De positie van de zelfstandige ondernemer staat sinds het aantreden van het huidige kabinet weer eens ter discussie. Zo zou er onder zzp’ers sprake zijn van misbruiksituaties doordat zzp’ers nogal eens personen zijn die eigenlijk werknemers zijn, althans volgens sommigen. Anderen vinden dat het allemaal zwaar is overdreven.
Gelukkig – nou ja, gelukkig – zijn er mensen die erover meedenken. Zo iemand is Tiede Boersma die in een artikel een soort ondernemerstest voorstelt.
Hij stelt vier criteria voor om ondernemerschap ‘objectief’ vast te stellen:
1. Schriftelijke verklaring ik ben ondernemer;
2. Verplichte AOV bijstandsniveau of minimumloon;
3. Een diploma van een ondernemersopleiding;
4. Beschikking over een eigen werklocatie, waar de ondernemer werkt.
Vervolgens schrijft hij:
‘Kan men niet voldoen aan onderdeel 4 dan komt er een aanvullende verplichting:
Investeringsomvang
a. Minimale aantoonbare investering van groter bedrag (geen personenauto of andere ook privé te gebruiken actiefpost, en uiteraard dienstbaar aan de onderneming). Denk eens aan € 35.000,- of meer.
Wordt hieraan voldaan dan kan het handelsregister de ondernemer als onderneming inschrijven en wordt de opdrachtgever gevrijwaard van loonheffing etc.
b. Indien onderdeel a. niet kan worden vervuld moet toch minimaal een aantoonbaar bedrag (denk eens aan € 6.000,-) in de onderneming worden gebracht door de ondernemer, waarvan minimaal de helft liquide.
Wordt nog minimaal aan 4b voldaan dan wordt de ondernemer wel ingeschreven in het handelsregister en is de opdrachtgever gevrijwaard van loonheffing, met uitzondering van opzet zoals hieronder vermeld. Alleen bij 4b komt een aantekening op het uittreksel als waarschuwing voor de opdrachtgever en de fiscus.’
Vooral die aantekening is fascinerend. Een waarschuwing in het handelsregister dat er mogelijkerwijs sprake is van would be-ondernemerschap. Zoals iemand die rijlessen neemt moet rijden in een auto met een grote letter L op het dak. Knusser kun je het bijna niet bedenken.
Ik heb nog een suggestie voor Tiede Boersma: wat te denken van een puntenstelsel voor ondernemers? Zoals bij een puntenrijbewijs. Een jaar met verlies gedraaid? Een maluspunt. Twee jaar verlies geleden? Een tweede maluspunt. En vanaf drie maluspunten een aantekening dienaangaande in het handelsregister.
En stel dat een ondernemer de staatsloterij wint, kan hij of zij dan van categorie b (slechts € 6.000 inbreng) ‘promoveren’ naar categorie a (€ 35.000 ingebracht vermogen) in de Piramide van Tiede?
Tiede heeft het helemaal uitgevogeld, voor anderen dan, niet voor zichzelf. Dat is ook precies het probleem met de goede bedoelingen van Tiede Boersma. Ondernemerschap gedijt als overheden de ondernemer teveel overheersen. Ondernemerschap gedijt bij vrijheid. Laat de ondernemer nou maar gewoon zijn eigen beslissingen nemen. En als het misgaat is dat een leermoment. Op een planeconomie zit niemand te wachten, zzp’ers al helemaal niet. Die hebben al genoeg schade geleden door de Wet deregulering beoordeling arbeidsrelaties (Wet DBA). Dat zou een les moeten zijn voor alle beleidsmakers en degenen die graag meedenken.
Paul Verhaegh
De oplossing van Tiede Boersma is juist interessant. Deze burger zoekt de oplossing in het bedenken van regels en voorschriften waaraan iedereen zich moet houden.
De vraag is dan: waar komt deze gedachtegang vandaan?
Want deze denlwijze zie je bij heel veel mensen. Het begint alijd met goede bedoelingen en eindigt in een strak geregelde maatschappij, waar uiteindelijk welvaart en welzijn ten ondergaat aan schijn veiligheid en bureaucratie.
Het ter discussie stellen van dit soort constructen en denkwijzes kun je op zeer sterke tegenwerking rekenen.
Elke werknemer is een ondernemer die ervoor koos zich te focussen op een enkele klant. Die kortom het gemak van een langdurige relatie met deze afnemer prefereerde boven een hogere opbrengst waarvoor hij steeds de moeite van werving van bijkomende korte duur cq deeltijdsopdrachtgevers zou moeten doen. Focussen op een enkele klant is een strategie als een andere waar ondanks de lagere verwachte opbrengst vrij massaal voor gekozen wordt.
Verwarde Man [4] reageerde op deze reactie.
Je moet wel 100% ontoerekeningsvatbaar zijn om in 0031 “ondernemer” te willen zijn, en al helemaal als je personeel hebt. Speelbal van bureaucraten annex onbezoldigd ontvanger der belastingen en pispaal als “vuile kapitalist” voor stuurlui aan de wal. Heikneuters zoals Tiede helpen mee aan de verdere teloorgang van een verstard land.
@Scrutinizer [2]:
Dat is ook wel bekend als risicomijdend gedrag en wordt in 0031 impliciet aangemoedigd door het nemen van risico te ontmoedigen.
Het risico dat men neemt door zich te concentreren op een enkele afnemer, ipv zijn klantenbestand te spreiden is nochtans juist groter, tenzij men natuurlijk als ondernemer zo sluw was een zg. ambtenarencontract af te sluiten waarbij de klant verplicht is te blijven dokken voor ondermaatse prestaties tot de ondernemer 65 wordt. Maar andere klanten zijn niet zo onnozel en kunnen contracten te allen tijde verbreken, al of nirt tegen betaling van eenvan te voren bekende en ingecalculeerde verbrekingsvergoeding. Kortom als ondernemer met slechts 1 klant neemt men (uit gemakszucht) een groot risico (dat is dan de prijs die men betaalt voor comfort/luiheid).
Verwarde Man [6] reageerde op deze reactie.
@Scrutinizer [5]:
In 0031 kan de werkgever zich nauwelijks van een werkgever ontdoen. Er zijn door de wetgever allerlei “beschermende” regels waaraan voldaan moet worden, zoals dossiervorming met waarschuwingen, bevindingen, gespreksverslagen en meer van die bullshit. Voor grote ondernemingen zoals Philips etc. geen probleem, voor kleine ondernemingen wel. Kennis, tijd en geld ontbreekt eenvoudigweg. Het moge duidelijk zijn dat e.e.a in het voordeel van grote- en in het nadeel van het MKB is. Dankzij deze werknemer-beschermende maatregelen wordt de werknemer tevens niet ontmoedigd om er met de pet naar te gooien en is het risico om ontslagen te worden (“enige klant kwijtraken”) klein.
Verwarde Man [7] reageerde op deze reactie.
Scrutinizer [10] reageerde op deze reactie.
@Verwarde Man [6]:
2e werkgever moet werknemer zijn.
Een ondernemerstest dus… Hmm right. Als je 50plus bent en geen baan meer krijgt, en je wordt na pakweg twee jaar uit de ww gekinkerd…. Dan wordt je tegen wil en dank ondernemer, echter zonder al die rare fratsen zoals hierboven beschreven. Wil die man nou echt dat iedereen die er niet aan kan voldoen in een uitkeringssituatie blijft zitten? Wat een ongelooflijk onzalig plan is dit weer.
Wat als een zure ambtenaar jouw plan niet zit zitten… dan kom je dus niet van de grond. Omdat een pluchplakker jou tegenwerkt. Ondernemen…. Het woord zegt het al he. Iets DOEN. Iets doen om jezelf te verbeteren. Daar heb je die klote roverheid niet voor nodig.
Ondernemen is iets voor de overheid, een eenvoudig burger
moet zich daar niet meer aan wagen.
Eerst moet de onvrije wetgeving to. van de vrije ondernemer
worden herzien.
Een uit kering is makkelijker en is ook een vorm van zelfstandig
ondernemen, in deze tijd.
En schaam u niet, het geld word anders ergens anders verkwist.
Aan mislukte projecten, en anderen niet ter zaken doende
objecten, zoals onnodige ambtelijke zaken. ENZ, ENZ !
@Verwarde Man [6]: De bemoeizuchtige buitenstaander, a.k.a. de roverheid, heeft het inderdaad moeilijker gemaakt voor de klant om zich van een van zijn leveranciers met een type “werknemer”-contract te ontdoen. D.w.z. het kost meer geld en meer tijd, oftewel: meer geld en meer geld. Kortom, het is inderdaad nu nodeloos duurder. Maar helemaal niet onmogelijk.
Het enige wat nu gebeurt nadat een klant besloten heeft dat hij het contract met zijn “werknemer”-leverancier wil verbreken is dat ie de moeite moet nemen (wat inderdaad tijd en geld kost) om een of andere (al of niet fictieve) beschuldiging op papier te zetten, liefst iets vaags oncontroleerbaars (dus eerder iets over zijn team spirit of sociaal gedrag)dan over een meetbare hoeveelheid werk die ie verrichtte), om vervolgens een maand later in een volgend rapport “vast te stellen” dat er geen vooruitgang geboekt werd. Dat nog een of twee maal herhalen en het dossier voor een ontslagprocedure werd opgebouwd.
Kortom: de bemoeizuchtige buitenstaander heeft er middels zijn regeltjes en proceduretjes voor gezorgd, dat het een maand of 3 langer duurt én dat een leverancier met “werknemer”-contract nu reputatieschade lijdt door de valse beschuldigingen waar de afnemer zich door de omstandigheden toe gedwongen zag.
Ik ben er dus allerminst voorstander van!
Maar dat neemt niet weg, dat de ondernemer-leverancier met “werknemers-contract” allerminst zekerheid heeft voor een baan voor het leven, tenzij zijn afnemer een overheidsinstelling is en hij een “ambtenarenstatuut” weet te bemachtigen.
Best zou men contracten van onbepaalde duur gewoon afschaffen cq. de ontslagtermijnen afschaffen of verkorten én onafhankelijk maken van leeftijd of ancienniteit.
Immers nu bestaat de situatie waarin als er in een team een dispuut is tussen een oudere en een jongere collega, het bv. 10 maand (hoger) salaris kost om de oudere te ontslaan en 2 maand (lager) salaris om de jongere te ontslaan. Kortom: ontslag van de ene kost het bedrijf wellicht 7 a 8 keer zoveel als ontslag van de andere. Voor een team hoofd is er dus een geweldige incentive om de jongeling de laan uit te sturen om alzo “rust in de tent” te herstellen, en zich vooral niet inhoudelijk in de zaak te gaan verdiepen, ook wanneer eigenlijk de jongere niets te verwijten viel en in tegendeel de oudere juist de jongere wilde wegpesten, bv. omdat ie hem als bedreiging ervoer voor zijn eigen ambities toen ie vaststelde dat iemand die zoveel jonger was, zo goed presteert.
Ik ben eigenlijk voorstander van hetzij afschaffing van vaste contracten en opzegtermijnen of van harmonistatie van opzegtermijnen. Zoiets als: je krijgt 3 maand salaris, maar met een maximum van 10k.
Ik ken persoonlijk een concreet voorbeeld van iemand die ooit (inmiddels ca. 15 jaar geleden) slachtoffer werd van de huidige ongelijkheid en verkeerde incentive waardoor hij intern nergens gehoord werd en de personeelsdienst gewoon uitvoerder was van de executie middels aanleg van een fake dossier. En ik ben er van overtuigd dat indien ontslag van zijn rivaal na 17 jaar dienst niet ca. 30x zo duur ware geweest als ontslag van de jongeling na 1 jaar, hij zijn job had behouden en het die ander was die men had weggestuurd. In mijn voorstel zou wegsturen van de oudere collega niet meer dan 10k gekost hebben en daarmee amper het dubbele hebben gekost van deze jongere. Voor dat kleine kostenverschil hoeft men dus niet de verkeerde te ontslaan.
Nu heeft de bemoeizuchtige buitenstaander de arbeidsmarkt behoorlijk verziekt door te discrimineren op ancienniteit.
Comments are closed.