Overheden creëren veel illusies om hun burgers volgzaam te houden en ervan te overtuigen dat ze worden gediend, in plaats van opgelicht. Eén van de belangrijkste illusies is een vals gevoel van eigendom. Zolang je de voorwaarden op eigendom van je regering accepteert, willen ze dat je gelooft dat je eigenaar bent van jezelf, je bezittingen, je huis en je land. In werkelijkheid doet de overheid alsof zij eigenaar is van jou en alles op zijn grondgebied.
Overheden stalen vroeger uitgestrekte stukken land zonder veel excuus. Toen meer algemeen bekend was dat het gewelddadige monopolies waren, hoefden ze niet met uitgebreide excuses te komen om het te laten lijken alsof diefstal geen diefstal was. Omdat de standaard van eigendomsillusie deze dagen vrij hoog is, komen de meeste regeringen met betere redenen op de proppen om land te stelen. Overheden zeggen bijvoorbeeld dat ze de grond innemen in het belang van de openbare veiligheid, openbare werken, of voor “herontwikkeling.” Diefstal die wordt goedgepraat met een van deze excuses is nog steeds diefstal. Het is met name aanstootgevend als ze niet eens een nobel doel verzinnen, maar de mensen gewoon van hun land schoppen en het rechtstreeks aan speciale belangengroepen geven.
Soms beweren overheden dat het onteigenen van iemands land geen diefstal is, als ze maar adequaat worden gecompenseerd. Dit is alsof een autodief meedeelt dat het prima is om je auto te stelen zolang je maar de luchtverfrisser mag houden. Onvrijwillig van je land verwijderd worden maakt het diefstal. De enige “passende schadeloosstelling” waardoor het geen diefstal is, is bieden wat nodig is om iemand te overtuigen zijn bezit op te geven en het op vrijwillige basis te verlaten.
Onroerendgoedbelastingen zijn gebaseerd op het idee dat we moeten betalen voor het voorrecht in een bepaald gebied te leven en vermogensbelasting is een redelijke prijs betalen voor overheidsdiensten. In werkelijkheid betaal je losgeld om je woning te mogen houden, ervan uitgaande dat je die feitelijk zelf bezit. Als je je onroerendgoedbelasting niet betaalt, zal de overheid je uiteindelijk van je land af schoppen. Als je gelooft dat regeringen al het land bezitten, dan is de prijs van je woning een gebruikslicentie en de onroerendgoedbelastingen zijn huurkosten.
Voor overheden is eigendom slechts tijdelijk aan jouw toegewezen. Ze kunnen stelen wat ze willen, zolang ze een goed genoeg excuus hebben voor de handhavers die de diefstal uit moeten voeren en te voorkomen dat mensen in opstand komen. Als de overheid zegt dat je een eigen woning mag hebben en er zeggenschap over hebt, maar alleen zolang je onroerendgoedbelasting betaalt, ben je huurder, geen eigenaar. Overheden komen weg met deze rackets, omdat nog steeds genoeg mensen geloven dat ze op een of andere manier “de wil van het volk” vertegenwoordigen, en niet hun sponsors.
bron: Adam Kokesh, Nederlandse vertaling van Freedom. U kunt dit boek hier downloaden (gratis)
Hahaha, stelletje onderdaantjes, uiteindelijk wonen we allemaal op het landgoed van de koning!
Eigendom is louter een papieren kwestie. Papier is veelal net goed genoeg om je kont mee af te vegen. Waar het om gaat is wanneer en waarom een huis een thuis wordt. Zie bijv. het (lezenswaardige) artikel Wonen: wat zegt u?:
Eigendom van grond, water is een heikel thema. Er is maar 1 bewoonbare planeet en dat is onze aarde. Je hebt als bewoner geen keuze. Grond als eigendom te beschouwen van ons allemaal lijkt mij goed verdedigbaar. Dat hoeft het recht op de eigen verdiensten niet in de weg te staan. Evenmin het eigendomsrecht op alle roerende zaken.
Recht op eigendom van grond en woning
Het recht op eigendom van grond en woning is sowieso relatief, maar het terechte verwijt van de schrijver aan de overheid is dat het te nadrukkelijk dàt is, te weinig absoluut lijkt. Dat komt naar voren bij de aanmaak van collectieve goederen die grond- en woongenot benemen. Het speelt ook bij het opleggen van belastingen op grond- en woningbezit. Tenslotte komt het ook tot uitdrukking in het bij schulden niet opnemen van grond en woning onder de beslagvrije voet. Soortgelijk is het niet buiten beschouwing laten van grond- en woningbezit bij een beroep op bepaalde collectieve voorzieningen, zoals verpleeghulp.
Aanmaak van collectieve goederen
Collectieve goederen zijn noodzakelijk voor onze levensstandaard. Een kerncentrale is profijtelijk, maar moet wel ergens neer gezet worden. De overheid faalt niet zozeer omdat het zou kunnen trachten daarvoor land te verkrijgen. De overheid faalt omdat zij haar macht misbruikt daarvoor de eigenaren niet op vrijwillige basis te overreden hun grond te verkopen. Boeren en omwonenden worden steevast belazerd met veel te lage of zelfs ontbrekende vergoedingen. Een gang naar de staatsrechter is doorgaans zinloos.
Grond- en woningbelastingen
Grond- en woningbelasting is nog niet zo heel oud. De steeds hoger geworden onroerend zaak belasting is het eigendomsrecht van grond en woning meer en meer aan gaan tasten. In de praktijk is dit een vermogensbelasting voor de middenklasse. Er bestaat naar mijn idee geen rechtvaardiging hiervoor. Het vermogen van de middenklasse is niet maatschappij ontwrichtend, zelfs wenselijk, en is vaak verkregen door eigen inspanningen. Over het geïnvesteerde kapitaal is bovendien meestal al inkomstenbelasting betaald. Bij een hypotheek is men geen eigenaar in engere zin en is belasting heffen over de grond- en woningwaarde zonder verrekening van de hypotheekschuld zoals nu gebeurt helemaal onlogisch. Het is een voorbeeld van ontsporing van de overheid.
Grond- en woningbezit als verrekenmiddel bij schulden of gebruik van voorzieningen
Grond- en woningbezit functioneert als vermogen in onze samenleving. Het is mogelijk zonder grond- of eigen woningbezit een menswaardig bestaan te leiden. Het lijkt me niet onredelijk om grond- en woningbezit niet onder de beslagvrije voet te laten vallen, mits een fatsoenlijk ander onderkomen ter beschikking wordt gesteld.
Ten aanzien van het gebruik van voorzieningen ligt het lastiger. Wie een beroep doet op verpleeghulp op zijn oude dag bijvoorbeeld wordt tegenwoordig bij grond- en woningbezit meer in rekening gebracht dan vroeger. Bij langdurige hulp worden mensen gedwongen hun grond en huis te verkopen. Aan de ene kant is het redelijk dat mensen in kosten die specifiek voor hen worden gemaakt ook specifiek bijdragen. Dat beperkt ook het buitensporig gebruik maken van die voorzieningen. Aan de andere kant is het onredelijk dat deze bijdragen zo enorm uiteenlopen in onze tijd. De overheid eet van twee walletjes. Wat is ingesteld door en betaald aan de overheid als een collectieve voorziening wordt bij gebruik door de burger nog eens belast als een plundering van de middenklasse met eigen grond- en woningbezit.
Eindconclusie
Bij elke vorm van aantasting van recht op eigendom van grond- en woningbezit is wanbeleid van overheid naar voren gekomen. Dat vindt zijn oorzaak in de verzelfstandigde macht die de overheid zich heeft kunnen toe eigenen. De burgers hebben geen controle meer over hun eigen overheid. De indirecte democratie heeft gefaald. De middenklasse met eigen grond- en woningbezit is daarbij vooral de dupe.
Maar wat is eigendom ? Eigendom is diefstal, zoals Proudhon in 1800 stelde.
Wie hadden vroeger eigendom ? Edellieden en waarom hadden ze eigendom ? Omdat dit op een papiertje stond ?
Nee, omdat ze privé bewaking hadden om het plebs en de landlopers van het land weg te slaan.
Wie hadden in 1900 eigendom ? Industriëlen en de overheid.
Grootgrondbezitters en de natiestaat
Waarom hadden ze dit, hoe hadden ze dit ? De grootgrondbezitters maakte gebruik van het staatsleger en de eigen privé krachten. De staat maakte gebruik van het leger en de dienstplicht. Dit faciliteerde hun eigendomsrecht.
In the end heeft eigendom met macht te maken, niet met recht. Rechten worden genomen, niet gegeven.
Arbeid is interessanter dan bezit. De manier om een direct verband tussen. Primaire arbeid en eigen overleving te faciliteren, zonder dat iets of iemand eigendom heeft. De staat niet en de grootgrondbezitters niet. Jou arbeid moet niet op gaan aan een staat, maar ook niet aan een bezitter van vastgoed.
Je hebt pas bezit als je het kan afdwingen, maar kan een kapitalist zonder de staat überhaupt haar bezit garanderen ? Ik betwijfel het.
Bertuz [8] reageerde op deze reactie.
Eigendom = armoede! (onderhoud).
Het eigendom waarop ik en mijn generatie genoten op wonen, het eigendom van vastgoed maffia, word op papier onderhouden, in de praktijk niet.
Alles is stuk, vies, verrot, beschimmeld, gebroken etc.
De eigenaar betaald geen koste voor onderhoud, wat wel beloofd is, de eigenaar verrijkt zichzelf over onze woningnood.
De eigenaar reageert gewoon niet op mails, veel makkelijker……
Wij hebben geen geld voor recht, voor advocaten, want advocaten kosten geld.
Onze eigenaar is multi miljardair,via schimmige belangenverstrengeling binnen de gemeente.
Ik gun ieder zijn vele geld, het probleem is dat het vaak/meestal ten koste gaat van andere…
Als je zegt dat de douche het doet, waarom doet deze het dan niet ? Waarom heeft mijn huisjesmelker geen eergevoel…..
@Jaas ( Mordor troll) [5]: Ieder mens met eigendommen heeft de staat nodig om dat eigendom af te dwingen. Niet alleen kapitalisten.
Aan het eigensdomsrecht zitten ook voordelen. Het schept orde. Ook was/is het een manier om braakliggende grond tot wasdom te brengen. Eigendom kan iedereen dienen. Niet alleen kapitalisten.
Tja, bertuz, al eerder kwam ik met het onderscheid tussen possesion en eigendom
Possesion, wat je gebruikt, om in je levensonderhoud te voorzien. Wat direct invloed heeft op jou individuele leven.
Property, wat je hebt, maar niet kan waarborgen zonder een staat, omdat de mensen geen redenen hebben om het te erkennen. Wat je hebt, maar tegelijk ook onthoud.
Heb een monopolie op water en je onthoud mensen van iets dat primair is, je bied niet aan, je neemt , je claimt. Een claim waar je de staat voor nodig hebt, de staat die je zegt te haten
Niemand wilt mijn schoenen afpakken, niemand doet dit
Maar als Jaas 700 hectare leegstaand grondgebied heeft in Zuid Amerika, zit Jaas met een veel zwaardere bewijslast.
Een bewijslast die de overheid moet afdwingen.
Bertuz [15] reageerde op deze reactie.
Bertuz [16] reageerde op deze reactie.
Bertuz [17] reageerde op deze reactie.
Het onderscheid posessions/property, excuses
Als Jaas dit grondgebied heeft en een ander gebruikt het , gebruikt de vruchten aan de bomen etc, dan moet Jaas mama staat oproepen.
Op het gebied van klein bezit, possesion. Schoenen, veters, tandenborstels, ruimte waar je woont, zelfs tastbare handelswaar, dit is eigendom dat je zelf kan verdedigen, dat in je eigen vermogen ligt en een eigendom dat uit respect niet genomen zal worden in general. Politie is er niet om mijn broek ,mijn broek te laten zijn, maar om de 700 hectare grond van een persoon, 700 hectare grond te laten zijn, ondanks dat niemand dit erkent
Als je vermogen hebt opgebouwd dan zul je er mee moeten leven dat dat vermogen altijd verloren kan gaan. Ongeacht de vorm die je het gegeven hebt.
Als je in een land woont, dan zul je je er mee moeten af vinden dat de overheid meer geweld kan uitoefenen dan jij. En dus per definitie altijd alles wat jij hebt kan afnemen.
Huis, Goud, Geld het maakt niet uit.
Property : vastgoed, grootgrondbezit, afgedwongen met staat, of private bewaking.
Posessions. Schoenen, speelgoed, het huis waar je woont, je handelswaar, de groente van de groenteboer, je speelgoed, wat jij gebruikt en andere niet, omdat ze het niet van je willen en kunnen nemen, omdat jij het hebt en gebruikt.
Ik ken een handelaar, die nog nooit de politie heeft moeten inschakelen, juist omdat niemand d de behoefte heeft van hem te stelen. Steelt er wel iemand, dan gaat hij erachteraan en bespreekt het, neemt het terug. Niemand heeft de behoefte van hem te stelen, omdat mensen hem zijn bezit gunnen, omdat ze hem een inkomen gunnen en ze zijn spullen niet nodig hebben, hebben ze dit wel, dan betalen ze hem het bedrag
Rien , overheden,maar ook burgers zelf.
Als Jaas acht fabriekshallen heeft leeg staan, terwijl er woningnood is, tja, niet heel verrassend dat er dan een hal gekraakt word
Ik persoonlijk kan me niet voorstellen, dat ik dat dan erg zou vinden, maar ik ben jullie niet.
@Jaas ( Mordor troll) [9]: Possesion heb je de staat ook bij nodig. Vogels bijvoorbeeld vechten om een wurmpje. Mensen vechten ook om wat zij menen nodig te hebben. Dan is het handig dat er een instituut is dat jou helpt bij de bescherming van jouw possesion tegen degene die dat wil afpakken.
@Jaas ( Mordor troll) [9]: En hoe ga je dan om met iemand die hamstert/bewaart voor later? Die inhoudt het gehamsterde. Mag je dat dan afpakken? En wie komt op voor een zwakke hamsteraar die door een troep herverdelers van het gehamsterde beroofd wordt.
@Jaas ( Mordor troll) [9]: Mijn zoon zijn schoenen ? zijn wel gestolen. Uit de kleedkamer van de gymzaal. Komt wel voor.
Uhmm, possesion heb je de staat ook bij nodig. In veel mindere mate, tot niet. Ik heb bijvoorbeeld een fietsslot en me fiets blijft veilig. Toen ik kraakte wilde niemand mijn overhemden, want tja, die zijn van Jaas en ze vonden het toch lelijke overhemden, dus so what.
Op je fiets zet je een slot, een huis bewaak je met een geweer of een hond, maar voor 890 hectare real estate, tja, daar kan je geen slot op zetten, dat gaat zo voorbij het persoonlijke, dat het een maatschappekijke dimensie betrekt.
Hoe vaak is er van mij gejat ? Uit de keuken van het huis waar ik huur, was alles gejat. Ga ik naar de politie dan ? Nee, want die kunnen er toch niets aan doen, sterker nog, de politie jat gewoon mee ( het “weghalen” van fietsen door de gemeente)
Nee, ik kocht een slot en niets word meer gejat van me.
Iemand die zo relatief arm is als de Jaas, heeft niet veel betrekkingen tot de politie, we hebben immers niet zoveel dat überhaupt gejat kan worden. En als iemand mijn schoenen van zestig euro jat, dan haal ik mijn schouders op en koop ik nieuwe. Dit gebeurt immers maar heel zelden
Bertuz
Een verschil tussen liberalen en anarchisten, is dat anarchisme heel optimistisch is over wat mensen doen buiten een wet om, mits ze te eten hebben. Het stelt eigenlijk, geef mensen te eten en ze hebben geen wet nodig.
De persoon die hamsterd, tja, in Spanje 1930 was hamsteren niet meer echt mogelijk. Ik bedoel, ja, je kan in een commune nemen maar behoefte en geven naar vermogen, dus als jij vind dat je imheel veel moet nemen, dan kan dat, maar mensen vinden dat kut van je.
In collectivisme is het meer, je gewerkte uren worden verzilverd en daarvan kan je in collectieve winkels kopen. Kan je dan Hamsteren ? Uhhm, ja, in theorie wel.
Maar er is verschil tussen hamsteren en de accumulatie van kapitaal, for the sake of kapitaal.
Stel in communaal anarchisme heb je een warenhuis, waar het nemen is en geven, op vrijwillige basis, zo werkt dat anarchistische model.
Uhmm, ja, het anarchisme gaat ervan uit dat een evenwicht wel ontstaat, want wie gaat er nou de hele commune naaien ?
Doe je dit, dan kan men vragen of je weg gaat.
zegmaar, psychopathie is geen norm, dus een evenwicht ontstaat vanzelf wel, ook zonder wet
In je vriendenkring heb je ook niet “de wet” , in je gezin heb je niet “de wet”, maar afspraken. Alleen binnen de staat zijn allemaal gekke wetten, die jou niet echt iets aan gaan. Ik mag mensen niet beroven, maar aangezien ik te eten heb en mensen geen leed wil aandoen, beroof ik toch geen mensen, niet omdat het niet mag, maar omdat ik het niet wil en niet nodig heb.
Toch snap ik je overwegingen Bertuz en deze materie is ook niet super eenvoudig
Bertuz [24] reageerde op deze reactie.
@Jaas ( Mordor troll) [23]: Eigendomsrechten zie ik als handig om te hebben bij conflicten. Ik zie ze als geobjectiveerde ethiek ter voorkoming van willekeur bij beslechting van geschillen die je volgens mij in wat voor gemeenschappen dan ook altijd zult hebben.. De situaties die je schetst kunnen werken, maar zullen eveneens tot conflicten kunnen leiden. Eigendom van grond en water daar zet ik vraagtekens bij. Adam en Eva, zeg maar de eerste mensen, zouden omdat ze de eersten waren, daar veel voordeel van gehad kunnen hebben, zonder daar maar iets voor gedaan te hebben.
Eigendomsrecht is ook fragiel en niet absoluut, aangezien recht sowieso fragiel is.
Jou ethiek is mijn ethiek niet, ethiek is divers en veranderlijk
Geschillen en conflicten ontstaan over groot kapitaal, woningnood bijvoorbeeld, daar ontstonden conflicten over, hele grote conflicten
Maar een tandenborstel, die van Bob is en niet van Beb, daarover ontstaan geen ontruimingen en maatschappelijke oproer. Misschien wel ruzie, maar mensen hebben sowieso ruzie, met of zonder kapitaal.
Bertuz [33] reageerde op deze reactie.
Bertuz [34] reageerde op deze reactie.
Het feit dat de modellen in 1930 functioneerde, buiten staat en kapitalisme om, dat zegt mij genoeg en voor mij zou de invoer van deze systematiek op dit moment gunstig zijn. Ik heb immers geen vastgoed en ik werk niet voor de overheid. Staatben kapitaal gaan mijn leven dus niets aan en dus wil ik erbuiten leven
Roma noch Sinti zigeuners erkennen grondbezit idem vogels en vissen, ook hebben zij nooit een oorlog gevoerd. Gevolg angst bij de elite voor aansluiting van het volk.
https://www.slideshare.net/FrederikVO/roma-zigeuners
Nico [28] reageerde op deze reactie.
@jhon [27]: Wij hebben nogal veel in Roma kringen rondgelopen. Ik spreek ook wat Romanes. Wist je dat… het woord Rom ‘mens’ betekent en Roma daarvan de meervoudsvorm is?
Recht is nodig om intermenselijke conflicten aangaande schaarse middelen op te lossen, zodat ordelijk samenleven mogelijk is. Die conflicten worden veroorzaakt door een combinatie van de volgende vier factoren:
1) Het feit dat middelen -met inbegrip van mensen die ook als middelen gezien kunnen worden door sommigen, zoals overheden- schaars zijn
2) Wij met velen op deze planeet leven (veelheid van mensen)
3) Alle mensen verschillende ideeën hebben over hoe de beschikbare middelen aangewend dienen te worden (waarvoor, door wie, in welke mate en wanneer). (Verscheidenheid van mensen)
4) Het feit dat alle schaarse middelen, met inbegrip van mensen, van nature vrij toegankelijk zijn voor iedereen.
Als 1 van deze factoren op een manier geelimineerd kan worden, worden de conflicten opgelost.
Eigendom is de enige werkbare oplossing. De andere 3 zijn utopisch (gebleken). Eigendom is echter ook een broze oplossing, maar werkbaar.
De stabiele oude anarchistische samenlevingen die daadwerkelijk succesvol (en die waren er wel degelijk) en welvarend waren, waren gebaseerd op de principes van leven, vrijheid en eigendom. Rechtspraak vond er meestal plaats op basis van deze principes en via een systeem van kritarchie (rule of the judges) of iets wat daarbij in de buurt kwam. Recht werd gezien als iets dat ontdekt moest worden uit de menselijke natuur en niet als een set dwingende wetten opgelegd door “wie dan en daar heerst”.
Het mooie van een libertarische samenleving op basis van eigendomsrechten is overigens, dat anarchisten zoals Jaas er een commune kunnen oprichten naar eigen inzicht (dus met gedeeld eigendom). Zij kunnen dan geheel volgens hun principes leven en werken. Omgekeerd is dit niet mogelijk, waardoor Libertarisme op dat punt als superieur aangemerkt kan worden t.o.v. het individueel anarchisme van Proudhon en Tucker.
Als die anarchistische communes inderdaad levensvatbaar zijn, zal de vraag ernaar toenemen en zullen er vanzelf meer van komen. Blijkt het niet te werken -gelijk mijn verwachting- dan zullen ze vanzelf verdwijnen. Ik zal deze mensen echter geen strobreed in de weg leggen onder het mom van “ieder het zijne”.
Er is sprake van artificiële schaarste. Bestaansmiddelen, om mensen in leven te houden, zijn heel makkelijk te faciliteren, ook als we daarmee het idee van het ” functioneren binnen een samenleving ” amputeren. De basis voorzieningen zijn theoretisch gezien toegankelijk. Water,brood,lucht,fruit,groente,een dak en een bed.
Het kapitalisme heeft alleen het leven tot wedstrijd verklaard en leven we nu , om beter dan de buurman te zijn. Haal dit idee van concurrentie binnen de kaders van het systeem weg en je neemt de liberaal het existentiële zand onder de voeten vandaan. God is vervangen voor concurreren, “beter” zijn en daarmee zogenaamd “de samenleving” dragen.
Het is geen probleem van de praktijk, het is een sociologisch probleem en dat probleem is dat we gevoelsmatig willen vasthouden aan wat we kennen, waarbinnen we functioneren, wat ons bestaansrecht geeft, al is het nog zo destructief.
Comments are closed.