slaveErdogan wordt door de westerse media anders beschreven dan de Turken hem ervaren. Hij probeert een eigen koers te varen. Zoveel is duidelijk. En als hij dom was, dan was hij niet gekomen waar hij nu is. Erdogan voorspellen is kijken wat hij nodig heeft. Vanuit Amerika heeft hij weinig meer te verwachten, tenzij er een wel erg dubbel dubbelspel gespeeld wordt.

Rusland wil de Turken gaarne omhelzen en in hun kamp krijgen, dat verandert de dynamiek in de Levant en de Middellandse zee. Maar de Turken hebben de afgelopen paar eeuwen meestal vrij consequent gekozen om de Engelsen en de Amerikanen hun zin te geven. In ieder geval in hun afkeer van de Russische expansie drang. Als ze al te zelfstandig opereerden dan kregen ze een draai om de oren. Denk aan de nasleep van de eerste wereldoorlog waarin wat over was van het Ottomaanse rijk werd gefileerd en opgedeeld. Mede door dit soort ingrepen bleef de Middellandse zee in feite Mare Albion. Want de Russen, snakkend naar toegang tot de oceanen, komen niet eens zonder problemen door de Dardanellen. De enige die Rusland een marine haven biedt is Syrië. En we weten wat daarmee aan de hand is.

Erdogan profileert zicht door zich af te zetten tegen Amerika, zijn overleving in Turkije is daarop gebaseerd. De EU, snakkend een geopolitieke rol van betekenis te spelen, loopt daarmee wellicht in een valletje.

Wat Erdogan nodig heeft is geld. Wat de EU over heeft is geld, want het is toch maar het geld van de lidstaten. Wat de EU wil, althans haar heersers, is een onafhankelijke rol op het wereldtoneel. Een Europa dat gehoord wordt. Erdogan biedt die kans op een presenteerblaadje aan. De eurocraten hoeven de bal alleen maar in te koppen en de cheque te tekenen.

Een keuze van Erdogan voor Rusland zorgt ervoor dat hij zowel de Amerikanen als de EU tegen zich krijgt. Een gevaarlijke optie met weinig kansen. Een keuze van Erdogan voor Amerika holt zijn positie in eigen land te erg uit en is dus geen optie. Erdogan en de EU, de verloving is begonnen. Alleen beseffen de Europeanen dat nog niet. De bruidsschat die Erdogans politieke leven redt wordt straks door U, Europeaan, opgebracht.

NB: voorspellingen als deze zijn altijd met vele mitsen en maren, en veel onzekerheden, omgeven. Als je kijkt naar de belangen van de actoren lijken de kaarten geschud te zijn op een wijze die ik in bovenstaand artikel verwoord. En popelen de eurocraten om Erdogan te omhelzen en een semi onafhankelijke rol te spelen op het wereldtoneel. De kans is daar dat Amerika dit spelletje begrijpt en wellicht zelfs gaat sanctioneren. De controle van Amerika over Turkije wordt dan “by proxy”. Indirect via de EU dus. Wat wellicht voor alle partijen (behalve Rusland) de beste optie is.

GERELATEERDE ARTIKELENMEER VAN DEZE AUTEUR

17 REACTIES

  1. Nee het is niet Erdogan Die domheid verweten kan worden, maar onze euro en landelijke parlementariers kunnen we die domheid wel verwijten.
    Arm europa; arm nederland, wanneer worden jullie eens wakker?.
    Helaas is het al te laat en krijgen we wat we verdienen

  2. Ordinaire chantage.
    Gewoon boeren slimme Chantage.
    Eisen stellen aan nog grotere Chanteurs, een groep lieden wiens macht tijdelijk zal zijn na gebleken incompetentie.
    De circus tent is gescheurd en zal de storm niet overleven,, ondanks de van Balkenendes van Baalens Ruttens Pechtolten Dijselbloemen Juncers Timmerfranzen en vooral de hoofdoorzaak miss Souer die liever Merkel heet.

  3. Een ander aspect is dat Turkije onderdeel was van het Romeinse rijk, dat de EU nu via het Heilige Roomse rijk voortzet. Het Ottomaanse rijk was een hapering, maar het lijkt me dat uiteindelijk de vroegere Romeinse situatie hersteld zal worden. Kijk naar het wapen in de vlag van Italië en de vlag van het Vaticaan en je ziet dat de vroegere ambitie van het Romeinse rijk gewoon voortbestaat. Alleen de verpakking is wat verandert.

    Iets dergelijks is in Nederland ook gebeurt – de veranderde verpakking. De reformatie onttrok gebieden aan de macht van het Vaticaan. Willem van Oranje werd door een katholieke moordenaar afgemaakt. Zijn opvolgers trokken een protestants jasje aan, maar als je kijkt naar de regalia (die er hetzelfde uitzien bij katholieke vorsten – dezelfde symboliek voor dezelfde achtergrondgedachte) en de hedendaagse bezoeken van Nederlandse ambassadeurs en het staatshoofd aan het Vaticaan dan is kennelijk alleen de verpakking wat veranderd.

    Het veranderen van verpakkingen is een manier om ervoor te zorgen dat de inhoud voor de massa aanvaardbaar blijft. Het wekt een schijn van verandering.

    Ratio [12] reageerde op deze reactie.

  4. Ik heb geen moment het idee dat de EU een onafhankelijke rol wil spelen. Zij wil juist samen met de VS een blok vormen tegen met name Rusland en China, met de islamitische wereld als onduidelijke en gespleten partij daar tussenin; shi’ieten met Rusland, soenieten bij de VS. Erdogan, op zijn beurt, wil het Ottomaanse Rijk heroprichten en bespeelt alle partijen zoals hem dat daarbij uitkomt. Ik heb niet het idee dat hij het verbruid heeft bij de EU of de VS, zij stonden recent juist te juichen dat de democratie gezegevierd had na de mislukte Turkse coup.

    Ratio [11] reageerde op deze reactie.

  5. Moeilijk te voorspellen. Historisch trekken de Turken met de Duitsers tegen Albion de Fransen en de Russen op. Oftewel traditioneel gezien trekken ze een te grote jas aan. Even groot als het nieuwe paleis van Erdogan.
    Doet denken aan Egypte tijdens de koude oorlog. Een grote are me hulpbehoevende bevolking, die dan weer eens aan de sovjet dan weer eens aan de Amerikanen verpatsen werd voor hulp.
    Ik zie die verbroedering met Brussel nog niet zo snel. Dat wordt het einde van de EU. Zeker Oost Europa stapt er dan uit.

    Nico [6] reageerde op deze reactie.
    Ratio [10] reageerde op deze reactie.

  8. @jhon [7]: Oude ideeën worden vaak in een nieuw jasje gerecycled. Jammer genoeg kijken mensen onvoldoende in het verleden om te zien of er ook misschien wat van geleerd kan worden…

  10. @pcrs [5]: Zeker Oost Europa stapt er dan uit Oost Europa is banger voor Rusland dan voor Turkije. Al die Turken komen toch naar Duitsland.

    De Turken hebben overigens meestal wel het slot gezet op de Bosporus, hielden daarmee de Russen in de Zwarte zee. En deden daar dus wat in het strategische belang van Engeland was. Wil je kans hebben de Middellandse zee te domineren moet je drie punten beheersen, de straat van Gibraltar, Suez kanaal en de Bosporus. Rusland had en heeft niet genoeg te bieden om het slot van de Bosporus te verwijderen.

    Wat betreft paleizen, dan is het paleis van Erdogan waarschijnlijk nog een stuk goedkoper dan de paleizen van de brusselaucratie. Die staan te popelen om een internationale rol van betekening te spelen, als je boeken van Verhofstadt en dergelijke leest dan zie je de lust naar een internationaal machtig Europa.

    maar het blijft moeilijk te voorspellen

  11. @Keinstein [4]: De rol van Rusland is die van boeman. Spanning met Rusland heeft voor de VS het voordeel dat Europa weer gedwongen steun zoekt onder hun militaire paraplu. Voordeel voor de EU is dat er een militaire component van de EU kan komen. Een territoriale monopolist moet de valuta beheersen (doen ze) maar ook een leger hebben en dat hebben ze nog niet. Spanning met Rusland kan de EU een Europees leger doen geven, wat de macht van de EU nog verder versterkt.

  12. @Nico [3]: Een ander aspect is dat Turkije onderdeel was van het Romeinse rijk, dat de EU nu via het Heilige Roomse rijk voortzet Ik wou ooit een aantal artikelen schrijven over de unificaties van Europa, de pogingen het Romeinse rijk opnieuw op te zetten. En te vergelijken waarom deze falen en dit vergelijken met de EU. Dat was een iets te groot project. Er zouden een stuk of 5 unificatie pogingen moeten worden beschreven en vergeleken met de EU.

    Is het congres van Wenen niet erg interessant in deze? Het was het moment dat de monarchen van Europa voor het laatst openlijk echt Europa verdeelden. Er werd een machtsevenwicht geschapen in west europa dat in hoofdlijnen (enkele oorlogen uitgezonderd die meestal vrij kort waren) een eeuw stand hield. De opkomst van het imperialisme die toestand de agressie op onderontwikkelde gebieden bot te vieren gaf samen met dit machtsevenwicht een eeuw vrede op het Europese continent.

    Nico [14] reageerde op deze reactie.

  13. @pcrs [9]: Het verhaal over Erdogan volg ik met een wat ongebruikelijke blik.

    Als je een staat (natie) vergelijkt met de staat (toestand) waarin een mensenleven verkeert, dan kun je daar interessante dingen uithalen om over na te denken.

    Wat Ergodan doet is kennelijk een bepaalde interne harmonie (voor zover daarvan gesproken kan worden) vervangen door een autoritair regime. Dat doet hij middels zuiveringen. Hij communiceert op een bepaalde manier met andere landen; hij ziet het liefst dat critici van zijn beleid, waar die ook zijn, het zwijgen wordt opgelegd.

    Vergelijk dat met een mensenleven, waarin het hoofd (intellect) wenst te heersen maar waar gemakshalve vergeten wordt dat andere onderdelen (de geest waarin gehandeld wordt, het hart dat warm of kil is) toch ook belangrijk zijn. Zuiveringen zijn goed, maar dictatuur van het intellect niet. Daardoor ontstaat een krampachtige situatie die niet volgehouden kan worden en niet zal overleven.
    Als daar de omgeving bij betrokken wordt, dan is het gezond en verstandig om te stellen dat je niet van buitenaf lastiggevallen wenst te worden, maar om actief op jacht te gaan naar kritische stemmen die je niet lastigvallen (maar slechts een mening hebben) gaat dan weer te ver.

    Sommigen projecteren iets wat in hen leeft naar buiten toe, op anderen. Anderen gebruiken wat om hen heen gebeurt om innerlijk te reflecteren. Hoe denk ik over allerlei onderwerpen, waarom en met welke gevolgen. Best interessant.

  14. @Ratio [12]: Interessant onderwerp. Ooit, in een ver verleden, is een bestuurlijke structuur bedacht met koningen en hun 1e lijn dienaren (ministers) die gekoppeld werden aan mythologische en religieuze verhaaltjes over goden. In die bestuurlijke structuur acteren sommige overheidsdienaren (ministers en lagere echelons) als spreekwoordelijke engelen of juist als spreekwoordelijke duivels. Alle koningen stonden onder het gezag van de Pontifex Maximus, een titel die vanaf het Romeinse rijk vanaf de keizer overging naar het pausdom.

    Presidenten zijn andere koek. Dat zijn burgers die op het politieke toneel worden gezet. Een soort van minister-president, maar dan zonder koning erboven. Zij worden op een andere manier aangestuurd. Politieke unies zijn in de context van deze reactie minder relevant, omdat het allianties zijn om vrede en stabiliteit tussen landen onderling te stimuleren of waarborgen.

    De rol van een koning is altijd stabiliserend geweest. Voor zover ik kon traceren laat een koning ellende op zijn volk los wanneer het ontspoort (zoals door andere koningen zijn land aan te laten vallen of criminaliteit toe te laten) en stuurt hij aan op een gezonde sociale cohesie wanneer de neuzen van zijn onderdanen de moreel juiste richting op staan. Met dien verstande dat een ieder zich op straffe van vernietiging dient te conformeren aan het bestuurlijke systeem dat ooit is bedacht.

    Nog steeds worden koningen – al dan niet zichtbaar voor het publiek – door de Rome op de troon gezet of er juist afgehaald. Dat geldt ook voor het Nederlandse staatshoofd merkte ik. Kijk bijvoorbeeld naar welk bezoek Willem-Alexander en Máxima vlak na de kroning aflegden en wie ambassadeur van Nederland is bij de Heilige Stoel (een zoon van prinses Irene). Dat is veelzeggend.

    Op zich is er niets mis met een koning als staatshoofd. Kennelijk zijn onderdanen beter met een koning af dan een president. Dus ook koningen die grondgebied verdelen hoeft op zich geen probleem te zijn. De vraag is alleen wat precies het doel is van het bestuurlijke systeem dat ooit in de stijgers werd gezet. Dat is het meest interessante deel, en juist nauwelijks te doorgronden. Want wie gaat ooit de waarheid daarover vertellen?

    Een leider zoals een koning is pas een goede leider wanneer hij anderen de mogelijkheid biedt om zich te ontwikkelen tot *minstens* datgene wat hijzelf bereikt heeft, namelijk een soeverein leven dat minimaal aan de voorwaarde voldoet dat anderen het niet argwanend bespieden of dwingend lastigvallen. En anderen het liefst helpt om dat te bereiken. Wie dat niet praktiseert, is feitelijk een tiran.

    Na ongeveer 50 jaar op deze planeet rondgelopen te hebben, constateer ik dat mij tot nu toe geen enkel signaal heeft bereikt dat koningen anderen vrij laten, laat staan bijstaan, om zich tot een waardige soeverein te ontwikkelen.

    Ik meld dit, omdat het doel wat rechtsboven op deze website hiermee verband houdt. Een libertariër kan misschien wel wensen dat er een maatschappij ontstaat waarin iedereen soeverein is, maar wanneer bestuurlijke structuren erop ontworpen zijn om dat met dwang en desnoods grof geweld te voorkomen, dan zou het libertarisme een fata morgana zijn voor mensen die hongeren en dorsten naar datgene wat een vanzelfsprekendheid zou moeten zijn.

    Ratio [15] reageerde op deze reactie.

  15. @Nico [14]: Nog steeds worden koningen – al dan niet zichtbaar voor het publiek – door de Rome op de troon gezet of er juist afgehaald. …. bij de Heilige Stoel Ik weet niet in hoeverre dat juist is. Je moet dan de kerkgeschiedenis induiken. Een geschiedenis waar ik niet echt in thuis ben maar waarvan ik wel weet dat er veel schisma’s geweest zijn waaronder zelfs een tijdperk met tegenpausen in Avignon. Hoe kan men als er interne richtingen strijd is geweest wel een millennium overstijgend machtscentrum blijven? Dit is een interessant vraagstuk. (het is wel mogelijk maar lastiger bij interne onenigheid)

    Het Vaticaan is opgekomen vanuit het Romeinse keizerrijk. Ik beschik over een analyse van iemand die oorspronkelijke teksten heeft vertaald en vrij duidelijk aantoont dat de keizers niet die machtige heersers waren die we dachten. Er was zelfs een zogenaamd vierkeizersjaar dat overigens langer dan een jaar duurde. Het boekje beschrijft hoe de transitie van koning naar republiek naar keizerrijk plaatsvond en liet zien hoe uiteindelijk keizers maar al te vaak speelballen waren van een machtselite. Die niet noodzakelijkerwijze ook de kerkelijke elite vormde. Het doel van de macht leek de macht zelf te zijn.

    mbt de fata morgana. Veel zaken bepaald door mensen zijn als een pendule, die heen en weer zwengelt tussen posities. In ieder geval een zetje naar meer individuele verantwoording en soevereiniteit is al nastrevenswaardig. Alleen de toekomst kan zeggen of mensen inderdaad die eigen verantwoording willen pakken, dat is een belangrijkere vraag dan of heersers die stap terug willen doen. Het begint immers van onderaf. Dat bepaalt of het een fata morgana is of niet volgens mij.

    Nico [16] reageerde op deze reactie.

  16. @Ratio [15]: Aangezien (het verkrijgen of behouden van) macht per definitie corrumpeert is er altijd machtsstrijd gaande. Al is het maar in de vorm van intriges en lobbyen in de paleizen van staatshoofden. Dat is niets nieuws.

    Als ik uit eigen ervaring – en de ervaringen van mensen om ons heen – kijk naar wat er gebeurt wordt als je liefst van allerlei misdadig gedrag van overheidswege af bent om met je eigen natuurlijke vrijheden en bijbehorende verantwoordelijkheden aan de slag te gaan, dan stel ik vast dat geen mens door wie dan ook de weg gewezen naar een leven als soeverein. Verder stel ik vast dat er economische belangen zijn om die weg te blokkeren, terwijl er ook economische belangen zijn om iemand als een stuk afval af te danken en te vernietigen. De eerste belangen zij toekomstige belastingopbrengsten. De tweede belangen zijn het voorkomen van onkosten voor een regering om iemand blijvend het leven lastig te maken en bijvoorbeeld een uitkering te verstrekken als de betrokkene geen belastingopbrengsten meer wenst te verstrekken. Voor zover ik kan inschatten spelen alleen dergelijke economische afwegingen een rol. Immers, overheidsmachines zjin weinig meer dan veehouderijen (denk aan Animal Farm) die op de eerste plaats moet renderen en op de tweede plaats gezichtsverlies annex reputatieschade willen voorkomen. Over andere afwegingen spreekt men wel, maar de praktijk leert dat het holle frasen en huichelarij betreft. Ik ken geen land dat daadwerkelijk behoorlijk en rechtvaardig bestuurd wordt.

  17. Voor de goede orde; ik heb een stappenplan gemaakt voor wat ervoor nodig is om als soeverein te kunnen leven. Ik kan je verzekeren dat dat niet mis is, alleen al om er voor te zorgen dat je met rust gelaten wordt (door vooral overheidsdienaren) en je je lichaam en leven kunt beschermen – alles voor zover mogelijk. Daar bovenop komt wat ervoor nodig is om een ook voor anderen nuttig bestaan te kunnen leiden waarbij de vruchten van je inspanningen niet naar believen geroofd of vernietigd kunnen worden door machtsgeile lieden. Een fractie van dit plan zit in mijn digitale geheugen, het merendeel in mijn biologische geheugen 😉

    Uiteraard ben ik zeer benieuwd wat derden zullen doen om te hinderen, blokkeren, enzovoort. Want worstelend vooruitgang boeken is de norm in een omgeving waar het ‘recht’ van de sterkste en/of sluwste regeert – en dat is wereldwijd.

    De tijd zal leren of we het hier daadwerkelijk over een fata morgana hebben. Of juist een haalbaar toekomstbeeld.

Comments are closed.