MEER, MEER en MINDER, MINDER.

De menselijke tendens en zelfs politici hebben soms menselijke trekjes, is om steeds meer zekerheid en steeds minder risico te willen. We/ze willen meer veiligheid (op straat, het werk en in huis), meer beloning, uitkering, pensioen; minder milieuvervuiling, minder terrorisme etc. Helaas duiken er dan minstens twee problemen op:

Allereerst gaat het een vaak ten koste van het ander: meer verkeersveiligheid, maakt de wegen en controles duurder, waardoor er minder geld is voor zeg de uitkeringen. Een meer beveiligde winkel, levert minder omzet.

Maar wat vaak vergeten wordt is het tweede aspect dat juist die laatste paar procent verbetering, het allerduurste zijn: het is tamelijk eenvoudig om 90% van de treinen op tijd te laten rijden, 95% lukt ook meestal wel, maar 99,9 % op tijd, kan alleen als er overal een reserve trein en spoor klaar staat.  Een dijk bouwen die ‘veilig’ is tegen waterhoogtes die eens in de 100 jaar voorkomen gaat nog wel, maar eens in de 500 jaar of 5000 jaar is veel duurder. Hetzelfde bij voedselveiligheid, luchtkwaliteit  en vult u maar aan.

Lastig wordt het wanneer goedbedoelende amateurs (laat ik politici maar zo noemen) dan meer …. gaan eisen, zonder zich te realiseren wat dat meerdere kost of wat voor tegenstrijdigheden en onverwachte consequenties dat oplevert. Voorbeelden te over maar actueel zijn nu de kolencentrales en betere asiel huisvesting. Makkelijk om meer te eisen, lastig en duur om uit te voeren.

En als het dan ook nog om andermans geld gaat (of ten koste van slechts een kleine kiezersgroep) is de roep om méér, makkelijk te doen.