De weg van wijheid naar vrijheid is enkele decennia geleden geschreven door Henry Sturman. Het is nog steeds actueel. Vandaar deze herpublicatie. Vandaag het achtste artikel, over belasting en armoede. Een erg kort artikel
Een arme wordt armer als hij belasting moet betalen. Als je alle verborgen belastingen bij elkaar optelt kom je er achter dat het werkelijke belasting percentage erg hoog is. Je werkelijke loon is een stuk hoger dan het bruto loon dat op het loonstrookje van je werkgever vermeld staat. De werkgever betaalt daar bovenop ook nog heel wat premies. En in alles wat je koopt zitten allerlei belastingen, zoals BTW en accijns. Het werkelijke percentage belasting dat de gemiddelde werker over zijn inkomen betaalt is ten minste 70%, alle verplichte betalingen en premies meegerekend. Ook de lage inkomensgroepen zitten minstens op die 70%.
Niet alleen heft de staat belasting, ook nog verplicht zij allerlei mensen om voor de staat als belasting inner te werken. Bedrijven zijn verplicht om BTW en loonbelasting van de werknemers in te houden en te administreren.
Is het redelijk dat je belasting betaalt in ruil voor de goederen en diensten die de overheid je levert? Nee, want je hebt die goederen en diensten niet besteld, ze worden je opgedrongen. Je hoeft de bakker ook niet te betalen als die een brood door je brievenbus duwt, zonder dat je die besteld hebt.
Moet je meebetalen, omdat alle andere mensen ook belasting betalen?. Nee, want als mijn buren bestolen worden door een inbreker, hoef ik me niet ook te laten bestelen door die inbreker.




















Ik vraag me altijd af: Als belastingen worden gebruikt voor zaken die de belangen van de burger voor 100% behartigen, hadden we er dan ook zoveel moeite mee gehad? Bijvoorbeeld voor het genezen van ziekten, het helpen van gezinnen die het minder hebben of het goed verzorgen van ouderen / gehandicapten.
Eerlijke welvaartsgroei is altijd lastig. Wanneer er sprake is van schaarste, bijv. in een derde wereldland, kan er iemand opstaan die welvaart creëert. Daar komen vervolgens familieleden op af die graag willen meeprofiteren, maar geen wezenlijke bijdragen leveren inzake de bouw of instandhouding.
In meer ontwikkelde gebieden zijn er gemeenschappelijke voorzieningen nodig (denk aan bijv. wegen), waarbij het free rider problem optreedt. Belastingen dwingen parasieten dan om bij te dragen.
Anderzijds creëren belastingen en gedwongen herverdeling ook weer parasieten. De gezondheidsfabriek is topzwaar door onnodige managementlagen etc. Er bestaat een algemeen belang om goede opleidingen voor bijv. artsen beschikbaar te houden. Maar mensen dwingen mee te betalen aan allerlei projecten die bestuurders op de rails zetten om hun ego te voeden… lijkt me over de grens van het moreel aanvaardbare.
Wanneer mensen hun verantwoordelijkheid nemen inzake gemeenschappelijke voorzieningen, prima. Dan zijn er geen belastingen nodig. Nemen ze die niet, dan is er de keuze tussen dwingen (belastingen) of a) gebrekkige c.q. geen gemeenschappelijke voorzieningen. Wanneer mensen niet uit eigen beweging het goede doen zijn resterende keuzes niet meer dan lapmiddelen.
Henk [4] reageerde op deze reactie.
Vandaag kwamen we een prachtige illustratie tegen inzake het verschil tussen middels belastingen afgedwongen voorzieningen en voorzieningen die als gevolg van vrije wil ontstaan.
Een beleving van veiligheid is een basisvoorwaarde voor mensen om zich te kunnen ontwikkelen en naar geluk te streven. Het militaire en justitiële apparaat is slechts een deel van wat noodzakelijk is.
In Nederland is de B.A.C.A. actief, de ‘bikers against child abuse”. Deze mensen stellen het stuk prikkeldraad te zijn dat tussen leven in een hel en het streven naar geluk in staat. Ze doen dat door een broederschap te vormen die onder alle omstandigheden naast mishandelde of misbruikte kinderen staat en desnoods fysieke bescherming biedt. Een hartverwarmend initiatief dat goed uitpakt voor de kinderen.
Militairen kunnen via afgedwongen belastinggeld van middelen worden voorzien. Ik vraag me af wat er zou gebeuren wanneer militairen meer dan nu het geval zou zijn een broederschap zouden vormen en zichzelf op een dergelijke vrijwillige en hartverwarmende manier beschikbaar stellen aan de omgeving waarin ze leven of anderszins terecht komen.
Voorzieningen om te verdedigen en beschermen zijn helaas noodzakelijk. De vraag is hoe dat geregeld wordt; wordt iets afgedwongen (kil, afstandelijk) of uit vrije wil geregeld. Dat is iets om over na te denken…
@Nico [2]: Een freerider probleem bestaat normaal gezien niet bij een stelsel van private wegen, omdat de eigenaar bepaalt wie tegen welke voorwaarden de weg al dan niet mag gebruiken. Hij kan weigeren wie hij wil en toelaten wie hij wil. Zolang hij er geen probleem mee heeft dat bepaalde mensen “free riden” is het free riden dus geen probleem. Vindt hij het wel een probleem, dan kan hij ze laten betalen of weigeren.
Comments are closed.