vriend.

Paul Verhaegh

5 REACTIES

  1. Multinationals de boosdoeners?

    Uit het artikel begrijp ik dat ‘Microschoft’ iets te verwijten is. Dat is helaas ook weer de anp teneur. De nadruk ligt op onrechtmatig te weinig belasting betalen, waardoor ‘hun’ overheid weer gedupeerd wordt. De schatkist loopt geld mis is de kreet waarmee de media al jaren belastingzaken weergeeft. In de meeste gevallen is het dan dat burgers wat meer overhouden. Dat wordt dan niet eens genoemd. Dat is niet wenselijk blijkbaar. En nu zijn het dan de multinationals die te weinig betalen.
    Ik maak er op attent dat het hier niet gaat om illegale constructies, maar zelfs belasting afspraken betreft gemaakt met de overheid. Dat multinationals proberen zo weinig mogelijk belasting te betalen kun je ze niet kwalijk nemen. Ze zijn vrij in hun beleid daar in.

    Het echte probleem wordt verzwegen. Dat is het probleem van onze onbekwame bestuurslaag. Dit disfunctioneren is mede mogelijk gemaakt, om eens een media kreet te gebruiken, door de media zelf. Geld wordt ondoelmatig ingezet, regelgeving is opzettelijk uitbundig en complex gemaakt om zoveel mogelijk geld op te halen en er wordt zelfs uitgegeven zonder dekking. Of dat via de werknemer als loonbelasting, via de consument of via de werkgever als winstbelasting wordt geheven is van minder belang. Direct of indirect is de gemiddelde burger de klos. Dit is het centrale probleem als het om belastingen gaat.

    Er is wel een probleem met multinationals, maar dat is een ander. Multinationals zijn economisch groter geworden dan wenselijk. Zij hebben daardoor teveel politieke invloed. De balans met andere maatschappelijke partijen is verstoord geraakt. En daar komt ook vandaan dat ze vrijwel geen belasting betalen. Maar het hoofdprobleem is de als maar uitblijvende dringend noodzakelijke hervorming van de bestuurslaag. Zo is de regeling van de zeggenschap en de benoeming via het partijpolitieke stelsel aan vervanging toe.

    Rien [2] reageerde op deze reactie.

  2. @anp rebel [1]: “Het echte probleem wordt verzwegen.”

    Klopt: Multinationals en andere firma’s betalen helemaal geen belasting, ze innen het enkel voor de overheid.

    Het probleem dat bij offshoring optreed is dat multinationals geen belasting innen en het dus ook niet afdragen. Daardoor komen dan de lokale belastinginners in het nadeel…

  3. @Hub Jongen [3]: Winst is het gedeelte van de prijs waarvoor geen arbeid is verricht. De overheid leent geld en zet dat uit in de economie. Ze haalt het weer terug met belastingheffing.

  4. het problem is niet belasting, het problem is dat de relatie met je medeburgers via de overheid loopt en dat de relatie met die overheid niet is gebaseerd op een contractuele afspraak.

    Contractual State vs Predatory state
    The State as an Organization | Michael Rozeff
    Mises broadcast
    https://www.youtube.com/watch?v=xIE74SD0wTA

Comments are closed.