Velen kennen de term “tragedy of the commons“. Maar weinigen beseffen dat belastingheffing hetzelfde effect kan hebben. De “tragedie van de meent” slaat op het gebruik van gemeenschappelijk bezit onroerend goed. Waar roofbouw op zal worden gepleegd.
Het klassieke voorbeeld is die van een gemeenschappelijke weide. Waar de lokale boeren hun schapen of koeien laten grazen. Het gevolg is dat iedere boer die een dier extra op de weide laat grazen extra inkomen verkrijgt. Maar dat de kosten van de overbegrazing door de hele gemeenschap gedragen worden. Het gevolg is dat de gemeenschappelijke weidegrond verloren gaat. De diverse zandverstuivingen in ons land zijn een gevolg van overbegraasde heidevelden.
Dit principe is nog steeds van toepassing. De gasbel in Groningen is wel erg fanatiek leeggezogen. Onze wegen zijn overvol. Maar het gaat verder dan dat.
Om geld te verdienen hoef je niet langer koeien op de gemeenschappelijke weide te laten grazen. Je hebt een sociaal zekerheidsstelsel. En kan ofwel in de bijstand geraken. Ofwel, als je het wat slimmer aanpakt, dan wordt je arbeidsongeschikt. Het invullen van formulieren en het voldoen aan de randvoorwaarden volstaat.
Naast de sociale zekerheid is er een gemeenschappelijke pot geld voor de kunst sector. Als je voldoende goed bent in het schrijven van subsidievoorstellen ben je binnen. Hetzelfde geld op kleinere schaal voor bijna iedere maatschappelijke activiteit. Bijna overal is een gemeenschappelijke ruif waaruit men kan eten. Boeren, banken, en scholen liggen aan het overheidsinfuus.
Hiermee is de meent het leitmotiv geworden van onze maatschappij. Kosten worden zoveel mogelijk geexternaliseerd. Het resultaat is roofbouw op ondernemend en werkend Nederland. Bedrijven hebben de keuze te vertrekken of te worden weggeconcurreerd. In eerste instantie verloren we onze arbeids intensieve bedrijven. De hoge lonen vanwege het minimum loon waren niet genoeg, er moesten over deze hoge lonen ook nog eens extra belastingen en premies te worden afgedragen. Veel andere bedrijfstakken zijn intussen gevolgd. De tragedie van de meent.
De tragedie van de meent is door de centrale plaats van de overheid alom tegenwoordig. In West Europa en Noord Amerika is er ondanks de groei van de wereld economie en voortgang in techniek geen echte groei meer. De mensen hebben het niet beter dan voorheen. De vooruitgang die we zouden moeten hebben is niet gerealiseerd. Dat is de tragedie van de meent in moderne tijden.
Het iets beperken van de staat, het afbouwen van de meent en deze in particuliere handen doen overgaan, heeft de grote economische successen in Oost Europa en China mogelijk gemaakt. In West Europa en Noord Amerika zijn deze tekenen aan de wand, voor iedereen die ogen heeft zichtbaar, genegeerd. In Amerika is men de gezondheidszorg aan het socialiseren. In Europa hebben we de EU die een heel nieuwe meent schept, een nieuwe ruif waaruit naar behoeven gevreten kan worden.
De tragedie van de meent, heet over enkele decennia wellicht de tragedie van het westen. Twee continenten ooit rijk, die verzinken in inactiviteit en verval.
Voortbordurend op de term “roverheid” in het begrip libertarisme is het misschien interessant om eens te kijken naar Thief in law.
De “roverheid” maakt er kennelijk een sport van mensen onder druk te zetten, te belasten en om het werk af te maken ronduit te beroven. In feite gelegaliseerde diefstal van levensenergie en bestaansmiddelen, een variant op het thema ‘georganiseerde misdaad’.
Een libertarische tegenhanger daarvan is de ’thief in law’, de Vor die tijdens een ritueel ‘gekroond’ wordt en een interessante (hoewel discutabele) ethische gedragscode hanteert. Zoals (vrij vertaald);
– ‘gij zult niet uw eigen gevangenis maken’
– ‘neem nooit een baan als loonslaaf’
– ‘onderhou geen relaties met en verleen nooit medewerking aan overheidsdienaren’
– ‘help en bescherm je vakbroeders’
– ‘minder regels (dan de overheidsmachine), maar feller gehandhaafd’
Of het nu gaat om een “roverheid” of de Vor, respect voor natuurwetten, menselijkheid en menswaardigheid is ver te zoeken. Hoewel in beide gevallen gepresenteerd met een misleidend ethisch sausje. De praatjes zijn mooier dan de werkelijkheid.
De tragedie of de commons is in beide gevallen dat het ‘recht’ van de sterkste en/of sluwste heerst. En dat… is mensonwaardig.
In de bovenstaande reactie werd een andere kant van het ‘speelveld’ belicht dan in het artikel. De grootste gemene deler is dat sommigen ervoor kiezen om als een sociale kanker(cel) op te treden en daarmee de boel voor anderen te verzieken. Er zijn vele varianten op dit thema.
De eerste rechten die de roverheid van de werkende bevolking heeft afgepakt is het recht om zelf je loonbelasting te betalen. Dit met de ” logische ” gedachten dat dat makkelijker is en dat je het zelf niet hoeft uit te rekenen.
John [4] reageerde op deze reactie.
@Burnitall [3]:
Wat denk je hoe het volk zou reageren als ze iedere maand een acceptgiro kregen om een deel van hun loon over te maken?
Nu gaat het bijna ongemerkt.
Je hebt wel iets van “Netto” en “Brutto”, maar dat beseft bijna niemand.
Bovendien moeten de wegen aangelegd en onderhouden worden.
De consument moet geld hebben om koopkracht te hebben waar de maatschappij op draait. Maar de roverheid pakt alles voor die tijd al af. Dus delven de overheden hun eigen graf en ook van die van de samenleving. Schijnbaar hebben ze een reden om voor korte termijn thinking te gaan. Een oorlog?
Comments are closed.