Als de familie niet langer de basis is van de maatschappij, en er individualisering is opgetreden, is het individu dan niet de kern van de samenleving? Hier zijn meerdere invalshoeken mogelijk.
Als het individu de basis is, dan moet het soeverein zijn, het moet aan zo min mogelijk wetten onderworpen zijn. De huidige staatsvorm is die van de democratie. Deze is gebaseerd op een inconsistente basis. Iemand is namelijk zowel heerser als onderdaan. Dat dit niet mogelijk is moge duidelijk zijn. Maar het is wel zo. Een in de vier jaar mag je kiezen, ben je dus schijnbaar de heerser. Om daarna, na de verkiezingsdag, de komende vier jaar weer onderdaan te zijn.
Dat aan deze staatsvorm nadelen kleven wordt in latere artikelen behandeld. Volstaan kan worden dat er een dictatuur van de helft plus 1 zal ontstaan op tal van deelgebieden. En dat gefortuneerde organisaties en individuen middelen zullen vinden om via special interest wetgeving hun zin door te drijven. Hiermee is het individu in praktijk niet langer de basis van de samenleving.
Belangrijker nog dan de praktijk is de morele component. Je leeft slechts een volwaardig leven als je verantwoordelijkheid kan dragen voor je eigen handelen. Als je in de spiegel kijkt zie je wie je beoordeelt. Dit betekent dat je zoveel mogelijk zelf de morele keuzes moet maken. Die moeten je niet worden afgenomen. Als de noden van je familie al via afgedwongen staatsingrijpen worden gelenigd, en je soms zelfs verboden bent in te grijpen, dan is zowel de familie band als de individuele verantwoordelijkheid doorbroken.
Het klinkt als vloeken in de kerk, maar juist dat wat voor sociale wetgeving doorgaat, holt het individuele bestaan het meeste uit. Als de belangrijkste werken van liefdadigheid en barmhartigheid vooral door de staat worden uitgevoerd dan is het individu een betekenisloze huls geworden.Die een groot deel van zijn inkomen kwijt is aan een inefficiënt en vaak onmenselijk bureaucratisch gedrocht dat we als hoogste verworvenheid zijn gaan zien. Waar de ontvangers van de werken van barmhartigheid vaak gevangen zitten in een woud van regelgeving dat hun maar al te vaak via de armoede val en andere regelgeving behoedt voor een zelfstandiger bestaan. Survival of the fittest is vervangen door een systeem van overleving van degene die de juiste formulieren weet in te vullen.
Ook degene die sociale zekerheid ontvangt is dus slachtoffer. Zijn pogingen om tot eigen verantwoording over te gaan, door bijvoorbeeld iets bij te verdienen, worden vaak keihard afgestraft. Zelfs op kinderen passen, of tegen betaling taxi diensten verrichten, is vaak verboden. Of wordt administratief zo lastig gemaakt dat velen niet langer de moeite nemen om ook maar enige eigen verantwoording op te pakken.
De diverse vormen van overheidsingrijpen, hoe goed bedoeld ook, hebben hier helaas maar al te vaak een tegengesteld effect.
In de spiegel wordt je niet alleen beoordeeld. Je wordt daar geconfronteerd met je hoogste rechter. Niets of niemand anders dan jij zelf bepaalt of je in rechte verhouding bent met je medemens. Ongeacht de smaak van je politieke of religieuze achtergrond.
Er is geen rechtssysteem op de wereld dat jou daar kan beoordelen waar het er toe doet. In je hart.
Leden van het roverheidsapparaat zijn al eons geleden hun spiegel kwijtgeraakt. Dat is de reden waarom het op de wereld zo’n ongelooflijke klerebende is.
Ik doe redelijk veel internationaal zaken en spreek mensen van allerlei niveau. Er is er niet 1 bij die blij is met zijn roverheid. Best apart toch dat “we” die roverheid als noodzakelijk beschouwen.
Wanneer je met de mensen spreekt willen ze stuk voor stuk maar 1 ding. In rust leven en voor hun familie zorgen. Ik ken werkelijk niemand in mijn zakelijke omgeving die graag het oorlogspad kiest. Ik zou me kunnen voorstellen dat als je in je eigen kring kijkt er ook niet veel mensen zijn die het oorlogspad zouden kiezen, dus zou je de vraag kunnen stellen: Waarom woeden er zoveel oorlogen als er vrijwel niemand is die deze oorlogen wil….
Iets om over te denken
Rien [8] reageerde op deze reactie.
http://worldunity.me/in-deze-fantastische-stad-leven-de-mensen-samen-zonder-politiek-zonder-religie-en-zonder-geld/
Het filmpje van deze url laat zien dat het ook anders kan.
Michael Tellinger doet ongeveer hetzelfde in Zuid Afrika met zijn Ubuntu partij/filosofie.
Jacque Fresco heeft dezelfde normen een waardes, alleen veel meer technisch toepasselijk voor globaal gebruik.
Het is alleen jammer dat te weinig mensen deze kennis tot zich nemen, laat staan er wat van vinden.
Vaak is de eerste reactie, angst omdat de gedachte om zonder wetgeving en geld te moeten/kunnen leven te onzeker lijkt.
De MSM zal deze informatie in ieder geval niet delen met de mensheid.
Pendragon [3] reageerde op deze reactie.
@raymond [2]: In Flevoland is ruimte zat, lijkt me een aardige plek om dit project te kopiëren.
Een (goedwillend) individu moet volledig soeverein kunnen functioneren. Hij moet daadwerkelijk als onschendbaar worden beschouwd. Toch zullen derden hem nooit daadwerkelijk met rust laten, want soevereiniteit is iets wat anderen ook begeren (om te schaden of over te nemen). Dan hebben we het nog steeds over individuele soevereiniteit. Een eilandje.
Het gedrag van mensen heeft gevolgen. Een mens kan niet alles zelf weten en uitvoeren. De vraag is dan hoe de onderlinge verhoudingen met medemensen geregeld zouden moeten worden. De gangbare gedragsnorm is dwang, eventueel gevolgd door geweld. De gangbare spreektalen zijn daardoor “geld”, “dreiging” en “dwang”. Dat is een kille bedoening die voorkomt dat mensen daadwerkelijk opbloeien.
Natuurlijke vrijheden gaan gepaard met morele verantwoordelijkheden. Van nature is de spreektaal ‘naastenliefde’. Geven en ontvangen, maar niet nemen. Alle culturele, economische, politieke en religieuze krachten zin erop gericht om wel enig natuurlijk verlangen naar een gezonde context in stand te houden, maar de weg daar naartoe te blokkeren. Immers, wanneer mensen in gebrek leven zijn ze eenvoudig te besturen. Hou ze een lekkere worst van een mooie toekomst voor, die alleen met de welwillende medewerking van heersers bereikbaar zou zijn, en de mens kan oeverloos geëxploiteerd worden.
Uiteindelijk is het nodig dat mensen genezen van ziekelijke denkwijzen en opnieuw opgevoed worden. Ditmaal op een natuurlijke en menswaardige manier. Dat begint bij de eigen verantwoordelijkheid over het eigen leven. Constateren dat je ziekelijke denkwijzen van anderen hebt geleerd en die rotzooi opruimen. Jezelf heropvoeden om je leven totaal anders aan te pakken dan de voorbeelden die je om je heen ziet.
Wie dat voor elkaar krijgt, kan een wegwijzer en inspirerend voorbeeld voor anderen worden. Want het grote probleem… is dat er (nagenoeg?) nergens gezonde, natuurlijke, krachtige, navolgbare voorbeelden te bespeuren zijn. Volgens Ghandi: “Wordt de verandering die je in je omgeving zou willen zien”. Mensen volgen geen mooie woorden na, maar voorbeelden.
Over de manier waarop mensen met elkaar omgaan valt veel te zeggen. Niet alleen overheidsdienaren hanteren dwang als norm om met burgers om te gaan. Ook burgers onderling doen het. De sociale norm is dwingen of gedwongen worden, exploiteren of geëxploiteerd worden, enz.
In China leidden de omgangsvormen (het ‘recht’ van de sterkste en/of sluwste – en daarmee het ‘recht’ van de rijkste) tot grootschalige uitbuiting van landarbeiders door landeigenaren. Het socialisme heeft met dwang en heropvoeding de situatie verbeterd. Nu met een mix van socialisme en kapitalisme ontstaan weer volgende uitwassen.
In Brazilië heeft men van kolonisten, Portugese katholieken, geleerd hoe mensen uit te buiten. Men kent niet anders. Hier een artikel over hedendaagse uitgebuite huisslaven en het ‘recht’ wat rijken menen te hebben om armen uit te mogen buiten. Daar bovenop komen nog allerlei problemen met verlammende bureaucratie en corruptie binnen het overheidsapparaat. De locals hebben best veel geleerd van Europeanen…
Een slaaf kent niet of nauwelijks vrijheden en heeft geen ervaring met het aan de slag gaan met zijn (natuurlijke of andere zelf genomen) verantwoordelijkheden. De weg naar vrijheid is gewoonlijk een helse weg. Maar daarna begint zijn leven pas echt en moet hij zichzelf zien op te voeden. Geen makkelijke levensweg.
Even logisch gezien:
“Als het individu de basis is, dan moet het soeverein zijn”
Waarom?
Nico [9] reageerde op deze reactie.
@Pendragon [1]: “Ik doe redelijk veel internationaal zaken en spreek mensen van allerlei niveau. Er is er niet 1 bij die blij is met zijn roverheid. Best apart toch dat “we” die roverheid als noodzakelijk beschouwen.”
Ik heb zelf grote vragen over de relatie tussen individu en samenleving. Als NAP-er of libertariers beginnen we vaak bij het individu als maat aller dingen. Ik zit echter nog steeds met onbeantwoorde vragen waar de overgang tussen individu en samenleving ligt. Wij overleven namelijk niet als individu, maar als individu ingebed een samenleving. Om nu maar alle rechten en plichten bij het individu neer te leggen? Of moet er toch ook een brug geslagen orden naar die samenleving waarin het individu overleeft? Bekijk dit vraagstuk vooral ook vanuit het standpunt van de evolutie. I.e. wij zijn als individu begenadigd met eigenschappen die ons laten functioneren in een samenleving. En we kunnen pas in een samenleving onze hoogste potentie realiseren.
Ik wil hier geen conclusies presenteren, enkel aangeven met welke vragen ik zit.
Nico [9] reageerde op deze reactie.
Ratio [10] reageerde op deze reactie.
Zonder mezelf in communicatie met derden te willen mengen:
@Rien [7]: Logisch beredeneerd kan iets (of iemand) alleen een basis zijn wanneer er sprake is van robuustheid. Zonder soevereiniteit is een individu overgeleverd aan de grillen van een omgeving. Dan is er dus geen sprake van een onwankelbare positie, maar van bouwen op drijfzand.
@Rien [8]: Op de keeper af beschouwd bestaat er geen samenleving (als denkbeeldige entiteit). Wel mensen die samen leven en onderling op diplomatieke, heers- of oorlogszuchtige manier met elkaar omgaan. Mensen, dieren en de natuur die in elkaars nabijheid zijn beïnvloeden elkaar behoorlijk. Individualisten redeneren uitsluitend vanuit zichzelf. De rest bungelt erbij als een accessoire. Maar als mensen zich op een goede manier weten te gedragen, dan vervloeien de belangen (noden, behoeften, wensen) met elkaar. Op een natuurlijke manier. Alleen wanneer er sprake is van vrijwilligheid en naastenliefde komt alles en iedereen optimaal tot bloei.
Er zit veel potentie in allerlei levensvormen (vanaf planten t/m mensen) om ons heen. Het NAP plus een gezonde portie naastenliefde kan die wakker maken en tot bloei brengen.
Dit is mijn overtuiging.
Ratio [11] reageerde op deze reactie.
@Rien [8]: Een samenleving op basis van NAP is lastig voor te stellen. Zo was een samenleving zonder slavernij ooit ook nauwelijks te bevatten.
De uitdaging is niet de groep af te zweren en ons tot een groep van eenlingen te reduceren. De uitdaging is de afgedwongen samenwerking, die zorgt voor teveel manipulatie en dwang, om te buigen naar een situatie waarin het individu meer ruimte heeft. Soevereine individuen die op vrijwillige basis samenwerken.
Zonder samenwerking en arbeidsverdeling klapt de maatschappij immers in elkaar. Evolutionair gezien kan de mens vooral functioneren in groepen van tot ongeveer 100 man. Onze genen en hersenen zijn daarop ingericht. De groepjes jager – verzamelaars waren immers niet groter. Zeg maar dat ons instinct, mbt intermenselijke relaties, grote moeite heeft met grotere groepen. En daar zit een beperking. Die de deur open zet naar misbruik en manipulatie. Hoe meer er wordt opgeschaald in groepsgrootte, hoe lastiger het is om te functioneren.
@Nico [9]: Er zit veel potentie in allerlei levensvormen (vanaf planten t/m mensen) om ons heen. Het NAP plus een gezonde portie naastenliefde kan die wakker maken en tot bloei brengen.
Naastenliefde zit verankerd in ons DNA. En zal volgens mij in een situatie zonder dwang opbloeien. Het wordt niet meer misbruikt. Waar vrijwilligerswerk nu de kruimels oppakt van de goede doelen, sportverenigingen en dergelijke, wordt het straks een veel centraler thema. Zoals buurten nu vooral aantrekkelijk worden geacht als er veel rijke mensen wonen, zo zullen straks buurten beoordeeld worden op de onderlinge samenwerking en vrijheid. Een wijk waar men in vrijheid voor elkaar opkomt zal veel prettiger wonen zijn, en dus veel gewilder zijn, dan een wijk of straat waar dat niet zo is.
De overgang naar een prettigere samenleving zal dan op basis van vrijwillige samenwerking gebeuren en dat heeft een zelfreinigend vermogen, de straten en wijken waar dat niet lukt, en men ofwel teruggrijpt op dwang, ofwel geen ruimte geeft aan de positieve krachten, zullen dan als de tokkiebuurten beschouwd gaan worden.
Nico [12] reageerde op deze reactie.
@Ratio [11]: Naastenliefde is het noodzakelijk ingrediënt van een leven om het op te laten bloeien. Want een mens kan alleen gelukkiger als hij ziet dat anderen er als gevolg van zijn bijdragen op vooruit gaan.
Dat klinkt misschien als een soort ruilhandel; ik maak jou blij en ik hoop daarmee te bereiken dat ik zelf ook blijer wordt. Maar toch is het niet zo. Want wie echt van zijn medemensen houdt is bijvoorbeeld niet afgunstig als een ander verder komt dan hijzelf. En verder kan iets pas naastenliefde genoemd worden wanneer het puur is.
Buurtbewoners die alleen maar iets organiseren om de leefbaarheid van de buurt voor zichzelf te verbeteren, en daarmee de waarde van hun woning te stabiliseren of verhogen, houden het niet vol zonder dat de stuwende kracht van naastenliefde werkzaam is. Een mens moet oprecht willen dat een situatie voor een ander verbetert. Daarvoor moet hij oprecht met anderen samen willen leven, ook al is het niet in dezelfde woning.
Goed voorbeeld doet goed volgen. Mensen hebben snel genoeg in de gaten of iemand iets doet vanuit eigenbelang of vanuit naastenliefde. De kracht van voorbeelden is veel sterker dan mensen vaak denken. Hier een kort filmpje over een sociaal experiment. Het is soms zelfs koddig om te merken hoe makkelijk mensen soms beïnvloedbaar zijn door voorbeelden.
Ratio [13] reageerde op deze reactie.
@Nico [12]: Verrassend filmpje. Verbazend niet alleen maar dat ze opstond en meedeed, maar vooral dat ze van volger opeens leider werd…… Ik denk vaak dat leiders vooral een innerlijke drang tot leiden hebben, maar dat leek hier niet aan de orde te zijn.
We zijn in wezen groepsdieren. En daar zit een centraal thema. Zijn we een zwerm, of een grote kudde? Nee. Zijn we alleen levende wezens? Nee. Onze genetische programmering, onze codering is die van het functioneren in een groep.
Is het dan daardoor zo dat een groep van miljoenen mensen vanzelf terugvalt op dwang omdat andere mechanismes tekort schieten? Het lijkt er wel op.
met samenwerkende buurtbewoners bedoel ik niet die buurt barbeque. Neen, daadwerkelijk samenwerken waar het erom gaat. Iemand die zijn vrouw verloren heeft en in een depressie dreigt te geraken warm eten verschaffen en een willig oor, iemand die zijn baan kwijt is financieel helpen, etc.
Nico [14] reageerde op deze reactie.
@Ratio [13]: Mensen leren van nature door voorbeelden. Denkwijzen, karakter en gedrag worden gekopieerd, omdat mensen denken dat het zo moet. Ze willen worden wat een ander is.
De term groepsdieren of zwerm is denk ik misplaatst. Onder dwang wordt mensen geleerd om vooral niet na te denken maar te conformeren. Conformeren wordt een diep ingewortelde gewoonte, omdat op de achtergrond de angst voor straf aanwezig is. Wie niet meedoet krijgt minstens te maken met sociale uitsluiting. De stap naar anderen leren ‘hoe het hoort’ is erg klein.
Het gedrag in het filmpje heeft alles te maken met bewustzijn en een gezond werkend denkvermogen. Zet iemand met een hoger bewustzijn en een gezond werkend verstand in de plaats van het meisje, en je zult zien dat die zich NIET conformeert aan groepsgedrag.
Ratio [16] reageerde op deze reactie.
Eigen verantwoordelijkheid nemen voor de eigen beslissingen nemen impliceert nadenken over onder andere de oorzaken en gevolgen van een beslissing en dan doen wat juist is. Ongeacht wat anderen ervan denken. Een juiste beslissing weegt ook natuurwetten en morele normen mee.
Iets doen, alleen maar omdat anderen het ook doen, getuigt van een totaal gebrek aan alles wat ervoor nodig is om een waardig mens te zijn. Een toestand die overigens niet per definitie ongeneeslijk is.
@Nico [14]: Groepsdier is inderdaad de verzamelnaam en niet juist. Ik wou de tegenstelling aangeven tussen dieren die in sociale verbanden van tienduizenden tegelijk leven en die van de oorspronkelijke mensen, die in verbanden tot 150 of wat meer zouden hebben geleefd. Aan groep had ik dat aantal moeten toevoegen.
Wat me wel opvalt is dat groepsgedrag wel is ontstaan en menselijk is, net zoals de drang tot naastenliefde. Het is slechts de reden, het verstand, dat de mens in deze tot een hoger plan kan brengen, waardoor de keten van manipulatie kan stoppen. En de positieve aspecten van groepsgedrag kunnen worden uitgevoerd.
Het meisje vertoont volgens mij overigens juist natuurlijk gedrag.
Nico [17] reageerde op deze reactie.
@Ratio [16]: De mens leeft altijd in groepsverband. Een gezin met ouders en kind is minstens een groep van drie, en tegelijk één. Wanneer in een groep het juiste klimaat aanwezig is, is er niets mis met het leren door voorbeelden na te volgen. Dat is de natuurlijke manier. Voor een kind is er niets mis mee om te willen worden zoals hij in goede voorbeelden ziet. Want na die eerste stapjes gaat hij toch zelfstandig ‘lopen’ op zijn levensweg en zijn eigen identiteit samenstellen.
In verziekt groepsklimaat volgen mensen verziekte voorbeelden na. De zucht naar geld is een aardig voorbeeld. Hoewel er laatdunkend over smeergeld wordt gesproken, is geld zowat het enige smeermiddel dat kille mensen in beweging kan brengen. Helaas wordt ook dergelijke kilheid gekopieerd. Of materialisme; wanneer iedereen denkt dat het hebben van spullen mensen vroeger of later gelukkig maakt wordt die denkwijze gekopieerd en onderdeel van iemands karakter. Er raken zelfs gezinnen en echtparen onderling door verdeeld, maar kennelijk is de zucht geld en materialistisch denken vaak stevig ingegraveerd door de omgeving.
Op een bepaalde manier vertoont het meisje natuurlijk gedrag. Ze leert van voorbeelden en leert anderen dezelfde vaardigheid. Maar tegelijk is het onnatuurlijk dat dit meisje op haar leeftijd nog niet geleerd heeft om zich af te vragen waarom anderen eigenlijk iets doen. Een verhaal met twee kanten dus.
Ratio [24] reageerde op deze reactie.
@Ratio: Misschien is het goed om de positieve werking van goede voorbeelden wat nader te belichten.
In het wereldje van bijvoorbeeld Pinkstergemeenten reikt men uit naar mensen die het moeilijk hebben. Nadat de betrokkenen tot een ander inzicht zijn gekomen, worden zij ook daadwerkelijk geholpen om hun keuzes uit te voeren. Victory Outrech, die ook in Nederland actief is, is daarvan een uitstekend voorbeeld. De marketing om gelovigen aan te trekken werkt heel eenvoudig. Nieuwe gelovigen worden uitgenodigd (en soms ook bijna gedwongen) om een ‘getuigenis’ te geven. Ze vertellen publiekelijk wat voor shit ze hebben meegemaakt en hoe ze daaruit zijn gekomen. Dat werkt aanstekelijk voor ongelovige nieuwsgierigen die zich afvragen of de betrokkene misschien gek is geworden. De mensen van Victory Outreach vergeten hun afkomst nooit en gaan dus de straat op om uit te reiken naar drugsverslaafden en prostituees, het voor hen bekende wereldje waar ze zelf uitkomen. In veel andere soortgelijke kerken (pinster, evangelisch) worden nieuwe gelovigen echter gedresseerd tot brave kerkgangers met een smakeloos middelmatig bestaan.
De katholieke kerk is niet blij met pinksterkerken. Dat heeft een vrij eenvoudige achtergrond. Potentiële koningen en edelen worden onderworpen aan lijden als een soort van karakterbeproeving. Dat geldt ook voor bepaalde sterren zoals auteurs en filmmakers. De RKK wil het kunstmatige universum onder haar controle houden. Wat betekent dat als mensen door allerlei shit heen komen, ze hun kaken stevig op elkaar houden en genieten van een bepaalde ‘hemelse’ positie. Ze laten wel wat goede dingen doorschemeren, maar laten niet zoals de ‘vrije christenen’ onverbloemd weten hoe een mens op een beter spoor terecht komt. De kracht van goede voorbeelden (en er bestaat geen sterkere kracht) wordt op die manier niet losgelaten op de mensheid om een beter functionerende mensheid te kweken.
Het is niet verwonderlijk dat mensen door de eeuwen heen iets beters hebben gewenst, maar dat dat betere voor hen bewust onbereikbaar is gehouden. Het zou ten koste van exploitatiewinst en machtsposities gaan. En dat kan de machtspiramide zich niet veroorloven. Ieder systeem, hoe corrupt of goed ook, wil primair zichzelf in stand houden. Al het andere is daaraan ondergeschikt.
Wie goede voorbeelden wil zien, ook als atheïst, zou eens bij Victory Outreach in Amsterdam een dienst moeten bijwonen. Ik kan je garanderen dat dat een onvergetelijke ervaring wordt. Als je praat met leden dan hoor je iets dat je nooit zult vergeten. Ook zonder het christelijke sausje is het een boodschap van liefde en hoop. Je ontmoet mensen die uit een diep dal komen, nu stralen en vastbesloten zijn om anderen verder te helpen.
Hier nog een mission statement, dit keer vanuit Rotterdam. Ook als je het religieuze deel wegknipt zie je iets bijzonder inspirerends. Als deze krachten worden losgelaten op een samenleving, dan kan er heel veel goeds groeien.
Disclaimer: Ik ben niet religeus. Met deze informatie wijs ik vooral naar de achterliggende filosofie die in het libertarisme kennelijk vooral genegeerd wordt. En dat is zonde, want soevereiniteit kan alleen tot stand komen en voortbestaan wanneer aan meer voorwaarden voldaan wordt dan alleen het NAP.
Moet je op internet maar eens informatie/leesvoer gaan zoeken van Ina Mijling.
Zij is ook een religieuze vrouw geweest, maar is daar toch wel extreem van terug gekomen.
Mijn kennis om dit (kort) uit te leggen schiet te kort.
Ik ben nu bezig met het lezen van haar boek “het pad der wijsheid”.
Zeer interessant.
Nico [22] reageerde op deze reactie.
@raymond [21]: Religie presenteert staatshoofden en hun dienaren (ministers) als goden, en overheidsdienaren als engelen of duivelen. Het verhaal van religie functioneert daarmee als mythologie of sprookjes. Zo’n verhaal is niet zonder reden in de stijgers gezet. Er zit een filosofie (wijsheid, inzicht) achter. Vanuit religie kun je soms nuttige inzichten halen over de manier waarop mensen met elkaar zouden moeten omgaan, hoewel religie het aan jezelf overlaat om te bedenken waarom dat dan zo is. Gedachten over gehoorzaamheid en loyaliteit aan heersers die via religie ingeprogrammeerd worden kun je maar beter terzijde leggen.
Ina Mijling heeft kennelijk het een en ander ontdekt. Afgaande op haar website reikt ze nuttige gedachten aan. Maar ook zij vertelt een verhaal. De kunst is nu de nuttige inzichten er tussenuit te filteren. Want ieder mens heeft te kampen met bepaalde beperkingen.
Als je al zoekend en tastend op zoek gaat naar de objectieve werkelijkheid die anderen het liefst voor je verborgen houden om zelf voordeel te kunnen behalen, en meer van gaat begrijpen, is het helaas niet te voorkomen dat je met al je goede bedoelingen, en zelfs met gevorderde inzichten, toch de plank op bepaalde punten misslaat. Waar het gaat om inzichten kun je dus NOOIT op anderen vertrouwen. Hoe goed hun bedoelingen ook mogen zijn. Je kunt zelfs niet op jezelf vertrouwen, omdat je ongemerkt beïnvloedt kunt zijn door misleidende denkwijzen. Dus uiteindelijk… moet je afgaan op wat je zelf hebt waargenomen, wat je zelf hebt kunnen controleren. Het is niet erg om voor het overige theorieën te construeren, maar je moet ook bereid zijn om die theorieën als een baksteen te laten vallen als uit je ervaring blijkt dat ze eigenlijk toch niet (helemaal) kloppen. Niets misleidends mag de ongenadige houding van een daadwerkelijke wetenschapper ten opzichte van de werkelijkheid overleven.
Inhakend op de titel van dit artikel is eigen verantwoordelijkheid de basis voor realistische inzichten. Geef je die verantwoordelijkheid uit handen door anderen beoordelingen te laten maken van de werkelijkheid in jouzelf of om de werkelijkheid je heen, dan gaat het bijna gegarandeerd mis.
@Nico [17]: mbt verziekt gedrag en materialisme. Materialisme verschaft een schijnzekerheid van bestaan. En een schijndoelstelling. In een situatie waarin intermenselijk gedrag en relaties belangrijk zijn zal overleving veel minder gericht zijn op materialisme. Omdat de naastenliefde in handen van ambtenaren ligt, is het belang van relaties afgenomen. Je moet alleen geen ruzie krijgen met het ambtelijke apparaat. Maar zolang dat niet gebeurt, staat de verzorgingsstaat het toe dat je je als een ongelofelijke hork gedraagt ten opzichte van je medemensen. Zolang je de juiste formuliertjes maar op tijd invult is je bestaan geborgd.
De neergang van onderlinge vrijwillige solidariteit en vrijwilligheid kan dus de drang naar materialisme versterken. In een bestaan waar overleving gereduceerd is tot het invullen van de juiste formulieren, en er geen geloof is in god is er een leegte die wordt opgevuld.
Slechts de randen van de maatschappij, waar men keer op keer door het vangnet van de staat is heen gevallen, kunnen initiatieven zoals victory outreach ontstaan. Of misschien ook wel anonieme alcoholisten. Daar zie je wat we zijn kwijt geraakt.
mbt de RK kerk, ik weet niet of priesters echt gelouterd zijn.
Nico [25] reageerde op deze reactie.
@Ratio [24]: Priesters zijn allesbehalve gelouterd. Ze denken ‘verlicht’ te zijn op grond van een academische of universitaire opleiding, waar ze als kamergeleerden uitkomen. Geestelijken die een celibatair leven leiden weten uit eigen ervaring niets van liefde. Het is slechts van horen zeggen of af en toe bij anderen een glimp opvangen. Degenen die zo graag het leven van mensen wensen te besturen, zijn ook degenen die niet weten wat liefhebben is. Ambtenaren kennen weinig meer dan opdrachten, de dreiging van ontslag of de drang naar promotie. Degenen die het roer van het leven van anderen in handen proberen te hebben (managers, bestuurders, politici), zijn eenzame mannen of vrouwen die los van hun geliefde (voor zover ze die hebben) besluiten nemen. Ze gaan overdag naar hun werk en nemen hun werk niet mer naar huis (in de zin van advies inwinnen).
Als iemand eigen verantwoordelijkheid wil nemen en daar juist mee wil omgaan, kan dat mijns inziens maar op één manier: Een man en vrouw die elkaar toegewijd zijn en gezamenlijk besluiten nemen. Dát is het sterkste antigif tegen allerlei karakterbederf. Uiteraard wordt dit medicijn niet gepromoot, omdat het strijdig is met economische belangen die zo effectief gediend wordt met de verdeel-en-heers strategie. Een aan elkaar toegewijde man en vrouw kunnen lang niet zo makkelijk geëxploiteerd en bestuurd worden… juist omdat ze weten (of samen ontdekken) hoe ze met hun eigen verantwoordelijkheid kunnen omgaan, en dat ook daadwerkelijk willen doen. En dat… kan het politieke en economische systeem zich niet veroorloven.
Comments are closed.