Spinnen_tweeHet aantal mensen dat lid is van een politieke partij is op een historisch dieptepunt. Slechts 2,2 % van de KIESGERECHTIGDEN is lid van een politieke partij: PP. (documentatiecentrum PP van de Universiteit Groningen). Net als bij het dalende aantal vakbondsleden, is de eigen basis van PP steeds kleiner aan het worden: nog maar 285.000 leden, minder dan nodig voor een referendum.

Gezien de dunne basis kun je je afvragen wat de legitimiteit nog is voor een politieke partij, of waarom politici zo hoog van de toren blazen (of zijn het roependen in de woestijn?).

Maar anderzijds, gezien die paar leden, is het vrij eenvoudig om carrière binnen een PP te maken: in het land der blinden en met zo weinig leden, is het vrij makkelijk om na een paar keer folderen en mee te huilen, omhoog te gaan op de politieke ladder.

Okee u moet af en toe uw tong afbijten en misschien wat onwaarheden roepen, maar dat doen al uw andere collega’s ook! Dus dat valt nauwelijks op. De cursussen spreken/liegen in het openbaar krijgt u dan gratis, u mag meedelen uit de ruif voor politieke ondersteuning die de partijen krijgen en bent u na een paar jaar in de Kamer, dan krijgt u niet alleen een ruim salaris, maar wacht u een riant wachtgeld.

De echte carrièrejagers gaan nog even door en ritselen een positie in Brussel: nog beter salaris etc, maar ook belastingvrij (dat heet geen ontwijking, dat hoort nu eenmaal zo).

En wat zou het grappig zijn als een paar libertariers zo carrière maken en dan op een cruciaal moment, uit de libertarische kast komen!

Interesse gewekt?

Laten we dan een libertarisch klasje opzetten, met training en tips hoe te infiltreren en carrière te maken.

17 REACTIES

  1. Feit is dat het draagvlak voor ‘volksvertegenwoordigers’ (die in werkelijkheid geen trouw zweren aan het volk maar aan de koning) aan erosie onderhevig is.

    Laat ik mij eens verplaatsen in de positie en overwegingen van iemand die het voorstel krijgt om partijlid te worden teneinde politicus te worden:

    Ik kan me goed voorstellen dat mensen geen behoefte hebben aan lidmaatschap van een politieke partij en via die weg een carrière als politicus. Wie eenmaal een positie als politicus in heeft genomen, heeft zich geassocieerd met een club die bekend staat als huichelachtig, leugenachtig en meer van dat soort onfrisse zaken.

    Noem mij maar een purist, maar ik distantieer mijzelf uitdrukkelijk van mensen die een bepaald gedrag vertonen en bekend staan als onverbeterlijk. Ontmoet ik een politicus, dan slaat mijn walging acuut toe. Daarin ben ik niet de enige!

    Ik moet toegeven dat bijv. Nigel Farage een echt kroonjuweel is die uitstekend het spel speelt dat de Britse Kroon wenst. Maar toch… nee, niets voor mij.

    Tijd verdoen tussen partijleden? Het gezelschap van praatjesmakers, hielenlikkers, huichelaars etc. kan toch moeilijk een aanlokkelijk vooruitzicht genoemd worden? Toegegeven, er zullen best mensen met goede bedoelingen tussen zitten. Maar alleen al het idee van vergaderen (formeel) in plaats van een goed gesprek voeren staat mij niet aan.

    Deze individuele gedachten nemen niet weg dat er genoeg mensen rondlopen die gelukkig een stuk intelligenter zijn dan ik en het niet erg vinden te vergaderen, programma’s af te werken etc. Ik zou het dan ook toejuichen als de Libertarische partij verrijkt wordt met iemand á la Nigel Farage om eens een gezond geluid te laten horen.

    Denk niet dat wij anderen kastanjes uit het vuur zouden willen laten halen, dat is niet onze stijl. Onze ambities liggen eenvoudigweg op een ander terrein, met grotere uitdagingen.

  2. In 2006 werd me serieus gevraagd of een carrière als politicus niets voor me was. Mijn maag draaide om. De situatie was niet zonder ironie; koud een paar weken later verwijderde een bekende, een politicus, een vijandige muur van bureaucratie voor ons. Een ambtenaar, manager van een afdeling, boog ineens als een knipmes voor ons. Een nogal surrealistische ervaring.

    Als ik ergens een hekel aan heb, zijn het wel ondoorzichtige machtspelletjes.

    Ik vraag me af of een rechtgeaarde libertariër niet in gewetensconflicten komt als hij doet wat het bovenstaande artikel voorstelt.

    Hub Jongen [3] reageerde op deze reactie.

  3. @Hub Jongen [3]: Degene die mij vroeg of ik geen politicus wilde worden, meldde ook een interessant voorbeeld van schizofreen handelen:
    In de wet die in dat land geldt, is het toegestaan om tot een bepaalde fase van een zwangerschap abortus te plegen. Tegelijk is een een andere wet die een ongeboren kind vanaf een bepaalde fase van een zwangerschap kenmerkt als rechtmatig erfgenaam.
    Er zit een overlap in, waardoor een rechtmatige erfgenaam legaal vermoord kan worden middels een abortus provocatus. De ene normenset over abortus is daarmee strijdig met de andere normenset over erfrecht. Dat duidt op schizofrenie (een gespleten geest oftewel meerdere normensets).

    Een libertariër staat voor het NAP. Prima. Ondertussen is het leeuwendeel van wetgeving daar strijdig mee. Ik zie het zo dat iemand enkel en alleen door lid te zijn van de club beslissers medeplichtig wordt aan zaken waar hij niet achter staat. Ook al stemt hij tegen. In die zin ben ik een purist. Daar ben ik niet de enige in, want er zijn ook politici en bestuurders die aftreden omdat er besluiten genomen worden waar zij niet achter staan en waarvan zij zich nadrukkelijk distantiëren. Ze wensen niet in een gewetensconflict terecht te komen.

    Sommige dingen zijn moeilijk, maar niet onoverkomelijk. Budget of technologie biedt bijvoorbeeld niet de ruimte die soms wenselijk is. Andere dingen zijn onoverkomelijk. Gewetensconflicten zijn daar een voorbeeld van. In een boek uit militaire kring, een deel waar het gaat om leiderschap, las ik:

    “Je demonstreert jouw maatstaven het beste door wat je doet en wat je in jouw tegenwoordigheid toelaat.”

    En zo is het maar net.
    Een voorstander van het NAP laat niet toe dat anderen middels wetten gedwongen worden om iets te doen, te laten of te dulden, tenzij als reactie op dwang of agressie.

    Nico [7] reageerde op deze reactie.

  4. De quote is overigens van schout-bij-nacht (admiraal) Eric Olsen en komt uit een toespraak voor SEAL´s, oftewel elitemilitairen. Een zeer respectabele groep krijgslieden.

  5. Politieke partijen gebruiken als platform voor activisme? Dat gebeurt al lang. Hoewel ik geen cijfers voorhanden heb. De rest van de leden zijn waarschijnlijk ambtenaren die lid zijn om hogerop te komen.

    Dat het niet de besten en de slimsten zijn, die politiek carriere maken, is wel te zien in de persoon van Mark Rutte. Zelfs als karikatuur van Jeepee Balkenende kun je niet om hem lachen.

    Nico [8] reageerde op deze reactie.

  6. @Nico [4]: Korte verduidelijking: Menselijk leven is onschendbaar en beschermwaardig (tenzij iemand zelf zijn eigen rechten verspeelt) of niet.

    Als menselijk leven is onschendbaar en beschermwaardig beschouwd wordt, dan geldt dat in alle levensfasen, vanaf embryo t/m hoogbejaard. Dan moet er niet opportunistisch gestoeid worden met inconsistente normen; als het om abortus gaat dan zus, als het om erfrecht gaat dan zo.

    Abortus is slechts een voorbeeld. Laten we er geen abortus-discussie van maken. Het gaat om redenen om politicus te worden; iemand wil de wereld een stukje verbeteren en dat doel heiligt de middelen van het politieke spel, of hij kiest ervoor om dat op een andere manier te doen zodat hij voor wat betreft zijn kernwaarden compromisloos te werk kan gaan. Kwestie van ethiek.

  7. Ik probeerde ooit te infiltreren bij de belastingdienst (voor bedrijven) maar het is niet gelukt.
    Mijn bedoeling was om, eenmaal in dienst, heel slechte controles te doen en alle mogelijke “fraude” niet te rapporteren omdat ik ze zogenaamd niet gezien had en om bovendien sommige bedrijven nog te adviseren over hoe ze konden “frauderen” zonder dat het opgemerkt kan worden.
    Immers eenmaal je insider bent, weet je welke onregelmatigheden ontdekt kunnen worden (gezien de informatie en mechanismen waar de fiscus over beschikt) en welke niet, dus kan je bedrijven adviseren om op een verstandige manier te “frauderen”.
    En ik was van plan dit gewoon gratis te doen.
    Ik zou dus geen steekpenningen vragen om een oogje dicht te knijpen maar gewoon gratis een oogje dichtknijpen uit ideologie.
    Maar helaas ik kwam niet door de sollicitatieporcedure.
    Jammer, want ik ga ervan uit dat elke ondernmer dolblij geweest zou zijn met mij als inspecteur.

    NB ik schrijf “frauderen” tussen aanhalingstekens want liegen tegen een dief is moreel geen probleem, dus tegen de fiscus KAN je gewoon niet frauderen, alleen “frauderen”. Liegen tegen een (gelegaliseerde) afpersersbende is gewoon vermogensbescherming, vergelijkbaar met het installeren van een inbraakalarm op je woning.
    Het is het best te vergelijken met dat er een inbreker in je huis staat en die ziet die laptop en dat spaarvarken van je dochter en heeft je ming-vaas ook al onder de arm en als ie dan vraagt of je toevallig nog ergens een geheime kluis hebt, dat je dat dan ontkent opdat ze je gouden munten niet ook nog zouden meenemen: perfect moreel dus om daarover niet de waarheid te vertellen.

    Naam * [10] reageerde op deze reactie.
    Nico [11] reageerde op deze reactie.

  8. @Scrutinizer [9]:
    Jammer dat het niet gelukt is. Dit soort activisme kan een mooie tegenhanger zijn van “jury nullification” in de USSA. Dat laatste staat, voor wie het niet weet, voor bij een rechtzaak iemand schuldig verklaren wat betreft de daad (als die niet te ontkennen valt) en onschuldig voor de juridische overtreding, want onredelijke wetgeving.

    Ondernemers worden geacht “de wet te kennen” maar die ambtenaren kennen “de wet” zelf vaak ook niet. En het overtreden van onbegrijpelijke wetgeving kan geen “fraude” zijn.

    @Nico [8]:
    Rutte lijkt mij niet dom, wel immoreel. Als hij een verborgen agenda heeft lijkt het vooral te draaien om de bescherming van vieze opa en mede VVD-er Demmink.

  9. @Scrutinizer [9]: Interessant verhaal. De morele vraag is inderdaad onder welke omstandigheden liegen geoorloofd is. Ik stel me zo voor dat alleen liegen tegen een agressor geoorloofd is, zoals de vraag over die geheime kluis of – in de Tweede wereldoorlog – onderduikers.

    Daar heb ik me ook “schuldig” aan gemaakt… Als je weet dat de overheidsmachine je in de gaten houdt, is het best leuk wat zand in ogen te strooien. En dus heb ik me op bepaalde momenten dom gehouden, op andere momenten gewoon wat verwarring gezaaid of bepaalde uitlatingen gedaan om eens te kijken hoe er gereageerd zou worden etc. Dat hoort allemaal bij ‘the art of war’.

    Het liefst heb ik een frontale confrontatie met open vizier. Dat kan alleen bij een eerbare tegenstander, want agressors die niets dan misleidende verhaaltjes vertellen spreken uiteindelijk uitsluitend de taal van fysiek geweld. Dergelijke onderkruipsels als tegenstander kom je zowel in de burgerij als in de overheidsmachine tegen.

    Vilseledd [15] reageerde op deze reactie.

  10. Aanvulling: Een frontale confrontatie hoeft niet per se uit te monden in fysiek geweld. Als twee eerbare mensen elkaar recht in de ogen kijken bij een meningsverschil of belangenconflict kan het best op eerbare en bevredigende wijze afgewikkeld worden. De vreedzame weg acht ik de beste weg, mits je geen water bij de wijn hoeft te doen waar het gaat om kernwaarden.

    Scrutinizer [14] reageerde op deze reactie.

  11. Ik ben beschikbaar als praathoofd. Er hoeft niks zinnigs uit te komen, dus dat lukt me wel. Aanbiedingen dienen te zijn voorzien van een compleet pakket aan emolumenten.

  12. @Nico [12]: We lijken wat dit betreft uit hetzelfde hout gesneden.
    Probleem is dat ik alleen tegen een apparaat met ca. 40000 politieagenten (ofte gewapende tak van de fiscus) mezelf als ongewapend slachtoffer van afpersing vrij kansloos acht (of zelfs ook met een wapen). Dus dan is het of toegeven of strijden zonder open vizier.
    Dat laatste durf ik evenwel amper omdat ze met zoveel informanten werken die ze ook allen afdreigen met geweld. Daarom zal mijn werkgever de hoogte van mijn salaris verraden, mijn bankier die van mijn vermogen, dividenden en internationale betalingen, mijn notaris de waarde van mijn woning, mijn garagist die van mijn nieuwe bolide etc.
    Tegen zo’n uitgebreid stasi-apparaat is een individu niet opgewassen en dus zie ik me helaas gedwongen om maar open kaart te spelen.

    Maar … juist daarom wilde ik graag infiltreren.
    Immers als bij de ultieme ontvanger van die informatie er niets mee gedaan werd, dan zou dat een hoop slachtoffers voorkomen.
    Dus ik dacht: ik kan niet de wet veranderen waardoor info over KMO’s (wat in NL MKB heet) wordt doorggegeven, maar ik kan daar waar men er iets slechts mee doet, gewoon ervoor zorgen dat men ziende blind is, door er zelf het toegenepen oog te wezen.
    Helaas is het me niet gelukt te infiltreren…

    Nico [16] reageerde op deze reactie.

  13. @Nico [11]:

    Hij is gewoon afgewezen voor een sollicitatie. Onder ‘niet gelukt’ versta ik wel wat anders, namelijk dat iemand hem op enig moment doorhad en hij niet verder kon.

  14. @Scrutinizer [14]: Misschien zijn we uit hetzelfde hout gesneden, dat is op afstand wat lastig in te schatten.

    Misschien is het goed om mezelf voor te stellen; ik ben een hedendaags wolfskind. Echt waar. Opgegroeid tussen roofzuchtige wolven, soms vermomd met schaapskleren. Die wolfscultuur is best dwingend; je doet eraan mee of wordt uit de roedel gestoten. De economische principes zijn niet van het samenwerkende type, maar concurrerend. Een prooi wordt beslopen, besprongen en liefst aan stukken gescheurd. Ergens ver weg zijn mensen, die door deze wolven als goden beschouwd worden en waarvoor ze in als het ware in hun broek schijten. Maar ze hebben geen broek aan, dus zetten ze zichzelf soms te kakken.
    Terwijl ik opgroeide merkte ik dat ik niet tussen wolven thuishoorde. Mijn innerlijke natuur wees een andere richting. Vandaar dat ik mezelf buiten de roedel in rust heb teruggetrokken, eens goed om me heen heb gekeken en al lerende wat wijzer ben geworden. Het was een wat lastig leerproces, want ik had nogal last van allerlei ongedierte. En de wolven waren ook niet meer blij met mij. Ze vielen mij aan, scheurden de kleren van m’n lijf en bezorgden mij verwondingen.

    Dit verhaal klinkt misschien wat treurig, maar is het niet. Het verhaal is nog niet afgelopen. Misschien bereik ik de beschaving. Niet de ‘beschaving’ van wolven of ongedierte, maar van mensen die begrijpen wat het is om mens te zijn.

    Wordt vervolgt…

    Nico [17] reageerde op deze reactie.

  15. @Nico [16]: Bij wolfscultuur hoort natuurlijk ook politiek. Je kent het wel, van die mannetjes die de eerste (alfa) willen zijn. En dan maar vechten om de macht. Een bekend verhaal, dus hoeft het niet uitgewerkt te worden 😉

Comments are closed.