De man is overigens Hiram Stevens Maxim. Wiki meldt cynisch: In 1882 was Maxim in Wenen waar hij een Amerikaanse kennis ontmoette die tegen hem zei: “Stop met jouw scheikunde en elektriciteit. Als je veel geld wilt verdienen, vind dan iets uit waarmee deze Europeanen elkaar gemakkelijk kunnen afmaken.”.Dit bracht hem op het idee om een verbeterd machinegeweer te ontwikkelen (dan de Gatling die overigens niet als automatisch wapen kan worden gezien). Net zoals de kernbom een wens was van staten om massaal dood en verderf te zaaien is het machine geweer een antwoord op de vraag van staten om massaal te kunnen doden.
De spotprent in kwestie
verwijzing naar de patent aanvraag alhier, de persoon in kwestie hieronder
Hulde aan meneer Maxim. Zoals met alles is de mate van vooruitgang afhankelijk van modernisering. Mensen die van mening zijn dat de wereld een stuk mooier zou zijn zonder wapens die moeten het verhaal van Kaïn en Abel nog maar eens lezen. Dezen leven in een droomwereld die slechts kan bestaan door het ontkennen van de realiteit.
Eindig ik mijn reactie met twee stellingen van von Clausewitz :
1 – De snelste manier om een oorlog te bekorten is door hem te verliezen.
2 – Het is onverstandig om een oorlog in te gaan als je de wil om te vechten ontbreekt.
Als je even om je heen kijkt dan zie je de politieke leiders van dit land druk in de weer met beiden. Wel gewoon oorlog voeren tegen Syrië en Assad maar eigenlijk niet willen vechten.
Wel gewoon oorlog voeren tegen ISIS zolang het maar ver weg is, en net doen alsof ISIS hier te lande niet aanwezig is.
Dat ligt echt niet aan mijnheer Maxim hoor.
Kennelijk was er een man die het karakter van oorlog dramatisch veranderde; van een strijd tussen krijgslieden naar een loopgravenoorlog van lafbekken die gaan huilen als ze getroffen worden. Een slepend verhaal waar feitelijk geen eer te behalen is.
Op een wat ander niveau staat de Romeinse Ceasar kennelijk bekend als degene die het karakter van regeren dramatisch veranderde. Daar kan veel over gezegd worden, wat anderen hebben gedaan, maar het is best wel tekenend dat in de films “Empire of the Apes” en “Rise of the Planet of the Apes” een aap genaamd Ceasar een hoofdrol speelt in een opstand tegen mensen. De apen vluchten een oerwoud (van wetten?) in. Ondertussen raakt de mensheid geïnfecteerd door een virus (denkwijzen?) dat menselijkheid verwoest. Interessant.
Tijdens het Romeinse rijk werd ook het juridische concept ‘rechtspersoon’ uitgevonden. Tot dat moment konden mensen zich verenigen om met vereende krachten iets voor elkaar te krijgen. Soms werkt dat goed uit, soms niet. Want met vereende krachten kan ook een ‘verdeel en heers’ strategie uitgevoerd worden. Vanaf het ontstaan van de ‘rechtspersoon’ werd het mogelijk om een heuse juridische loopgravenoorlog te voeren en zich aan de eigen verantwoordelijkheid te onttrekken. Het Latijnse woord fallere waar het woord failliet van is afgeleid betekent zoveel als oplichten, zwendelen. Een individu (werknemer, bestuurder) handelt niet meer op persoonlijke titel, maar kan zich gaan verstoppen achter een louter denkbeeldig juridisch concept. De gevolgen daarvan zijn overal merkbaar.
De organisatie als een zelfstandige entiteit die een ‘eigen leven leidt’ met kunstmatige intelligentie is een ware duivelse uitvinding, voor werknemers en bestuurders een massavernietigingswapen van menselijkheid en menswaardigheid en voor partijen erom heen een instrument om laffe juridische loopgravenoorlogen te voeren.
Ga je nu vergelijken wat de impact was van het machinegeweer en de impact van het verschijnsel ‘rechtspersoon’, dan staat voor mij niet vast welke van de twee feitelijk meer ellende hebben aangericht.
Een mens die zich onttrekt aan zijn eigen verantwoordelijkheid en zich op een laffe manier verschuilt terwijl hij anderen op een laffe manier schaadt… gaat machinaal te werk. Wat is hij dan nog waard als mens?
Om deze ‘rant’ af te maken, een citaat uit een eerdere reactie:
Is het niet opmerkelijk dat organisaties (zoals een schoolsysteem, de overheidsmachine of een bedrijf) het karakter van mensen die eens waardig ter wereld kwamen doelbewust afbreken tot het niveau van bijvoorbeeld onderkruipsels of bloedzuigers? Alles vanwege de angst om straf te krijgen of een baan te verliezen?
Wellicht ten overvloede; vergeet laffe bureaucratische loopgravenoorlogen niet. Papieren, procedures, wetten, etc. die door zwakke mensjes, nietswaardige lieden worden ingezet om het leven van anderen zuur en bitter te maken. Een prachtig treitermiddel voor de overheidsmachine. Maar ook grotere ondernemingen maken er gebruik van…
Mijn favoriete quote uit de Satanic Bible:
If people had to take the consequences of their own actions, they would think twice!
Dat geldt niet alleen voor loopgravenoorlogen met machinegeweren, maar ook voor de loopgraven van organisaties en bureaucratie.
Is het niet opvallend dat lieden die denken anderen vanuit (of met behulp van) organisaties onder vuur te kunnen nemen luid gaan jammeren op het moment dat ze op hun individuele verantwoordelijkheid worden aangesproken? En dat ze dan het liefst aangifte zouden doen van bedreiging (hoewel louter denkbeeldig), zodat er een blik gewapende agenten opengetrokken kan worden om duidelijk te maken dat niemand verantwoordelijkheid zal nemen?
Het enige dat werkelijk helpt om een loopgravenoorlog te beëindigen is een afdoende bombardement vanuit de lucht. Of het nu middels artillerie is of bommenwerpers. Als de projectielen maar de goede richting in geslingerd worden. Bij organisaties helpt dat niet. Want iedere organisatie is onderworpen aan weer een andere organisatie, de overheidsmachine.
Bij organisaties moet er geen bommentapijt overheen gelegd worden, maar een bommentapijt onder gelegd worden – net zoals je de vloer in een woonkamer eerst leegmaakt voor je een tapijtje legt.
Het juridische fundament dat het mogelijk maakt om zich aan de individuele verantwoordelijkheid te onttrekken moet vakkundig opgeblazen worden. Totale vernietiging!
Als mensen dan toch zo graag roepen “Dat zou verboden moeten worden!”, dan stel ik voor dat het wettelijk verboden wordt om zich aan de individuele verantwoordelijkheid te onttrekken. Dus ook geen diplomatieke immuniteit meer. En niet meer verplicht verzekeren tegen ‘wettelijke aansprakelijkheid’, maar juist verbieden dat iemand zich daartegen verzekert. Want wie schade veroorzaakt, moet daar zelf voor bloeden. Is dat veel schade, dan moet er veel gebloed worden. Is het een te sterke aderlating en bloedt daardoor het bestaan van iemand dood, dan is dat bijzonder jammer. Dan had hij zijn verantwoordelijkheid maar moeten nemen.
Dat klinkt hard, maar anderzijds zou de onmogelijkheid om zich aan de individuele verantwoordelijkheid te onttrekken preventief werken. Dan krijg je wat de Satanic Bible zo treffend stelt; dan zouden mensen wel eerst een paar keer nadenken voor ze iets zouden doen. En dat… is een heel eenvoudige actie die een berg ellende scheelt en de wereld daadwerkelijk tot een betere plaats zou maken.
Tot slot nog wat losse opmerkingen:
Er is een verschil tussen iemand die fouten maakt en opzettelijk gedrag.
Men komt niet zomaar in een loopgravenoorlog terecht. Op dat punt heeft diplomatie gefaald en is er ook een hoogst discutabel besluit de revue gepasseerd dat men zich terugtrekt in een loopgraaf.
Vergelijk dit met bijv. een debiteur die zich stil houdt of botweg weigert te betalen – en daarna een juridisch rookgordijn van leugens optrekt plus een priester van de ‘almachtige god’ genaamd ‘moedertje staat’ (een advocaat) om zichzelf af te schermen tegen diplomatie en liefst ook een bezoekje waarbij de gedupeerde de betrokkene op de ‘man’ af vraagt of hij misschien last heeft gekregen van een geestesziekte. En om eens goed te ruiken of de betrokkene al dan niet last heeft van karakterbederf. Want die stank kan vooral tijdens een bezoekje in al haar ‘glorie’ waargenomen worden.
Een nog ziekelijker voorbeeld van een loopgravenoorlog is bureaucratie. Neem de wettelijk verplichte geboorteregistratie:
Iemand wordt vrij geboren. Bij de geboorteregistratie worden natuurlijke vrijheden afgenomen, waarna de betrokkene (een baby die nog niet eens kan praten!) dwingend plichten opgelegd krijgt waaruit rechten kunnen voortvloeien om die plichten te kunnen vervullen. Wie dat braaf doet kan daarmee privileges verdienen, die weer afgenomen kunnen worden wanneer de betrokkene het anderen niet naar de zin maakt.
Een baby wordt dus opgezadeld met een hele rits wetboeken. Het krankzinnige is dat vervolgens niet meer gerefereerd wordt aan zijn natuurlijke vrijheden, waar verantwoordelijkheden aan vast zitten, maar dat hem wijsgemaakt wordt dat hij verantwoordelijk is om plichten na te leven.
En zo kan het gebeuren dat een trouwbelofte wordt gereduceerd tot een juridisch contract waarbij de betrokkenen een ambtenaar beloven ‘getrouw de plichten zullen vervullen, die door de wet aan de huwelijkse staat worden verbonden’. Dus niet de natuurlijke vrijheid en de verantwoordelijkheid die daarmee gepaard gaat (liefhebben is een werkwoord, trouw is een verbond) staat centraal, maar een juridisch contract. Wat ontbonden kan worden, want het is niet meer dan een stukje papier, een boterbriefje. Waarbij een kernbom ontploft en er een hoop vuile energie vrijkomt (de vechtscheiding, een bureaucratische loopgravenoorlog) met fall-out waar kinderen ernstig door gedupeerd worden. Het schaadt hun mentale en soms ook fysieke gezondheid.
Tot morgen 😉
Je vraagt je of hoe de drone het slagveld gaat veranderen.
Nico [7] reageerde op deze reactie.
@pcrs [6]: De drone wordt kennelijk reeds actief ingezet. Zij zal de oorlog nauwelijks veranderen. Er is namelijk geen verschil tussen een piloot die op straffe van de krijgsraad een doelwit onder vuur dient te nemen of een operator in een control room die orders dient uit te voeren op straffe van de krijgsraad.
Het uitvoeren van opdrachten op straffe van bijvoorbeeld ontslag is een kernrisico van iedere organisatie, want de gewetensfunctie komt daardoor onder druk. Bij de overheidsmachine is dat een risico in het kwadraat. Wat voor militairen geldt, geldt ook voor politieagenten. Een agent legt een aantal eden af, waaronder de eed dat hij opdrachten zal uitvoeren. In die zin is een militair of een politieagent weinig meer dan een robot of een drone die een programma bestaande uit instructies uitvoert. De verantwoordelijkheid voor de gevolgen daarvan ligt, naar hij aanneemt, bij zijn meerdere (denk aan de Milgram Obedience study).
De werknemer die op morele gronden ‘nee’ zegt tijdens zijn meerdere, krijgt het per definitie moeilijk. Bij de overheidsmachine is dat een risico in het kwadraat vanwege de schade die wapens kunnen aanrichten.
Het enige dat voor de krijgsmacht of een politiemacht werkelijk telt is een gesteld doel en het mogelijke verlies van materieel of manschappen. Een beslissing is daarom vaak de uitkomst van een rekensommetje. Bij een drone valt de risicofactor van het verlies van een piloot weg, waardoor de wiskundige vergelijking er iets anders uitziet. Iets, want de waarde van het leven van een piloot heeft vermoedelijk vooral te maken met opleidingskosten. Om een mens om te vormen tot een androide die in een complexe context nauwgezet opdrachten uitvoert moet eerst geïnvesteerd worden, zowel in tijd als in geld. Dat geldt voor iedere organisatie en nog het meest voor de krijgsmacht.
Morele overwegingen komen pas dichtbij als iemand oog in oog met een ander staat. Vandaar dat grote organisaties, inclusief de overheidsmachine, gewoonlijk een bureaucratische kloof (inclusief heilig verklaarde procedures) tussen zichzelf en de rest van de wereld creëren. Daardoor wordt ‘gepaste’ afstand gecreëerd waardoor werknemers ‘professioneel’ te werk kunnen gaan.
De bureaucratische firewall rekent af met alles wat een organisatie niet goed uitkomt en de P.R. machine houdt het publiek zoet met mooie praatjes. Ergens ver weg van het beslissende en maatgevende contact tussen het ‘doelwit’ en de managers of bestuurders worden beslissingen genomen. Een veel voorkomende klacht van ‘outsiders’ (burgers, klanten en zelfs werknemers) t.o.v. een organisatie is dan ook dat de decision makers vaak geen flauw benul blijken te hebben van met wie ze te maken hebben, over wie ze eigenlijk beslissingen nemen en wat daar feitelijk de gevolgen van zijn.
In de Groene Amsterdammer stond recent een goed artikel over de waarde van communicatie ‘van aangezicht tot aangezicht’ die mensen de kans biedt zich menselijk te gedragen, in tegenstelling van communicatie via techologie. Juridische constructies (de rechtspersoon) zijn ook technologie, zij het immaterieel. Mocht je dit artikel lezen, let dan op het verhaal over Thoreau en de drie stoelen.
Voor de duidelijkheid voeg ik nog even toe dat in het militaire apparaat kennelijk ook ware krijgslieden voorkomen die wél geacht worden ethische afwegingen te maken. Het enige voorbeeld wat ik daarvan kon vinden zijn elitetroepen (commando’s, SEALs). De rest lijkt vooral kanonnenvoer, robot of android te zijn. Want als wie je bent niet of nauwelijks meer is dan iemand die orders uitvoert, dan is het niet veel soeps helaas.
Om als mens waardig te functioneren, menswaardig dus, moet hij als individu optreden, zijn natuurlijke vrijheden en dito verantwoordelijkheden autonoom benutten, liefst op diplomatieke wijze met anderen omgaan en noodzakelijke oorlogen als een edele strijder uitvechten.
Comments are closed.