Stel dat je de beschikking hebt over het geld, zou je tienduizend dollar uitlenen voor een periode van dertig jaar tegen drie procent rente? Wat als de inflatie enorm toeneemt? Dat zal de lener bevoordelen en jou als lener enorm benadelen. Zelfs als je de hoofdsom terug krijg, dan zal de afnemende koopkracht van de terugbetalingen enorm afgenomen zijn.
Omdat de hedendaagse rentevoet veel lager is dan het inflatie percentage, is een vaste rentevoet op de lange termijn een riskante onderneming. De koopkracht van de dollar is reeds enorm afgenomen sinds de convertibiliteit voor goud in 1971 is afgeschaft. En in de komende decennia zal de Amerikaanse valuta verder uitgehold worden, mogelijk in sterkere mate dan nu al het geval is.
Er is een manier om voor de contract partijen de onzekerheid van lange termijn contracten te ondervangen. Dit is wat en gouden contract clausule heet. Dit hulpmiddel geeft schuldeisers en schuldnemers een belangrijke afscherming van het inflatie en devaluatie risico.
Simpelweg, een gouden clausule is het contract dat uitdrukkelijk bepaalt dat de terugbetaling in goud of zilver moet plaatsvinden, en daardoor alleen kan worden ingelost door een dergelijke betaling.
Contracten met een gouden clausule waren gewoon in de Verenigde Staten, totdat president F D Roosevelt aan de macht kwam. Dit is de president die het tijdperk van het socialisme inluidde. En die in de jaren dertig een enorme hoeveelheid geld uitgaf. In een poging om het land uit de grote depressie te verlossen. Zelfs met de geldpers en de belastingverhogingen die hij in gang zette, had hij nog behoefte aan meer geld.
De Federal Reserve Act van 1913 borgde dat iedere dollar die geprint werd een dekking in goud had van 40 procent. Toen de president Roosevelt meer geld wou bijdrukken was zijn oplossing eenvoudig, namelijk om het privé bezit van goud te verbieden en dit ter beschikking te stellen van de overheid. In ruil voor papiergeld.
Indien de staat het goud in prive bezit mocht confisceren dan kon het meer dollars drukken. Vandaar dat de executive order 6102 werd uitgevaardigd. In 1933. Het privé bezit van meer dan 5 ouces goud werd verboden, en het congres volgde deze stap door het naleven van gouden clausules in contracten door de federale overheid te verbieden.
Deze nefaste regelgeving bleef bestaan totdat president Ford in 1974 wetgeving ondertekende die privé goud bezit toestond en federale rechtbanken toestond om gouden clausules af te dwingen.
Waarom contracten met een gouden clausule?
Aangezien contracten waar de Federal Reserve Biljetten als het gekozen ruilmiddel gelden zullen langlopende contracten een partij erg kwetsbaar maken voor de uitholling van de waarde van de valuta. En theoretisch kan de lener risico lopen doordat het papiergeld in waarde toeneemt. Deflatie is echter erg onwaarschijnlijk omdat centrale banken lijden aan Apoplithorismosfobie , oftewel een diepe angst voor deflatie. Derhalve zullen inflatie en geldontwaarding de verwachte richting zijn, zeker ook omdat we afstevenen op een financiele crisis die we sinds de grote depressie niet meer hebben meegemaakt.
Tegenwoordig worden inflatie clausules soms al opgenomen in overeenkomsten. Financieel onderlegde mensen weten dat het zo goed als zeker is dat de dollar op de lange termijn in koopkracht zal afnemen en daarom is het verstandig om een clausule op te nemen om het inflatie risico af te dekken.
Maar we is niemand die echt weet wat de toekomstige inflatie zal zijn. Dat hangt vooral af van de politici en de beleidsmakers van de Fed. Daarom zijn inflatie risico clausules uitgaande van een vooraf bepaald inflatie schema arbitrair en bieden deze maar weinig bescherming.
Contracten luidende in goud bevrijden de partijen van de beperkingen van het wettige betaalmiddel. Door uitdrukkelijk de manier van het inlossen van de schuld te bepalen verlost men zich van de beperkingen van de Federal Reserve Biljetten (ook wel dollars genoemd). Volgens titel 31 United States Code, sectie 5118, is een gouden clausule volledig toegestaan. Er zijn echter wel enkele details waar men op moet letten.
Contracten met een gouden clausule kunnen langzaam hun plaats vinden en steeds breder geaccepteerd worden. Edwin Vieira, Jr.heeft geschreven: “als genoeg mensen contracten met een gouden aflossingsbepaling gaan gebruiken zal de marktwerking uiteindelijk de economie in een richting sturen die afstand neemt van een steeds verder depriciërende papieren valuta”.
Door het gebruik van goudclausules in contracten en het gebruik van goud en zilver als ruilmiddel, zullen de tekortkomingen van papiergeld voor iedereen zichtbaar worden.
Waarom de staten goud clausules kunnen en moeten gebruiken
De jaren dertig zetten de federale en lokale overheden de economische vrijheden onder druk. In 1934 werden gouden clausules zo goed als onmogelijk gemaakt. De Hoge Raad stelde in Homebuilding and Loan Association v. Blaisdell, dat staten het recht hebben om contracten open te breken indien de economische noodzaak dit rechtvaardigd.
Nadat president Roosevelt in 1935 de nefaste goud onteigeningswet had getekend, heeft de Hoge Raad in vier gevallen uitspraak gedaan die bekend werden als de “Gold Clause Cases”. Deze vier zaken werden voor de Hoge Raad gebracht om de gouden clausule in contracten te ontlopen.
De Hoge Raad deed op dezelfde dag voor al de vier gevallen uitspraak. En alle uitspraken deelde dezelfde noemer, de onschendbaarheid van contracten is niets meer dan een lege huls. Als een overeenkomst iets bepaalt dat de bureaucraten van de overheid niet aanstaat dan kunnen rechtbanken deze overeenkomsten weigeren na te laten leven, waardoor ze in feite waardeloos worden.
In tegenstelling tot Fletcher v. Peck, waar de rechtbank stelde dat Georgia niet contracten kon ontkrachten, stelde de Hoge Raad dat het recht dat congres de volledige beslissingsbevoegdheid heeft over geld. Goudclausules kunnen de pogingen van het congres om het monetaire systeem te beheersen ondermijnen.
Op staatsniveau echter kunnen stappen worden gezet om de verdere acceptatie van gouden clausules te bevorderen. Het enige dat nodig is, zijn mechanismes die de naleving van deze contracten kunnen afdwingen.
Zowel bij Bronson v. Rodes en Butler v. Horwitz, hebben de rechters dezelfde conclusie getrokken: een specifiek contract die uitdrukkelijk de betaalwijze specificeert kan niet voor een ander wettig betaalmiddel worden vervangen. Dit betekent dat indien een overeenkomst stelt dat er in goud of zilver moet worden terugbetaald, en daarin de specifieke vorm beschrijft zoals Canadian Gold Maple Leaf one ounce munten, dan zijn de biljetten van de Federal Reserve geen substituut. De waarborg van een specifieke vorm van betaling is cruciaal voor de deugdelijkheid van gouden clausule contracten.
De tijd is rijp voor staten om gouden clausule contracten aan te moedigen door wetgeving in te voeren die volledige naleving van deze contracten middels rechtbanken mogelijk maakt. De eerste staat die dit doet zal de meeste baat hebben doordat ze nieuwe bedrijvigheid aantrekt. Met monetaire onrust en het toenemende gevaar van inflatie, hebben burgers en zakenmensen behoefte aan een betere beschikbaarheid van goud en zilver om zichzelf te beschermen.
—————————————————————–
Dit artikel is met toestemming overgenomen. Het is geschreven door Jp Cortez. Hij is bestuurder van “the Sound Money Defense League“, een instelling die streeft naar het herinvoeren van goud en zilver als het wettige betaalmiddel in de Verenigde Staten. Co auteur is Stefan Gleason. Stefan Gleason is voorzitter van de Sound Money Defense League, een landelijke lobby organisatie die streeft naar het herstellen van zilver en goud in hun historische rol als Amerika’s wettelijke valuta. Hij geeft ook leiding aan Money Metals Exchangeeen landelijke edelmetaal handelsmaatschappij met meer dan 50000 klanten. Gleason heeft veelvuldig opgetreden in landelijke media, waaronder CNN, FoxNews, & CNBC, & zijn artikelen zijn verschenen in honderden publicaties waaronder the Wall Street Journal,TheStreet.com, Seeking Alpha, Detroit News, Washington Times, National Review.
Ik snap hier niet vel van. Het stikt van de aannames in dit artikel en allerlei speculaties. Bovendien, wat gebeurt er als goud in waarde is gedaald? Of als het zo sterk in waarde is gestegen dat terug betalen in goud niet mogelijk is?
Ratio [2] reageerde op deze reactie.
@Bertuz [1]: Wel, dat de waarde van de dollar zal afnemen na alle QE’s en de manipulatie van de interestvoet lijkt me niet echt een speculatie.
Wat men stelt is dat als men precies in een overeenkomst stelt hoe men wenst te worden terugbetaald (bijv maple leaf munten) dat de overheid deze contracten wel zal respecteren en helpen afdwingen. Dat onderdeel van het artikel is inderdaad speculatief. Want als dit gemeen goed wordt dan is de verleiding voor de staat heel groot om ook de goudclausule in deze contracten als niet afdwingbaar te beschouwen.
Bertuz [4] reageerde op deze reactie.
Bertuz [5] reageerde op deze reactie.
Wat is er gebeurd met dienst/wederdienst? Niet aan inflatie onderhevig, geen last van bankroof (roof van of door banken)…
Het enige zwakke en tegelijk sterke punt van dienst/wederdienst is dat het woord van de betrokkenen natuurlijk wel moet staan als een huis. Wat vereist dat de betrokkenen elkaar daadwerkelijk kennen.
Een boodschap die voor technocraten die ‘het’ zoeken in afstandelijke juridische bureaucratie en kunstmatige middelen (virtuele of fysieke ruilmiddelen) zoiets is als een boodschap van ‘out of space’, van aliens 😀
Bertuz [7] reageerde op deze reactie.
@Ratio [2]: Dit snap ik nog steeds niet. Volgens mij mag je je laten betalen in goud, koffie, aardbeien, wat je maar wilt. En wat is dat “onschendbaarheid van contracten”?
Ratio [6] reageerde op deze reactie.
@Ratio [2]: Ook al is de kans groot dat de waarde zal afnemen, het is nog steeds slechts een kans en daarmee speculatief. Door definities aan te passen worden dingen niet per se waar.
beste Bertuz [4]: Als een contract niet wordt nageleefd dan ga je naar de rechter. Je dwingt naleving af met hulp van de staat omdat de staat het geweldsmonopolie heeft. Als een contract naar believen gewijzigd kan worden, dus dat een partij eenzijdig stelt dat hij maar de helft wenst te betalen, of gewoon later betaalt dan overeengekomen dan schendt hij het contract.
Wat er in de jaren dertig gebeurde was dat het juist de overheid was die ingreep in bestaande contracten. Onder andere de looptijd van leningen werd door staten verlengd. Stel je voor dat je een hypotheek hebt en dat de staat in het kader van de huizencrisis stelt dat alle hypotheek contracten een jaar langer lopen en dat niemand dit jaar rente of aflossing hoeft te betalen dan schendt ze het contract. Iets dergelijks gebeurde in de verenigde staten.
Je mag je inderdaad laten betalen in aardbeien, goud of koffie. Echter wat er scheen te gebeuren in de VS is dat de overheid weigerde deze contracten, althans voorwaarde van betaling in goud, af te dwingen. Dat zijn die gold clause acts van de amerikaanse Hoge Raad. Aangezien geweldsmonopolie bij de staat ligt kan je dan niet veel meer als men weigert in goud te betalen. En toen prive goud bezit verboden was, kon je ook niet aan de eis voldoen.
Wat dit artikel nu stelt is dat je met een juridisch trucje, er wel onder uit lijkt te kunnen komen, je moet niet zeggen dat je 10 ouces goud terug krijgt maar tien maple leafs. Als het specifiek is, en niet generiek goud, dan zou je ermee weg kunnen komen.
Het zwakke punt in dit artikel is natuurlijk dat de overheid dit zo weer kan verbieden, een wetje is snel gemaakt.
Bertuz [8] reageerde op deze reactie.
Bertuz [9] reageerde op deze reactie.
Bertuz [10] reageerde op deze reactie.
@Nico [3]: Voldoende is dat de belangen met elkaar in evenwicht zijn. Eenzijdige contracten zijn geen lang leven beschoren, ook al staat het woord als een huis.
@Ratio [6]: Ja precies. Een wetje is zo gemaakt. En ingeval van een noodsituatie, wat dat ook moge zijn, al helemaal.
@Ratio [6]: Ik ken die wet(ten) niet. Maar wellicht zou het kunnen werken het “goud specifiek” te maken.
@Ratio [6]: Iets vergelijkbaars kennen we in NL ook. Als je naar het casino gaat, moet je fiches kopen. Dan heeft het casino het geld al binnen. Een gokschuld in geld valt niet te incasseren via de rechter. Vandaar dat omruilen van geld in fiches.
Innovatie staat boven de wet!
http://www.earth-matters.nl/127/12722/technologie/ongekende-mogelijkheden-met-russische-uitvinding-die-elk-element-kan-transmuteren-tot-een-andere.html
Nico [12] reageerde op deze reactie.
@jhon [11]: Prachtig, innovatie. Het gaat goed tot het moment dat er een patent aangevraagd wordt, zoals in
“De uitvinding werd niet meteen openbaar gemaakt omdat er eerst patenten aangevraagd moesten worden”.
Geen kennis delen, maar exploiteren.
Een vrij proces, wat gehinderd wordt door een patentaanvraag en daarna wettelijke bescherming teneinde exploitatie te faciliteren.
Wil iemand van deze kennis gebruik maken, dan is het devies: “Dat zal ik je betaald zetten”. Waarna eerst licentiekosten etc. afgerekend dienen te worden.
Los daarvan… ieder element transformeren lukt hedendaagse alchemisten best aardig. Waardevolle elementen worden omgezet in lood, net zoals waardevolle mensen worden omgezet in ordervolgers.
Over het omzetten van elementen kan veel gezegd worden. Maar misschien vooral dit; een natuurlijke gang van zaken kan maar beter niet verstoord worden met kunstmatige ingrepen. Daar komt allerlei ellende van, gevolgen die door wetenschappers lang niet altijd overzien kunnen worden.
Bertuz [13] reageerde op deze reactie.
@Nico [12]: Kennis wordt via het patent openbaar en voor iedereen toegankelijk zo dat men op die kennis kan voortborduren. Je zou ook voor geheimhouding kunnen opteren. Dan heb je de vruchten en kan niemand van de kennis gebruikmaken en erop voortborduren. Je weet er toch niet zoveel van als je eerder beweerde. Patent is kennis delen opdat daarmee de vooruitgang gediend wordt en de uitvinder belonen in de vorm van een tijdelijke exclusiviteit tegen betaling van leges.
Nico [14] reageerde op deze reactie.
@Bertuz [13]: Patenten en octrooien zijn een manier om de vrucht van een inspanning publiek te maken en tegelijkertijd betaling af te dwingen. Soms komt dat neer op drempels opwerpen die anderen kunnen hinderen of blokkeren, want niet iedereen kan een bepaalde, verhoogde, aanschafprijs opbrengen.
Ik hoor dat vooral grote organisaties patenten en octrooien misbruiken om te verhinderen dat individuen of andere organisaties met een bepaald idee aan de slag kunnen gaan. Dat zijn regelrechte marktblokkade’s die met lawfare gehandhaaft worden. Dat is zoiets als een beperkt aantal zaden (van gedachtengoed) commercialiseren en bestrijden dat variatie kan ontkiemen en vrucht kan dragen.
Dat laatste is de strategie van Monsanto. Het is ook de strategie van de regeerindustrie. Monsanto is misschien niet geheel toevallig een anagram voor de ‘Son to man’ ‘opvoedmethode’. Strikt gereguleerd en geïnstitutionaliseerd. Kennelijk mag geen mens op geen andere manier dan via een sadomasochistische methode ‘opvoeding’ verkrijgen.
Je zou kunnen zeggen dat zowel Monsanto als de regeerindustrie agressief naar totale marktdominantie en monopolisme streven. Business is war, zo gaat dat.
Op eenzelfde manier worden afspraken tussen mensen strikt gereguleerd en geïnstitutionaliseerd; is er geen schriftelijk contract, dan voelen mensen zich niet gebonden door hun woord. Een afspraak waarvan het bestaan niet bewezen kan worden middels een papiertje met welhaast magische waarde is voor velen een waardeloos luchtkasteel die men denkt te kunnen minachten.
Op eenzelfde manier wordt nakoming van afspraken tussen mensen strikt gereguleerd en geïnstitutionaliseerd; rolt er geen geld, dan vindt men kennelijk dat er niets waardevols is gebeurd. Behalve professionele bloedzuigers (belastingdienst), die schenkingen in natura toch liefst omzetten in de ‘waarde van een economische transactie’ om die vervolgens te belasten.
Op eenzelfde manier wordt ook het betaalmiddel strikt gereguleerd en geïnstitutionaliseerd; op schenkingen, dienst en wederdienst kan niemand echt grip krijgen, dus is er slechts één wettig betaalmiddel: Geld. Een eenheid die feitelijk waard is wat de gek ervoor geeft.
De grote gemene deler: Of het nu om patenten en octrooien gaat, de methode om iets of iemand ‘gezond’ te laten opgroeien, afspraken tussen mensen, nakoming van afspraken of betaalmiddel… telkens weer worden mensen als een ding benaderd en bejegend. Een ding dat ‘gewoon’ moet doen wat ‘het’ opgedragen krijgt.
Dat verhaal wordt nog interessanter voor wie bedenkt dat men in hogere sociale klassen en standen over mensen spreekt alsof ze planten of dieren zouden zijn (antropomorfisme wordt te pas en te onpas gebruikt).
Wie in beginsel medemensen als dingen, planten of dieren beschouwt, heeft last van een geestesziekte genaamd ‘superioriteitsgevoel’. Daarbij moet dan wel aangetekend worden dat sommigen zich niet menswaardig gedragen (denk aan medewerkers van organisaties en de ‘opdracht is opdracht’ mentaliteit). Dan verwachten als wederprestatie menswaardig bejegend te worden is wellicht te hoog gegrepen 😉
Comments are closed.