Binnen de libertarische beweging bestaan er over sommige thema’s uiteenlopende opvattingen. Dat is natuurlijk niets bijzonders, want verschillen van inzicht bestaan binnen alle politieke bewegingen. Een bijzonder actueel thema waarover de beweging gespleten is, is de kwestie van migratie, meer specifiek de vraag of er grenzen moeten zijn voor migranten.

Migratie is van alle tijden en plaatsen. Soms migreerden mensen vrijwillig, soms gedwongen. Bij het eerste denken we de mensen die naar de klassieke migratielanden VS, Canada, Australië, Nieuw-Zeeland etc. zijn vertrokken. De Grote Volksverhuizing indertijd is een voorbeeld van gedwongen migratie. Recentere voorbeelden zijn de verdrijving van Grieken uit het huidige Turkije en Turken uit het huidige Griekenland in de nasleep van de val van het Ottomaanse Rijk, en de verdrijving van Duitsers uit het Sudetengebied en West-Polen na 1945.

Sommige libertariërs komen op basis van het non-agressieprincipe (NAP) en hun afkeer van ieder overheidsingrijpen tot de conclusie dat er in het geheel geen grenzen mogen zijn. Eenieder mag zich vestigen waar hij of zij wil. Anderen vinden dat een verkeerde benadering en pleiten voor grenzen.

Een argument tegen open grenzen is dat de landen die het meest succesvol zijn met migranten allemaal een systeem van gecontroleerde migratie hebben. Denk aan de VS, Canada, Australië en Nieuw-Zeeland. Dichterbij kennen we welvarenden en relatief vrije landen als Zwitserland, Lichtenstein en Monaco die ook allemaal strikte regels hebben voor migranten.

Een voorbeeld van ongecontroleerde migratie is de kolonisering van Noord-Amerika door de Europeanen. Deze migratie heeft geleid tot twee grote en relatief jonge landen: de VS en Canada. Beide landen zijn relatief succesvol met migratie en worden daarom door veel andere landen als voorbeeld gezien van hoe het moet. Bekijk je de geschiedenis van deze landen vanuit de positie van de native people van Noord-Amerika, dan is het plaatje minder rooskleurig. Waren de indigenous people zo’n tweehonderd jaar geleden nog heer en meester in een groot deel van dat continent, tegenwoordig wonen ze in reservaten. Libertariërs die geloven in de afwezigheid van landsgrenzen adviseer ik daarom om eens een keer een bezoek te brengen aan een van de vele reservaten in Canada of de VS. Ik twijfel er niet aan dat de daar levende, oorspronkelijke bewoners de bezoekende libertariër in een of twee avonden bij kunnen praten over de risico’s van open grenzen. Het is vanwege dat inzicht dat ik onderscheid maak tussen twee soorten libertariërs: aan de ene kant de realisten, die ik libertariërs noem, en aan de andere kant de utopisten, die ik voortaan zal aanduiden als libertopiërs.

Het probeem van de libertopiërs is dat zij in de abstractie blijven hangen en niet willen begrijpen dat principes hun betekenis pas krijgen als zij in een concrete omgeving worden toegepast. Dat geldt voor het NAP net zo goed als voor het principe van de individuele vrijheid of de soevereiniteit van het individu.

Het zou toe te juichen zijn als de discussie over migratie binnen de beweging – en binnen de Libertarische Partij – zich zou richten op de vraag wat de best practices bij migratie zijn, in plaats van de focus op moralisme, schuldgevoel of het abstract toepassen van principes, los van iedere feitelijke, concrete context. Pas als dat gebeurt ontstaat er uitzicht op politiek succes.

Paul Verhaegh

GERELATEERDE ARTIKELENMEER VAN DEZE AUTEUR

14 REACTIES

  1. Het kan natuurlijk niet zo zijn dat als er een paar Indianen in Canada leven, die dan het hele land kunnen claimen. Er is pas sprake van bezit als er daadwerkelijk iets met de grond gedaan is. En als een stuk land dan in generaties is veranderd en er wat moois van is gemaakt, hoeft dit natuurlijk niet zonder meer open gesteld te worden voor nieuwkomers. Dat is een idiote gedachte.

    mario [10] reageerde op deze reactie.

  3. In mijn ogen is open grenzen, feitelijk een positief recht, die meestal ten koste gaat van andere. Het recht van de een, is een plicht voor de ander.
    Daarbij grenzen, afgrenzingen en culturele definities zijn vaak het resultaat van collectivieve denkprocessen. Deze denkwijze zijn meestal gepromoot of gecultiveerd door de bestaande structuren, die door burgers al dan niet naar elkaar toe wordt onersteund of agfgf

    Easymoney [4] reageerde op deze reactie.

  4. @Easymonedwongen. [3]: er ging iets fout met de iPad.
    Deze denkwijzes zijn meestal gepromoot of gecultiveerd door bestaande structuren, die door burgers zelf ondersteund of afgedwongen wordt, naar elkaar toe.
    Wat gebeurt is in bv amerka is niet het gevolg van de libertariers maar door de overheid in washington. De overheid was meer geinteresseert in gebiedsuitbreiding en machtsuitbreiding. De lokale bewoners stonden in de weg.
    Terug naar de open grenzen. Een libertarisch land zou dit niet eens kunnen promoten. Want de publieke sector zoals deze nu bestaat, zou dan opgeheven zijn. De wegen, waterwegen, luchthavens, havens zullen in handen zijn van particulieren. Het gebruik van de infrastructuur zal dan gebaseerd zijn op contracten, en dit houdt in als een immigrant een contract tekent, kan deze gebruik maken van de private diensten. Migranten die binnenwandelen, en rechten eisen, worden uitgezet, dus over de grens.
    De overheid voert dit uit, want zij dient de eigendomsrechten van burgers te beschermen.
    Dat er libertariers zijn, die vinden dat er open grenzen kunnen zijn, moeten eens goed nadenken vooral in relatie tot de eigendomsrechten.
    Tevens een belangrijk punt, de LP hanteert de open grenzen in relatie met de verzorgingsstaat. Pas als de verzorgingsstaat opgeheven is, kan er gesproken worden over grenzen. Echter, de LP zal de eigendomsrechten moeten respecteren, want bij de promotie van open grezen ga je namelijk ook besluiten over de eigendomsrechten van anderen.
    Voordat er maar sprake is van open grenzen, moet eerst voldaan worden aan het afschaffen van de verzorgingsstaat, dat alleen al wordt een zeer zware taak.

  5. Het opheffen van territoriale grenzen impliceert de noodzaak om op individueel niveau, of het niveau van een gemeenschap, grenzen te kunnen bewaken en beschermen. Utopische beelden kunnen niet zonder middelen en vaardigheden om een utopie in stand te houden. Vrijheid komt met verantwoordelijkheid, waaronder de verantwoordelijkheid om te bewaken en beschermen.

  7. De kleinste grens is toch de grens om de eigen grond?
    Ik kan met buren afspreken dat we de grond bij mekaar trekken, en zo een nieuwe commune vormen.
    Natuurlijk kan iedereen meedoen, en hun land erbij trekken, als ze zich aan de regels houden die er al gelden.
    Krijg je dan niet een nieuw land?

  8. Hier ben ik het niet helemaal mee eens. Ik herschrijf een deel van het artikel met een minimale verandering en hoop daarmee aan te tonen dat de stelling niet logisch is.

    Een argument tegen vrijhandel is dat de landen die het meest succesvol zijn met vrijhandel allemaal een systeem van gecontroleerde handel hebben. Denk aan de VS, Canada, Australië en Nieuw-Zeeland. Dichterbij kennen we welvarende en relatief vrije landen als Zwitserland, Liechtenstein en Monaco die ook allemaal strikte regels hebben voor handel

    einde herschrijving.

    Ik hoop hiermee de contradictie te hebben aangetoond. Vrije handel vereist vrije migratie van goederen, geld, kapitaal en arbeid. Deze horen hand in hand te gaan en zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Beheers je een van deze componenten, bijvoorbeeld door wetgeving, dan kan je de hele keten frustreren en wellicht zelfs uiteindelijk beheersen.

    De in het artikel genoemde voorbeelden zijn geen voorbeelden van vrije migratie en op basis van die voorbeelden mag geen conclusie worden getrokken aangaande voor of nadelen van vrije migratie.

    De migratie die we nu in west Europa ervaren is een kunstmatige selectieve en door de staat gesponsorde vorm van bevolkingspolitiek. Economisch en sociale zinvolle migratie wordt zelfs juist tegengewerkt.

    Het voorbeeld van Noord Amerika is geen vorm van vrijwillige migratie maar van agressieve territoriale expansie van voornamelijk Europeanen ten koste van de oorspronkelijke bewoners.

    Hier maken we binnen de libertarische beweging een fout, net zoals veel Nederlanders geloven dat de spoorwegen en de zorg zijn geprivatiseerd. En trekken op basis van die foute aanname conclusies, mbt privatiseringen. Die dus ook niet kloppen.

    Ik ben geen voorstander van de huidige migratiepolitiek, maar trek dan niet de conclusie dat een “privatisering” fout is. Om bij het voorbeeld van de spoorwegen te blijven, het sponsoren van de spoorinfrastructuur dient te stoppen. Het is daarnaast aan de nieuwe eigenaar of hij schapen, koeien of mensen wil vervoeren, en als het mensen zijn, of hij friezen of christenen of moslims wil buitensluiten. Net zoals iedereen mag bepalen wie hij in huis neemt. Als ik een leuke lieve Filipijnse huishoudster wens en ik wil die betalen en zij is het met de prijs eens, is het niet aan de staat om daar in te grijpen.

    pcrs [11] reageerde op deze reactie.
    Paul [14] reageerde op deze reactie.

  11. @ratio [8]: Probleem is ook dat je oorzaak gevolg relaties niet war kunt nemen. Je kunt ze niet afleiden uit correlaties. Zo kun je het ook zo (vrij) vertalen:
    minimumloon? het runnen van een empire? het dronen van kinderen? Realisten zien in dat dit het meest succesvol is. Utopisten blijven aan principes vasthouden en zijn er tegen. Want wie is er nu meer succesvol? De Amerikanen die een empire runnen, kinderen dronen en een minimumloon hebben? Of Zuid Soedan waar ze dat allemaal niet hebben?

    Het gevaar bestaat altijd dat je voorbeelden zoekt die bij de gewenste uitkomst passen.

    Principes zoals het NAP zouden samen moeten vallen met de meest succesvolle praktische uitkomst. Ik redeneer dan ook altijd andersom. Principe is consistent en waar gaat het mis als je er van afwijkt? Er is geen probleem dat opgelost kan worden door 1 indiaan de baas te maken over vele indianen.
    Jarred Diamond heeft in guns germs and steel bijvoorbeeld aangegeven waarom de natives het onderspit dolven tegen de westerlingen. Daar had geen hek tegen geholpen. Als je tegen de Indianen zou hebben kunnen zeggen: Je had de grens van Amerika moeten laten bewaken door een groepje indianen met allerlei privileges over andere indianen, dan waren ze waarschijnlijk nog eerder uitgevaagd.

    Armoede is ook niet fijn, maar als je kijkt wat er gebeurde toen je de overheid vroeg om daar wat aan te doen, kreeg je alleen maar meer armen. Als je de overheid vraagt de grenzen te sluiten, kun je wel raden wie daar last van krijgen en wie niet? De overheid gaat je natuurlijk niet geven waar je om vraagt. Ze geven je meer van het probleem wat de reden was dat je ze om hulp vroeg.

  12. Inderdaad, de zogenaamde vrije immigratie nu is een staatsproject waarbij de huidige onderdanen gedwongen worden de eigen ondergang te financieren. Gesloten grenzen voor gesubsidieerde import is nodig, vooral ook omdat je met de import van dergelijke anti-vrijdenkende types met de dag verder afraakt van het ideaal van de vrije (staatsloze) samenleving. Je importeert nl mensen die de staat nodig hebben (en gemiddeld aanmerkelijk dommer zijn zijn dan autochoon gemiddeld is) en die dus het belang van de staat delen: het steeds groter en machtiger worden van die staat.

    Libertariërs lijken dat wel eens te vergeten, dat er eerst in de praktijk iets moet veranderen voordat je aan je idealen toekomt.

    Dus: hier streven ‘wij’ naar, dit zijn ‘onze ídealen, en om die te kunnen realiseren moet er in de werkelijke werkelijkheid nu het volgende gebeuren….

    Zet je die stap niet, dan sterft iedere utopie in moreel voortreffelijke schoonheid.

  13. Een andere insteek inzake open grenzen kun je zien in deze documentaire over diversiteit in Suriname. Men gaat er daar prat op dat er culturele en etnische diversiteit bestaat en mensen vreedzaam samenleven. Het is ontstaan via slavernij, waardoor mensen gedwongen met elkaar opgescheept werden. Maar het is, als we dit verhaal mogen geloven, succesvol bijgestuurd naar wederzijdse waardering tussen bevolkingsgroepen onderling. Men eet elkaars eten, feest elkaars feesten en trouwt met elkaar. Dat klinkt goed.

    Wat ook interessant is, is dat de regering daar weinig dwingend middels wetten heeft geregeld, maar men kennelijk liever stimuleert.

    Dat is dan het PR-verhaal. Over corruptie en geweld wordt niet gerept, maar die komen in daar toch ook voor.

    Maar op zich zet dit te denken. Door de geforceerde immigratiestroom vanuit andere werelddelen naar vooral West-Europa wordt eigenlijk hetzelfde gedaan als in Suriname. Het gaat niet vrijwillig. Maar er is wel de potentie om na wat gedwongen mengen en roeren over te schakelen naar een gezonde diversiteit en vrijwilligheid in plaats van dwang.

    In de documentaire worden mensen verenigd onder een nationaliteit, een vlag. Jammer dat dat nodig is. Want het besef dat mensen ongeacht bijvoorbeeld huidskleur hun menselijkheid als verenigende factor kunnen vaststellen is kennelijk (nog?) niet doorgedrongen.

  14. @ratio [8]:

    In je herschrijving gebruik je ‘vrijhandel’ de ene keer als vervanging van ‘open grenzen’ en de tweede keer als vervanging van ‘migratie’. Maar migratie is niet synoniem met open grenzen. Dat is nu juist het punt van die alinea. Je herschrijfexercitie gaat dus mank.

Comments are closed.