De operatieverpleegkundige knikt. “De dertiende, ja. Nóg vijf vanmiddag. Lobotomie begint zo langzamerhand weer routine te worden.”
“De vooruitgang in neurologie heeft dat mogelijk gemaakt.” Hij sluit de kraan met zijn elleboog. “Denk eraan Onschuld te bestellen. Het is bijna op.”
“Deze zeep bevalt wel? Ik meen dat je vorige week zei dat hij te sterk desinfecteerde …”
“Heb ik even geda… Nu denk ik dat niet meer.”
“De chirurgische procedure is effectief, moet ik zeggen. Heel effectief. De Autoriteit GGZ is zeer tevreden.”
“Ja, godzijdank. Helaas is er nog altijd een kans dat de patiënt sterft.”
“Niet zolang jij de operatie uitvoert, Bertram.”
“Hoe dan ook, we zouden betere medicijnen moeten hebben.”
“Denk je dat echt? Ik geloof niet dat het te maken heeft met ineffectieve medicijnen, als ik eerlijk ben. Ik denk dat het komt omdat een gedeelte van de mensen Apathie weigert in te nemen.” Ze haalt haar schouders op. “Niet zo raar gegeven de eigenschappen van de ziekte.”
“De bijsluiter is misschien niet duidelijk genoeg.”
“Geen normaal mens leest die kleine lettertjes. Is ook niet echt nodig; het is gewoon een kwestie van slikken.”
“Daar heb je wel een goed punt. Al die vernieuwingsdrang, al dat terrorisme, al die rebellie tegen de overheid …” Hij schudt zijn hoofd, terwijl hij latex handschoenen aantrekt. “Allemaal het gevolg van ambitie. Weet je wat ze zouden moeten doen? Ze zouden de werkzame stoffen aan het drinkwater moeten toevoegen, zoals ze doen met fluoride. Gigantische kostenbesparing.”
De verpleegster giechelt. Soms is het moeilijk de juiste woorden te vinden en overal hangen camera’s, zelfs hier. “Ik zou dat … ik zou dat maar niet aan de overheid voorstellen. We willen toch niet onze baan verliezen, of wel soms?”
“Hoe bedoel je?”
“Het idee is interessant,” fluistert ze, “maar ik ben bang dat de gedachte als te ambitieus wordt beschouwd.”
ingezonden door Leonardo Pisano
Leonardo Pisano schrijft verhalen met een vrijheidsthema. In maart 2016 verschijnt zijn Achter de nevel (ISBN 978-94-91777-44-8), een verhaal over een wereldomspannende samenzwering, met een libertariër als hoofdpersoon. Voor verdere informatie: leonardopisano.nl
Niet helemaal ‘on topic’ – Ik moest laatst denken aan een tegeltje aan de muur op de WC bij een ambtenaren-echtpaar thuis, waar ik in mijn kinderjaren wel eens over de vloer kwam met mijn ouders.
Deze tekst luidde (ongeveer): “…En als ik dan een aanval van werklust krijg, ga ik in een hoekje zitten en wacht ik net zolang totdat het over is…”
Ik denk dat ik bovenstaand boekje niet ga lezen. Het onderwerp is mij te deprimerend. Dat wij lastig gevallen worden door een bende dwangneurotisch bemoeizieke idioten is op zich al erg genoeg.
Prettig weekend verder dames en heren…
Overnight [2] reageerde op deze reactie.
Leonardo Pisano [6] reageerde op deze reactie.
@Naam * [1]: het onderwerp is mij te deprimerend?
Maar daar mee is het nog wel een feit!
en
Dan dus liever vrolijk in een concentratiekamp, dan depri beseffen wat er aan de hand is?
Naam * [3] reageerde op deze reactie.
@Overnight [2]:
Liever gelijk dan geluk? Of misschien een beetje balans in de zaak houden? Een eindeloze stoom pessimisme-porno is niet goed voor je humeur. Je kop in het zand steken evenmin.
Naam * [4] reageerde op deze reactie.
@Naam * [3]: Aanvullend: ik krijg nog wel eens de indruk dat veel “libertariers” te zuur en te star zijn om andere mensen effectief te overtuigen van hun standpunten. De resultaten spreken voor zich.
Zelf zit ik nog wel eens aan het ontvangende einde van politiek gedram van een paar (socialistische) familieleden die de wijsheid in pacht menen te hebben. Dat presenteert men op zo’n fanatieke en autoritaire manier dat ik die lieden zo veel mogelijk vermijd.
Leonardo Pisano [5] reageerde op deze reactie.
@Naam * [4]: Juist dat is de reden dat ik Achter de nevel heb geschreven. Vaak worden de zaken die libertariërs zien of te berde brengen door cognitieve dissonantie verworpen door hun omgeving, met reacties als “daar heb je die zeiker weer”. Een tweede probleem is dat velen geen oplossing zien en zolang hun leven zich in betrekkelijk comfort voltrekt, zal er niets gebeuren.
Een roman/thriller is minder bedreigend. Het is immers “nep”. In Achter de nevel verbind ik feiten waardoor er een patroon zichtbaar wordt. Dat is sterker qua overtuiging dan de feiten op zich, hoe waar die ook zijn. De samenhang helpt, denk ik, de discussie over een libertarische samenleving te kanaliseren en vruchtbaarder te maken.
Naam * [8] reageerde op deze reactie.
@Naam * [1]:
[“Ik denk dat ik bovenstaand boekje niet ga lezen. Het onderwerp is mij te deprimerend. Dat wij lastig gevallen worden door een bende dwangneurotisch bemoeizieke idioten is op zich al erg genoeg.”]
Uiteraard moet je zelf bepalen wat je wel/niet leest. “Geen ambitie” is een losstaand, satirisch verhaal. Achter de nevel is een een soort van complotthriller van 375 pagina’s. Zal niet ieders meug zijn.
Ratio [7] reageerde op deze reactie.
@Leonardo Pisano [6]: Ik ga het wel lezen. Ik ben erg benieuwd naar het boek, ik heb het besteld en zou het deze week krijgen
Leonardo Pisano [9] reageerde op deze reactie.
@Leonardo Pisano [5]:
Het siert je dat je de moeite hebt genomen om er een dik boek over te schrijven.
“…zolang hun leven zich in betrekkelijk comfort voltrekt…” Is dit niet algemeen menselijk gedrag? Vast zitten in je ‘comfort zone’ waar alles vertrouwd is en gemoedelijk voortkabbelt? De groep mensen die bereid is om er uit te stappen en het onbekende op te zoeken is klein. Voor velen is het al te eng om een eigen bedrijfje te starten, want die (illusie van de) zekere baan is zo veilig.
Leonardo Pisano [10] reageerde op deze reactie.
@Ratio [7]: Komt eraan, @Ratio.
@Naam * [8]: O, het schrijven zelf is een plezierige activiteit 🙂
““…zolang hun leven zich in betrekkelijk comfort voltrekt…” Is dit niet algemeen menselijk gedrag? Vast zitten in je ‘comfort zone’ waar alles vertrouwd is en gemoedelijk voortkabbelt? De groep mensen die bereid is om er uit te stappen en het onbekende op te zoeken is klein. Voor velen is het al te eng om een eigen bedrijfje te starten, want die (illusie van de) zekere baan is zo veilig.”
Natuurlijk is ontegenzeggelijk waar dat “iedere verandering een verslechtering is, zelfs een verbetering” [JC Bloem]. De mens komt pas in actie als hij zich bedreigd voelt. De elite opereert sluw en voert met ministapjes veranderingen door.
Comments are closed.