Zou het minimum loon echt de werknemer beschermen? Of is het effect anders? Een werkgever neemt iemand in dienst om via de geleverde arbeid in combinatie met het door hem geleverde kapitaal, organisatie vermogen en ondernemerszin geld te verdienen. Als er naar verwachting geen geld valt te verdienen of meer geld is te verdienen met minder risico op andere manieren, zal de ondernemer afzien van de investering.
Wat nu als er met een loon van 8 euro door de onderneming winst kan worden gemaakt met een activiteit? Dan zal de ondernemer dit loon aan een werknemer willen betalen. En de activiteit gaan ontplooien. Als hij nu door overheidsregelgeving gedwongen wordt tot een minimum loon dat hem 10 euro per uur kost, dan zal hij deze activiteit mogelijk staken. Namelijk als zijn break even point op net boven die 8 euro ligt en ruim onder de 10 euro. De werknemer die beschermd wordt tegen uitbuiting, middels een afgedwongen minimum loon van 10 euro het uur, krijgt nu niets. Hij zit werkeloos thuis. En ja, krijgt dus een uitkering van de staat. Die, oh ironie! meestal onder het minimum loon dat de staat heeft vastlegd zal liggen. Althans zonder toeslagen en andere inkomensondersteunende maatregelen.
Het minimum loon zal in praktijk tot buitensluiting van de economisch zwakkeren leiden. En in zekere zin een asociaal effect hebben. Deze bevolkingsgroep zal duurzaam van de staat afhankelijk worden gemaakt zolang ze hun economische waarde voor een werkgever niet ten minste tot het minimum loon kunnen opkrikken.
Ik ga nu niet betogen dat er in deze gevallen een loon subsidie moet worden verschaft, maar dat laatste zou in de praktijk een stuk minder asociaal uitpakken. En veel minder schadelijk zijn voor de samenleving en de economie. Iemand met een economische waarde onder het minimumloon wordt dan door de baas zijn economische waarde uitbetaald. Zeg dat de baas 8 euro betaald. De staat vult dan de resterende 2 euro tot het minimumloon aan. Dit is veel beter voor de samenleving dan het huidige model dat groepen mensen duurzaam buiten sluit. Het veronderstelt wel het erkennen van de asociale neveneffecten van het minimum loon. Iets dat ik niet snel zie gebeuren want het minimum loon wordt door velen als een grote sociale verworvenheid gezien. In werkelijkheid houdt het de illusie van een maakbare samenleving in stand en benadrukt het de tegenstelling van arbeid en kapitaal waar socialisme maar al te vaak op teruggrijpt.
Dit zelfde concept, loonkosten subsidie, zou ook kunnen gelden voor gedeeltelijk arbeidsongeschikten. De kosten van sociale zekerheid worden hiermee zeer sterk gereduceerd en we voorkomen dat grote groepen mensen aan de zijlijn staan.De sociale zekerheid zou dan zelfs wellicht betaalbaar kunnen blijken en de participatie maatschappij zou realiteit zijn.
OP zich wel mee eens hoor, maar tot hoe ver wil je dit doortrekken. Mensen blijven mensen en zouden een slaatje hier uit kunnen slaan. Dit geldt meer voor de werkgever dan de werknemer overigens. Want als ik werk kan laten verrichten voor 8 euro per uur terwijl de overheid 2 euro bijlegt kan dit ook voor 7 euro of vijf , of drie euro. Er zal toch ergens een grens moeten komen, op welke manier dan ook , op welke vlak dan ook.
Bertuz [6] reageerde op deze reactie.
Het is opvallend dat de waarde van een mens wordt afgemeten aan de hoeveelheid geld die hij genereert (afdracht belastingen, winst werkgever).
En dat de waarde van zijn arbeid is gekoppeld aan zijn sociale klasse. Kantoorpersoneel is te beroerd om de eigen rotzooi op te ruimen, dus draaft er iemand uit een lagere sociale klasse op om dat te doen (schoonmakers). Aan wiens arbeid minder waarde wordt gehecht.
Maar hoe zit het met de waarde van de arbeid die in een goede opvoeding van een kind gestoken wordt? Of de waarde van vrijwilligerswerk?
Er klopt op fundamenteel niveau iets niet met de redeneringen over arbeid en de waardering daarvan. Want hoe komt het dat lieden die zich als bloedzuiger of parasiet op anderen storten goed in de slappe was zitten en lijden aan geestesziektes zoals ‘hoogmoed’ en ‘decadentie’, terwijl anderen die waarde hechten aan menselijkheid en menswaardigheid de eindjes soms maar nauwelijks aan elkaar kunnen knopen?
Dit lijken me toch dingen waar een libertariër eens over zou moeten nadenken. Hoe zouden mensen hun onderlinge verhoudingen moeten regelen (politiek) en hoe zou men met ter beschikking staande middelen moeten omgaan (economie)? Hoe bereik je op deze gebieden ‘sociale rechtvaardigheid’?
Ik gun een ieder van harte wat hem daadwerkelijk toekomt. Afhankelijk van gedrag is dat voor de één een hel op aarde (of een louterend vagevuur), voor de ander een paradijs op aarde 😉
Bertuz [8] reageerde op deze reactie.
De -voorlopig enige- oplossing ligt m.i. Out of the box: 1) geldcreatie van de particuliere (centrale) bank(en) weghalen en naar de samenleving brengen en 2) iedere inwoner een basisinkomen.
Ik wacht wel even op de reacties voor ik verder ga…
Easymoney [5] reageerde op deze reactie.
Bertuz [9] reageerde op deze reactie.
M.b.t. het laatste kun je je afvragen wat passend is: Een geneesheer die een recept uitschrijft met een remedie voor geestesziekten (uit vrije wil advies opvolgen) of opvoedkundige maatregelen (zoals een leerzaam vagevuurtje). En/of is er misschien ook zoiets als wildstandsbeheer nodig, want wat moet je in hemelsnaam aan met een overvloed van menselijke bloedzuigers en parasieten? Op jacht en vervolgens Auschwitz 2.0, de rechtvaardige versie van een ‘grote schoonmaak’?
Legio mogelijkheden. Eén zeer oud probleem; niet iedereen die ziek is beseft dat hij een geneesheer nodig heeft. Dus… eerst bewustmaking dan maar?
Bertuz [10] reageerde op deze reactie.
@Erik [3]: de gedachte achter het basisinkomen, om mensen een bestaan te geven, is te begrijpen. Echter, welvaart en welzijn, is niet afkomstig van geld, maar het produceren van goederen en diensten, waar mensen behoefte aan hebben. Daardoor ontstaan er banen, waardoor mensen in staat zijn in hun eiegen behoefte te voorzien.
Geld is niets anders dan een tegoedbon voor het kopen van geproduceerde goederen en diensten door andere mensen.
Voor de werkende mensen is het systeem zinloos. Bij een brutoinkomen van 4000 euro, zou iemand dus ook een basisinkomen krijgen van stel 1000 euro. Echter, wil de overheid 1000 euro kunnen betalen, moet zij eerst 1000 euro hebben. Dus, wordt er een belasting geheven van 1000 euro. De werkgever betaalt 1000 euro minder loon, en je krijgt van de belastingdienst 1000 euro uitgekeerd.
Gevolg: de werkgever betaalt minder nettoloon, maar moet wel een hogere belastijngdruk berekenen en afdragen.
Rondpompen van geld.
Ik betaal dus mijn eigen basisinkomen.
@Burnitall [1]: In de basis mee eens. Echter de vraag is of dat gerealiseerd kan en moet worden middels een wettelijk minimumloon. Een minimumloon lijkt mooi, maar werkt niet. Door een minimumloon wordt een product duurder. De producent zal dat doorbelasten aan de klant. Gevolg inflatie. Gevolg daarvan minimumloner kan producten niet betalen nu zijn geld minder waard is. Politieke oplossing; minimumloon omhoog. En daarmee begint het circus opnieuw.
Minimumloner die geen eigen/verhypothekeerd huis heeft, maar gehuurd woont, is dubbel de klos. Inflatie zou zijn schuld verminderen. Maar huur wordt aan de inflatie aangepast.
Burnitall [14] reageerde op deze reactie.
De waarde van iemands arbeid wordt bepaald door vraag en aanbod. Arbeid die gemakkelijk te vervullen valt, is relatief goedkoop. Arbeid die lastig te vervullen valt is duur. De waarde heeft niets te maken met sociale klasse. Een vuilnisman in New York heeft een goed salaris, omdat er weinig mensen te vinden zijn die dat werk willen doen.
Geld is niets anders dan een ruilmiddel en een opslagmedium. De waarde van je arbeid zit daar in op geslagen. Dat mensen daar en bepaalde betekenis aan toekennen, valt niet te voorkomen. Sta daar boven zou ik zeggen.
Het geeft inderdaad te denken dat een mens kennelijk niet veel over heeft voor de opvoeding van zijn kind. Dat zegt veel over de mens.
@Nico [2]: Zie bij 7. Sorry.
@Erik [3]: Iedereen doet aan geldcreatie. Vermoedelijk komt dit fenomeen nog veel voor in dorpjes waar de mensen elkaar goed kennen en vertrouwen. Ik kom van een dorpje en daar werd veelvuldig geld geschapen. Bij de kassa werd veelvuldig geroepen “Jaap schrijf je dit even op, ik kom volgende week wel betalen”. Geldcreatie verbieden, gaat niet lukken. En is ook niet nodig. Fractioneel bankieren daar zitten risico’s aan die moeilijk te beheersen zijn. Lijkt me meer een punt van aandacht.
@Nico [4]: Wie heeft het hier over parasieten of bloedzuigers? Ik snap dit niet. Leg uit. Alle (gezonde) mensen kunnen en mogen meedoen. Dat arbeid gewaardeerd wordt, is niet de schuld van geld of van een systeem. Mensen waarderen. Tevreden zijn met de vruchten van je arbeid zou al helpen. Kijken naar wat een ander meer heeft niet. Zieke mensen kunnen niet meedoen of slechts in beperkte mate. Dat die hulp krijgen, lijkt me normaal.
Nico [11] reageerde op deze reactie.
@Bertuz [10]: Menselijke parasieten of bloedzuigers is een beeld (antropomorfie) voor lieden die anderen gewetenloos exploiteren, zonder zich druk te maken over gebreken of aandoeningen die bij anderen ontstaan. Denk aan iemand die tegen woekerrente uitleent of arbeid tegen de laagst mogelijke prijs inkoopt (commodificatie) zonder rekening te houden met de gevolgen van een dergelijke werkwijze.
Bertuz [17] reageerde op deze reactie.
Van een bepaalde modus operandi die door de één wordt uitgevoerd kunnen anderen oprecht aangedaan raken (de aandoening).
“Zeg dat de baas 8 euro betaald. De staat vult dan de resterende 2 euro tot het minimumloon aan.”
En als die baas nu denkt: “Ik neem de werknemer voor 32 uur à 8 euro aan, maar laat hem er 40 werken.”?
Burnitall [15] reageerde op deze reactie.
@Bertuz [6]: Ik zeg niet dat er een minimumloon moet zijn. Ik gaf alleen maar aan dat elke systeem zijn nadelen heeft. Als de overheid niets zou bijleggen en de werkgever betaald te weinig dan ook kan de werknemer niet zijn producten kopen. Dus moet de werkgever meer betalen en zal zijn product ook duurder worden. Ook dit cirkeltje is rond. Je ontkomt er niet aan ben ik bang voor.
Bertuz [16] reageerde op deze reactie.
@Vilseledd [13]: Nou, wat denk je zelf..
Vilseledd [27] reageerde op deze reactie.
@Burnitall [14]: Als de producten niet afgenomen worden, zijn ze te duur. De producent zal goedkoper moeten gaan produceren. Doet hij dat niet dan valt hij om. Het aanbod van producten wordt minder en de prijzen voor die producten zullen stijgen. En aldus kan er meer loon betaald worden. Toeleggen leidt tot uitstel. Uiteindelijk zal de producent omvallen. Is in het verleden met scheepswerven geprobeerd. Er is toen veel overheidsgeld verbrand.
@Nico [11]: Mag ik dit kortheidshalve het probleem van de uitbuiting noemen? Uitbuiting is gebruik maken van iemand zonder daar naar waarde voor te belonen. Dat houdt in dat iemand die naar de waarde van zijn inbreng beloond wordt niet uitgebuit wordt. Dat houdt overigens niet in dat hij of zij van dat bedrag kan rondkomen. Maar uitgebuit wordt zo iemand niet ook al is het te weinig. En dan reist de vraag hoe dat op te lossen. Een minimum loont doet dat niet.
Uitbuiting waar dwang, geweld of andere vormen van misdaad aan ten grondslag liggen, kunnen bestreden worden. En dienen dat ook. Ook zouden mensen rond moeten kunnen komen. Maar nogmaals of dat bereikt gaat worden met een minimum loon betwijfel ik. Hoe graag ik het ook anders zou willen.
Nico [18] reageerde op deze reactie.
@Bertuz [17]: Met de eerste alinea sla je de spijker op z’n kop. Als iemand overigens een volle werkweek werkt en daar niet van kan rondkomen (primaire levensbehoeften) dan is er (alinea 2) feitelijk wel sprake van dwang. Want iemand ziet zich gedwongen om de karige beloning te aanvaarden.
Je hebt gelijk, minimum loon (dwang voor werkgever) lost dat niet op. Maar nu ga ik even de andere kant op, de kant van vrijwilligheid, het NAP in de meest pure vorm.
Als bijvoorbeeld putjes scheppen, schoonmaken of metselen qua uurtarief laag gewaardeerd wordt, ligt er dan niet toch een morele verantwoordelijkheid bij de werkgever om zodanig te betalen dat zijn werknemer geen gebrek lijdt? En zijn kinderen bijvoorbeeld MET eten naar school kunnen? En niet om financiële redenen te maken krijgen met sociale uitsluiting (bijv. voetbalclub waar vriendjes ook naartoe gaan)?
Dit zijn feitelijk gewetensvragen. Die niet met dwang beantwoordt zouden mogen worden.
Bertuz [23] reageerde op deze reactie.
Misschien goed om even te melden waar ik aan denk:
Ik ken een Tsjechische werkgever, die aan sociaal verantwoord ondernemen doet. Hij heeft een bedrijf dat met diamantboren gaten in muren maakt. De man is niet alleen een zakenman, maar hij zorgt ook daadwerkelijk voor zijn (ca. 20) werknemers. Dat betekent dat hij hen vraagt hoe het met hen gaat, of ze iets nodig hebben, etc. Wat ook betekent dat ze de bedrijfsauto mogen gebruiken om eens iets voor het gezin te doen, enz.
Deze ondernemer heeft achter het IJzeren gordijn de tirannie van het socialisme meegemaakt. Maar wel het hart ervan begrepen. En dat past hij ook daadwerkelijk toe op zijn beroepsmatige en privé-leven.
Loon subsidie?
Tja je kan de populaire mantra natuurlijk ook omdraaien, links lullen en rechts vullen is nu ook beschikbaar is rechts lullen en links de zakken laten bijvullen, als je denkt dat uitkering voor werkelozen misbruik oplevert moet je eens zien hoe hard dat gaat als je het zo invoert, gaat veel meer geld kosten en nog veel meer vrijheid, laag betaalde werknemers zijn dan echt een onderklasse van compleet afhankelijken, niet slecht van de private (of steeds vaker corporatistische) broodheer maar ook nog eens via de overheid.
Als ondernemer durf ik geen personeel meer aan te nemen. Afgezien van mijn functie als onbezoldigd belastinginner moet ik mij ook nog eens extra verzekeren tegen werknemers die ziek kunnen worden, zelfs tot twaalf jaar nadat ze bij me weg zijn gegaan. Bovendien wordt ik verplicht om mijn medewerkers te scholen zodat zij hun kansen op de arbeidsmarkt kunnen verbeteren. Wordt het niet eens tijd om in te zien dat “de vaste baan” niet meer bestaat. De politiek leeft nog in de jaren 60 van de vorige eeuw waar mensen 40 jaar voor een baas werken.
Een ander ding waaraan ik mij mateloos erger is het ontslagrecht. Je mag als werkgever wel mensen aannemen, Geen hond die je daar ook maar iets dwars ligt. Maar ga eens proberen je personeelsbestand te verkleinen omdat het tegenzit. Je bent zomaar een paar maanden bezig met het UWV (weg ermee). En dan komt er een doorgeleerde van de werkelijkheid losgezongen regelneuker jou vertellen hoe je je eigen bedrijf moet runnen.
Nee dank u, voor mij geen personeel. Samenwerken, ja graag maar wel als ondernemers.
Het grote manco aan deze betogen voor of tegen het minimumloon is dat steevast argumenten worden ontleend aan een vrije arbeidsmarkt situatie. Maar die hebben we niet.
Het relevante probleem in onze samenleving is het wegwerken van overbodige en onzinnige arbeid. De schrijver gaat voorbij aan het vraagstuk wat in het maatschappelijk belang zou zijn. Hij veronderstelt dat een werkgever dat per definitie bepaalt door aan te geven hoeveel hij aan loonkosten wil uitgeven. Was het maar zo simpel.
@Nico [18]: Hij kan het werk weigeren. Wiens moraliteit? Moraliteit biedt geen objectief houvast. En leidt tot willekeur. Vandaar dat er wetgeving is. Overigens is die niet zaligmakend. Maar altijd nog beter dan de willekeur van de moraliteit. Wat dat ook moge zijn.
Nico [24] reageerde op deze reactie.
@Bertuz [23]: Niet iedereen is in de positie dat hij het zich kan veroorloven om werk te weigeren.
Natuurwetten, natuurrecht en moreel aanvaardbaar gedrag leiden beslist niet tot willekeur. Ze zijn trefzekerder dan welke wetgeving dan ook ooit zal kunnen zijn!
Je moet alleen morele normen niet verwarren met culturele gedragsnormen, want dan gaat het hopeloos mis.
Harrie van Vaore Tjeu [25] reageerde op deze reactie.
@Nico [24]: in aanvulling hierop, beseffen dat juist wetgeving de weerslag is van “de moraliteit” van een select groepje en in de ogen van/uitwerking op vele mensen volstrekt willekeurig is.
Niet moorden, stelen of een ander mens en je omgeving op een andere manier schade aandoen. De uitwerking ervan leer je door te doen, door te leven. Door de interactie met andere mensen en de omgeving aan te gaan en te leren van de feed Back. Dat leer je niet door de juridische codering door van die werkelijkheid losgezongen lakeien van de macht, te kennen, te lezen en te doorgronden. Wetgeving leidt tot winnaars en verliezers. Ik noem het liever: het leidt tot daders en slachtoffers. Het is het recht van de sterkste, maar dan in vermomming. In plaats van fysieke overmacht of geweren, zijn nu onbegrijpelijke woorden/spelregels de wapens.
Nico [26] reageerde op deze reactie.
@Harrie van Vaore Tjeu [25]: Precies. De juridische taal is echt een taaltje dat je moet leren. Het is een sub-cultuur met een heel eigen vocabulaire. En niet iedereen heeft daar zin in.
In de praktijk kwam ik een interessante overeenkomst tegen tussen geestelijken (religie) en geestelijken (rechters) in dienst van de ‘almachtige god’ genaamd ‘moedertje staat’: Beiden hebben zij de neiging tot werkelijk krankzinnige interpretaties te komen van teksten in heilig verklaarde boeken. Om hun zin door te drijven. Terwijl een kind kan begrijpen dat er geen hout van klopt…
Je hebt trouwens mijn berichtje op die andere website gezien? Zo ja, dan opent een friend-request misschien een mogelijkheid om een PM te sturen. Vandaar het request.
@Burnitall [15]:
De bedoeling is, dat je zelf erover nadenkt.
Comments are closed.