Wie van verkiezingen houdt komt aan zijn trekken deze dagen. Hebben we net Amerikaanse presidentsverkiezingen achter de rug, moet het feest in andere landen nog beginnen. Wat te denken van Italië waar ze zondag a.s. een referendum hebben over een grondwetswijziging? Dat kon weleens een verdergaande consequenties hebben dan alleen maar een stem over een grondwetswijziging. Of de aankomende verkiezingen in Frankrijk, Duitsland en Nederland komend jaar?
De huidige president van Frankrijk, François Hollande, gaat in ieder geval niet door. Hij liet gisteren weten dat hij de handdoek in de ring gooit. De strijdende kandidaten zijn daarom Marine le Pen, François Fillon en een nog te lanceren kandidaat van de socialisten. Waarschijnlijk wordt het een race tussen le Pen en Fillon, want de socialisten zullen niet snel winnen gezien de ‘prestaties’ van de zittende president.
Wie er gaat winnen van die twee? Als de socialisten hun kiezers oproepen om op centrum-rechts te stemmen (‘stem tegen Le Pen’), net als bij de laatste parlementsverkiezingen, dan wint Fillon natuurlijk. Als de socialisten dat niet doen, kan Fillon nog steeds winnen, omdat hij sociaal-conservatief genoeg is om acceptabel te zijn voor Le Pen-stemmers en haar daardoor de wind uit te zeilen kan nemen. Het enige goede nieuws voor libertariërs over Fillon is dat hij economische hervormingen door zal voeren. Een soort Sarkozy-light derhalve. Marine le Pen daarentegen heeft sociaal-economisch gezien een meer sociaal-democratische agenda. Daarmee weten we dat Frankrijk onder leiding van Le Pen geen land van liberté zal worden.
In Duitsland lijken de verkiezingen zich te ontpoppen als een referendum over Angela Merkel. Of zij nog een termijn als bondskanselier krijgt hangt waarschijnlijk af van de verdere ontwikkelingen rond migratie en integratie. Als er weer een migratiecrisis ontstaat, zoals vorig jaar, dan kon het weleens afgelopen zijn met het kanselierschap van Angela Merkel. Gebeurt er rond dat thema niets schokkends, dan kan het best zijn dat de CDU weer gewoon de grootste partij wordt, zij het kleiner, omdat er in de ogen van veel kiezers geen alternatief is. De AfD (Alternative für Deutschland) zal vast flink winnen, maar waarschijnlijk niet genoeg om onderdeel van enige coalitie te worden, nog los van het feit dat de gevestigde orde de AfD ongetwijfeld niet aan tafel zal willen. Worst case scenario is hier een onregeerbaar land, vanwege een cordon sanitaire tegen de AfD, terwijl de andere partijen geen meerderheid kunnen vormen of niet samen willen werken, ook al vormen zij de meerderheid. Ondertussen zal de toenemende verslechtering van de veiligheidssituatie (lone wolf jihad attacks) tot een verdere aantasting van privacy en individuele vrijheid leiden.
En dan hebben we Nederland nog natuurlijk. Wie in ieder geval gaat scoren is Geert Wilders. Met een ietwat cynische term zou je dat de procesbonus kunnen noemen. De VVD zal het ook niet slecht doen, net als D66 en Groen Links (GL). Die laatste twee incasseren de winst van het oppositie voeren. Kernvraag voor Nederland is of er een regeerbare uitslag komt. De PVV zal immers niet snel in een coalitie komen, vanwege het onofficiële cordon sanitaire dat tegen die partij is ingesteld, terwijl de andere partijen inhoudelijk nogal ver uit elkaar liggen: vergelijk de VVD versus D66, GL, PvdA. De SP wil wel graag meedoen, maar dat mag van de PvdA niet. De SP is immers het slechte geweten van de PvdA: ze hebben alle standpunten waarvoor de PvdA ooit stond maar die zij heeft opgegeven in ruil voor het comfort van de macht. Op zijn best krijgt Nederland een voortzetting van het beleid wat we de afgelopen vier jaar hebben gehad.
Kortom, het blijft een never ending story, La Democratie en Europe, maar met de vrijheid gaat het niet echt vooruit, eerder achteruit. De komende vier jaar blijft het voor libertariërs een kwestie van leven in bezet gebied. Mijn advies is om vooral een beetje praktisch te blijven: wees geen gelovige, ook niet religieus-libertopisch, maar denk een beetje aan jezelf.
Paul Verhaegh
Verkiezingen zijn voor velen geen feest, maar een kwestie van de minst slechte mogelijkheid uitkiezen. Verkiezingsbeloften blijven immers niet (of nooit?) overeind. Een logisch gevolg van touwtrekkerij tussen partijen. De resultante van krachten is een slap aftreksel van waar men ooit op hoopte.
Verkiezingen en het politieke circus lijken een never ending story. Maar heeft iemand er ooit aan gedacht dat alles wat een begin had ook onvermijdelijk eindigt? De enige vraag is hoe en wanneer.
Inhakend op de laatste alinea:
Wie zijn stem uitbrengt tijdens verkiezingen is een gelovige. Hij gelooft in het waanidee dat hij zo invloed kan uitoefenen en dat anderen zijn wensen zullen vervullen. Niet echt praktisch. Ook niet een manier om aan jezelf te denken, laat staan aan je gezin en vriendenkring. Wie gelooft in de ‘almachtige god’ genaamd ‘moedertje staat’ komt gegarandeerd bedrogen uit. Wie als gelovige al dan niet gedwongen (belastingen) offert aan deze denkbeeldige god, sponsort primair de priesters van de staatsreligie. Waarna de burgerij op ‘magische wijze’ infrastructuur ziet groeien, een sigaar uit eigen doos.
Er zijn mensen die niet in nepgoden, zoals de ‘almachtige god’ genaamd ‘moedertje staat’ geloven. Evenmin in een heerszuchtig vaderland. Ook dat zijn gelovigen. Ze zijn er namelijk stellig van overtuigd oftewel geloven dat ze best in staat zijn hun huishouden te besturen, hun eigen leven te regeren. Sterker, dat ze dat beter kunnen dan dwingelanden die met hart en ziel een nepgod aanhangen. Deze gelovigen worden neergezet als ongelovigen in de ‘almachtige god’ genaamd ‘moedertje staat’, rebellen, terwijl religieuze fanatisten (burgers, overheidsdienaren) hen de alom tegenwoordige staatsreligie (met rechters als hogepriesters) door de strot zouden willen duwen. Interessant…
Ieder mens komt na de geboorte in een cultuur terecht. In een cultuur heerst een bepaald klimaat. Dat kan een aangenaam klimaat zijn met ademruimte en bewegingsvrijheid. Maar een cultuur kan ook een cult worden. De cult van de staatsreligie eist offers, stopt mensen van jongs af aan in een dwangbuis van geboden en verboden en vertoont sektarisch gedrag. Gij zult niet zelf nadenken, gij zult u onderwerpen, zoveel als mogelijk napapagaaien, zoveel als mogelijk naäpen. Hoe onnatuurlijk kan een cultuur worden? Hoe verstikkend, hoe giftig?
Er is uiteindelijk maar één verkiezing die een leven echt kan veranderen, één zinvolle stem om uit te brengen: Als je kunt kiezen tussen onderworpenheid of zelfbestuur, dan kies je voor het laatste. En je zorgt ervoor dat je jezelf geen loze verkiezingsbeloftes maakt, maar je huishouden naar behoren bestuurt en leven naar behoren regeert.
Een dergelijke stem – een onafhankelijkheidsverklaring zoals het Plakkaat van Verlaethinge – resulteert per definitie in een onafhankelijkheidsoorlog en een staat van beleg. Maar laten we eerlijk zijn… als een onafhankelijkheidsverklaring niet aanvaard wordt maar resulteert in ellende, dan heeft je omgeving middels daden gedemonstreerd waar zij daadwerkelijk voor staat. De naakte waarheid is nog altijd beter dan een mooi verpakte leugen.
Wat een rotzooi he ; Daar moet je niet aan meedoen!
Dan heb JIJ er ook schuld aan, en kijk eens wat een narigheid ze veroorzaken, daar wil je toch niet op aangekeken worden.
Je moet het zelf maar weten!!!!!
Een ge waarschuwt mens telt voor twee!
Comments are closed.