Wie opziet tegen potentiële gerechtelijke procedures en meent dat het de voorkeur verdient in contracten een arbitrageclausule op te nemen, bedenke zich tweemaal.adfd

Onder meer de volgende complicaties kunnen optreden:

01.
Partijen kunnen het niet eens worden, wie er in de arbitragecommissie plaats zal nemen.

02.
Partijen kunnen trachten, een of meer leden van de commissie te wraken.

03.
De procedure kan door een der partijen eindeloos gesaboteerd en vertraagd worden; al met al kan het jaren duren voor een commissie met haar werk kan aanvangen.

04.
Een partij maakt bezwaar tegen het honoreringssysteem voor de arbitragecommissie en/of weigert de rekeningen van de commissieleden te betalen. Ook dit kan de arbitrage aanzienlijk vertragen.

05.
De kosten van het hierboven vermelde kunnen prohibitief hoog zijn in verhouding tot het financieel belang van de zaak.
Bij geschillen waar het gaat om een bedrag van 100.000 euro of minder, kan een aanzienlijk percentage van het geïnvolveerde bedrag opgeslokt worden door de kosten van een voortslepende procedure.

Hugo van Reijen

14 REACTIES

  1. Het wordt steeds gekker met deze site. Alsmaar pleidooien voor de nationaal socialistische PVV en voor Trump. Nu weer een pleidooi om geschillen vooral via de staatsrechtbanken op te lossen…. Waar is de tijd, dat deze site libertarisch was gebleven?

    Bertuz [8] reageerde op deze reactie.

  2. Over onze schijn rechtstaat.

    Goed onderwerp. Over het feitelijke functioneren van rechtspraak in onze samenleving, waarbij de officieren, de curatoren, de rechters, de bezwarencies, de geschillencies, de ombudsmannen, etc., de arbiter zijn, wordt vrijwel niets in de publieke opinie gebracht. Het enige wat de massamedia doen is de mensen een worst voorhouden dat als ze zich belazerd voelen zij dan ’ín bezwaar’ kunnen gaan. Propaganda series als ‘De rijdende rechter’ hebben dezelfde werking. Het Juridisch Loket (JL) heeft er meer dan een miljoen klantcontacten per jaar door gekregen. Maar noch het JL, noch de massamedia hebben ooit interesse gehad om eens te kijken wat dat nou opleverde voor de belanghebbende. Een realistische inschatting: vrijwel niets. Tegenover enkelen die mazzel hadden staat een veelvoud die nog op hogere kosten uit kwamen. De consumentenbond heeft enige tijd geleden wel een onderzoekje gehouden naar consumentengeschillen die voor de rechter kwamen. Zij kwam tot de conclusie dat de burger, de consument, vrijwel altijd in het ongelijk wordt gesteld. Maar in plaats dan interesse te gaan tonen in dat rechtsoordeel en de dossiers te gaan bestuderen gaf men het advies aan de consument om dan maar niet te proberen je recht te halen. Hoe heeft het zover kunnen komen?

    Oorzaken:

    1. Vrijwel al deze arbiters zijn partijdig en dragen daardoor niet bij aan het maken van een rechtvaardiger samenleving. De partijdigheid komt op de eerste plaats voort uit hun betaling door of zelfs in dienst zijn van één van de partijen: de staat, de gemeenten, de bedrijfstak, etc.

    2. De rechtshulpverlening heeft geen interesse in rechtshandhaving. Hoe meer onrecht, hoe meer werk. Betaling in dit land is niet gebaseerd op wat zij binnen halen voor hun klanten, maar op het ‘werk’ wat zij voor de klant verricht zouden hebben. Of dat nou iets opleverde of niet doet er niet toe.

    3. Rechtspersonen die aan de winnende kant staan, dus die hun arbiters hebben, kunnen zich permitteren systematisch de fout in te gaan. Ze worden daardoor gestimuleerd om dat ook te doen. Het aantal rechtsgeschillen is daardoor geëxplodeerd. Een voorbeeld. Een gemeente als Rotterdam overtreedt op grote schaal systematisch de AWB naar haar eigen burgers. Met de uitgangspunten van het functioneren van een bestuursorgaan zoals neergelegd in het burgerlijk wetboek ‘kan men niet meer werken’ vindt zij blijkbaar. De Nederlandse bestuursrechtspraak, volledig bepaald door de staat, laat haar zelfs met de grofste leugens, overtredingen, vervalsingen, achterhouden van regelgeving, valse beschuldigingen, etc., weg komen.

    4. Het ontstaan van een vicieuze cirkel. Door de enorme hoeveelheid geschillen hebben de arbiters routine opgebouwd hoe ze met procestechnieken de partij die gaat verliezen zo schijnbaar objectief mogelijk in het ongelijk stelt. In het uiterste geval weten de arbiters het zo te draaien dat zelfs als de partij die eigenlijk moet verliezen toch het geschil mag winnen, die partij daar niets aan heeft, want hij kan naar een realistische schadevergoeding in Nederland fluiten. Doordat geïnstitutionaliseerde wetsovertreders vrijwel geen serieuze schadevergoedingen hoeven te betalen zijn ze steeds meer, profijtelijk, de wet- en regelgeving gaan overtreden.

    5. Een andere truc door arbiters toegepast is de volgende. Stel een bestuursorgaan geeft een beschikking af met onjuiste rechtsgrond. De juridische dienst van bijvoorbeeld de gemeente Rotterdam bestaat uit veel incompetente ‘juristen’, die klakkeloos de beschikkingen van de overige diensten overnemen. Bezwaarschriften worden daar al jaren niet meer serieus behandeld, ondanks dat hun eigen website en de door hen mede betaalde regionale massamedia het tegendeel blijven beweren. Dus dit komt regelmatig voor. De partij die moet verliezen wijst op de onrechtmatige rechtsgrond. Wat doet de Nederlandse bestuursrechter als zij daar niet zonder groot gezichtsverlies onder uit kan? Zij vernietigt de beschikking, maar houdt de rechtsgevolgen in stand! Daarmee de burgerrechten in Nederland tot een farce makend. De burger die in zijn recht stond en daarom kosten heeft gemaakt voor de rechtsprocedure blijft met de verliezen zitten. Het bestuursorgaan die dat veroorzaakt heeft lacht in zijn vuistje.

    6. De vicieuze cirkel wordt ook op andere wijze versterkt door de veelheid van zaken die op het bord van de arbiters komen. In plaats van afzonderlijke zaken te bestuderen ontstaat bij de arbiter een patroon in zijn hoofd van soorten zaken die wel hetzelfde zullen zijn en waarin hij standaard al de partij waar hij door betaald wordt in het gelijk stelt. Rechters lezen dan ook vooral de stukken van de bestuursorganen nog door op zoek naar een verwijt dat ze de te verliezen partij kunnen voorleggen. De stukken van de partij die moet verliezen worden niet goed of helemaal niet gelezen. De weerlegde meningen aangedragen door het bestuursorgaan worden zonder bewijs voor waar aangenomen. De feiten die de verliezende partij inbrengt worden verwaarloosd.

    7. Het aantal dossierbeoordelaars is veel en veel groter geworden dan het aantal mensen die deze dossiers bekwaam kunnen beoordelen. Nepopleidingen rechten op hbo- en wo-niveau leveren jaarlijks duizenden onbekwamen af. Vervolgens wordt er struisvogelpolitiek in Nederland bedreven door te veronderstellen dat deze gediplomeerden hun beoordelingswerk goed zouden gaan doen. In de publieke opinie wordt dit reusachtige probleem van schijndeskundigheid in onze samenleving finaal weggedrukt.

    8. Het probleem van de onbekwaamheid van de figuren die we de taak hebben toevertrouwd een rechtstaat overeind te houden is des te groter geworden naarmate er steeds meer regeltjes, geboden en verboden, bij zijn gekomen. Dit probleem is op zich weer vergroot door de incompetentie van de beoordelaars, een andere vicieuze cirkel, waardoor regeltjes op een groter aantal verschillende manieren worden uitgelegd. Willekeur is een vijand van het recht. Maar de massamedia kijken weg van dit probleem door mee te gaan met de propaganda van de onbekwamen dat zij het recht op ’maatwerk’ hebben.

    9. Dat vele arbiters taken toebedeeld hebben gekregen die veel te moeilijk zijn voor hen kun je vooral ook zien aan de opkomst van een bepaalde tactiek. Dit is de tactiek van de ophoping. Op het moment dat je bepaald hebt wat een verliezende partij wordt, dan ga je allerlei mogelijke en onzinnige verwijtpunten aan het adres van de gedupeerde stapelen. Op deze manier wordt het geweten van de beoordelaar gesust. Zo van OK, anderen, wijzelf incluis, komen er mee weg, maar hij heeft ook zijn neus op het verkeerde moment gesnoten. Deze tactiek is wijd verspreid; niet alleen gewoon goed geworden bij gemeenten en belastingdienst. De gedupeerde wordt gestigmatiseerd, als een slechterik weggezet. Daarmee worden de eigen wets- en regelovertredingen weggemasseerd. Zo van, wij hebben wel fouten gemaakt en die willen we niet erkennen, maar dat maakt niet uit, want hij deugt toch niet.

    10. Het verontrustende is dat de publieke opinie gedomineerd door de massamedia in deze tactiek voorgaat. De massamedia hebben een lichtbaken gevormd voor de verloedering van het rechtsoordeel. Daarin zijn feiten en kennis van een onderwerp niet van belang. Het gaat niet om wat er wordt gezegd, maar wie het zegt. Oprechte partijen worden uit louter eigen belang door de massamedia neergesabeld en weggezet als slecht terwijl snoeiharde eigen toko egoïsten worden bejubeld om hun maatschappelijke inzet. Het oordeelsvermogen van hen die worden aangenomen in deze bedrijfstak is zo mogelijk nog minder dan die in de arbitragewereld.

    Bertuz [4] reageerde op deze reactie.
    Bertuz [5] reageerde op deze reactie.
    Nico [13] reageerde op deze reactie.

  3. @anp rebel [3]: Veel van de dingen die je hier opnoemt, zijn herkenbaar. Maar ‘de rechtspraak’ produceert nu eenmaal geen ‘gewenst en gematerialiseerd resultaat’. Mocht het ‘gewenste resultaat’ wel geproduceerd worden dan nog gaat het slechts om een theoretisch resultaat. Executie moet vervolgens leiden tot iets tastbaars. Als er dan niets meer te halen valt, vis je alsnog achter het net. Meer is het niet. En meer zal het ook nooit worden. Een jurist levert een ‘inspanning’. Geen ‘resultaat’.

    Dat een spel niet altijd eerlijk en oprecht gespeeld wordt, daar kan je ook voordeel van hebben. Een schrale troost, maar het is er een.

    anp rebel [9] reageerde op deze reactie.

  4. @anp rebel [3]: En bij bestuursrecht heb je ook nog te maken met de scheiding der machten. Een bestuursrechter schrijft een bestuurder niet voor hoe hij moet besturen. Een bestuursrechter kan bijvoorbeeld wel zeggen dat een beslissing onzorgvuldig tot stand gekomen is. De bestuurder neemt dan vervolgens dezelfde (foute) beslissing, maar dan met meer zorgvuldigheid. Zorgvuldigheid kan trouwens ook leiden tot een andere beslissing.

    anp rebel [9] reageerde op deze reactie.

  5. Volgens de protocols van Sion is er maar 1 ware recht, het recht van de sterkste.

  6. Problemen kun je beter voorkomen dan genezen.
    Als ze dan toch ontstaan, dan moeten ze daadkrachtig en eerlijk afgehandeld worden. Op een manier die de gedupeerde niet schaadt, maar genoegdoening biedt.
    De veroorzaker van een probleem moet er alles aan doen om gevolgen van zijn handelen te compenseren en corrigeren. Doet hij dat niet, dan moet hij ertoe gedwongen worden. Zie o.a. hier over Michael van Notten inzake Somalische rechtspraak o.b.v. gewoonterecht.

  7. @Libertarian guy [2]: Redenering van het uitgesloten midden. Ik zie hier geen dergelijk pleidooi in. Je hoeft niet naar de rechter. Je kunt zelf bepalen hoe jij vindt dat arbitrage moet plaatsvinden. Er is ook nog zoiets als het bindend advies. Legio opties.

    Wat mij stoort is het fatalisme, het negativisme en het slachtofferschap dat je hier op deze site veelvuldig aantreft. Geen wonder dat het libertarisme slecht verkoopt.

  8. @Bertuz [4]: @Bertuz [5]:

    Scheiding der machten een farce

    Bedankt voor je reactie. Je stelt dat er in het Nederlandse bestuursrecht sprake is van een scheiding van machten. Dat is wat lichting na lichting de jonge rechten student moet aanvinken op de meerkeuze vraag tentamentjes. Maar op dit punt en ook in de rest van deze ‘studie’ is de maatschappelijke werkelijkheid ver te zoeken. De studie komt eigenlijk neer op het aanleren van arrogantie, de burger weet niks van recht en jij dadelijk wel, en het zich eigen maken van de drogredeneringen, waarna je zonder veel gewetenswroeging je zakken kunt gaan vullen in het Nederlandse rechtspraakwereldje.

    De Nederlandse bestuursrechter is een staatsrechter die geselecteerd, opgeleid, dus ‘geïndoctrineerd’, benoemd en betaald wordt door de staat. De staat doet dat zonder daarvoor enige verantwoording af te leggen naar de burger die dit alles alleen mag betalen. De bestuursorganen zijn eveneens de staat. Scheiding der machten is dus flauwekul.

    De bestuursrechter kan een beschikking van een bestuursorgaan vernietigen. Dat hoort zij te doen indien deze beschikking in strijd is met de wet- en regelgeving. Ook kan zij de afgegeven beschikking van het bestuursorgaan toetsen aan de beginselen van behoorlijk bestuur. Jij noemt zelf al het beginsel van zorgvuldigheid. Een groot probleem van de Nederlandse rechtspraak is dat de bestuursrechter dat heel vaak ten onrechte nalaat. Dat is niet verwonderlijk, gelet op de door mij al naar voren gebrachte oorzaken.

    In je reactie geef je tevens aan dat een bestuursorgaan gewoon een nieuwe beschikking kan afgeven als de oude is vernietigd door de rechter. Ik mis in je reactie vervolgens een opsomming van bezwaren daar tegen. Je noemt niet dat deze gang van zaken opgezet door de staat om zichzelf herkansing na herkansing te geven strijdig is met het recht van burgers op rechtszekerheid. Een beginsel in het recht is dat een partij maar eenmaal iets ten laste kan worden gelegd. Indien het rechtsoordeel moet luiden dat het ten laste gelegde in strijd is met de door het bestuursorgaan daarvoor aangevoerde wet- en regelgeving, derhalve niet gehonoreerd kan worden, moet de kous ook af zijn.

    Maar niet in Nederland. Zo’n gemeente bijvoorbeeld kan jarenlang eindeloos het leven van een burger blijven verzieken. En doet dat ook! Maar dat leer je niet op school. Dat ben ik met je eens. En ook lees je dat niet in de media. In mijn stukje geef ik al aan dat dit een van de oorzaken is dat deze wanpraktijken bestaan.

    Je stelt nog:
    “Dat een spel niet altijd eerlijk en oprecht gespeeld wordt, daar kan je ook voordeel van hebben.”
    Voor bijna alle burgers die belazerd worden en ten onrechte op hoge kosten worden gejaagd is het geen ’monopoly’ spelletje. Bovendien mist je opmerking ook in ander opzicht volledig de plank. De gelegenheid geven aan een bestuursorgaan telkens weer een nieuwe beschikking af te geven verhindert juist dat de burger voordeel heeft van de incompetentie van de juristen van een bestuursorgaan. De bestuursrechter is zo partijdig in dit land, dat zij zelfs in de uitspraak de onnozele juristen van een gemeente gaat vertellen wat er in hun beschikking moet staan, opdat de juiste rechtsgronden worden aangevoerd. Dus het voordeel van de fouten van een bestuursorgaan dat de burger zou kunnen hebben wordt hem door hun makker de bestuursrechter niet eens gegund.

    Bertuz [10] reageerde op deze reactie.

  9. @anp rebel [9]: Je mist het springende punt. Het stuk gaat over arbitrage. Ik ga daar op in in algemene bewoordingen. En voeg daar aan toe dat bij bestuursrecht recht doen nog lastiger wordt door de scheiding der machten. De beslissing blijft in het bestuursrecht bij de bestuurder. En wordt niet vervangen door een beslissing van de rechter. Hij schept niet een nieuwe orde. Dat doet een civiele rechter wel of een arbiter.

  10. Bovendien krijg je in een libertarische samenleving waarschijnlijk ook niet altijd je zin. Bezwaren die je kunt aanvoeren tegen de maatschappij waarin we nu leven zijn niet per se afwezig in een andere samenleving. Bezwaren op wat voor terrein ook zullen er altijd zijn. En wat ik mis is een koppeling met het libertarisme. Zouden dit soort misstanden dan niet voorkomen? En hoe gaat dat dan in zijn werk?

    Bertuz [12] reageerde op deze reactie.

  11. @Bertuz [11]: De maatschappij waarin wij nu leven ervaar ik ondanks alles als een maatschappij met redelijk wat libertaire trekken. Maar dat moet gezegd worden niet op belastingtechnisch gebied. De belastingwetgeving grenst aan misdaad.

  12. Vandaag op de voorpagina van het Parool een artikel over een stijgend aantal zowel autochtone Nederlanders als immigranten die zich niet langer thuisvoelen in Nederland. Een sentiment dat overigens ook in andere landen leeft.

    Wat is er aan de hand? Volgens een hoogleraar rechtsfilosofie brengen politici de rechtstaat in gevaar. Zie dit artikel in het NRC. Ook andere overheidsdienaren helpen mee om de rechtstaat te ondermijnen. Reactie [3] van anp rebel is een voor velen te herkenbaar verhaal. Anders uitgedrukt moet de rechtstaat kennelijk afgebroken worden, in opdracht van hogerhand. Anders zou dit niet gebeuren. Of misschien is de overheidsmachine ongeneeslijk ziek (gecorrumpeerd), dat kan ook. Voorbij een bepaalde grens is er geen houden meer aan.

    Dit laat onverlet dat het goed is om na te denken over hoe mensen met elkaar om zouden moeten gaan. Want nadat het doek voor een beschaving eindelijk valt, moet er toch weer een andere beschaving gebouwd worden. Om te voorkomen dat het ‘recht’ van de sterkste weer regeert. Want dat is nu het geval. Trek een blik advocaten en/of ambtenaren open en je kunt je zin doordrijven, hoe krankzinnig ook. De overheidsmachine communiceert zo min mogelijk en leeft haar eigen spelregels niet na, oftewel voorkomt overleg en beëindigt rechtszekerheid. Da’s natuurlijk een lachwekkende vertoning die niet serieus genomen kan worden.

    In een gezonde atmosfeer maken betrokkenen goede afspraken met elkaar, desnoods met een mentor (ervaringsdeskundige erbij) en zijn ze zo sportief om die na te leven en als het ondanks dat toch misgaat een bindend advies, wel eerlijk en waardig natuurlijk, zonder morren na te leven. Een gezonde atmosfeer creëer je door mensen te leren kennen, rustigjes vertrouwen op te bouwen en te doen wat je met elkaar afspreekt. Onder andere.

    Overheidsdienaren creëren daarentegen een giftige atmosfeer door zich dwingend met onbekenden te bemoeien. Een onnatuurlijke situatie. Vergelijk het met hygiëne in een keuken. Met citroensap en azijn kun je prima schoonmaken. Maar nee, tegenwoordig staat hygiëne gelijk aan chemie. Evenzo werkt hedendaagse politiek als een chemische fabriek met kunstmatige producten die hoogst schadelijk zijn voor de gezondheid van alle betrokkenen. Om gezonder verder te gaan moet je eerst van deze chemie af, om daarna op natuurlijker wijze te werk te gaan.

    Er kan veel gezegd worden over hoe het beter kan. Maar eerst moet een mens van de rotzooi af. Iedere bemoeienis van overheidsdienaren levert slechts ellende op. Dus de allereerste en belangrijkste boodschap is: Wegwezen, bemoei je met je eigen zaken. Koest, in je hok. Als je een tijdje braaf bent geweest mag je er weer uitkomen en meehelpen de rotzooi op te ruimen.

  13. Het is allemaal de SCHULD van de KIESER:
    DE KIESER MOET BLOEDEN!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Comments are closed.