120px-Bruce_Lee_StencilNog twaalf nachtjes slapen en dan is het weer zover. Nee, niet pakjesavond, maar verkiezingen.

Ik kijk vooral uit naar de dag na de verkiezingen. Op de verkiezingsavond gebeuren toch alleen maar voorspelbare dingen. Iedereen roept dat zijn partij heeft gewonnen, zelfs al heb je verloren. Winnaars worden gefeliciteerd, behalve door de PvdA als die toevallig weer eens de verliezer is. Want die partij pleegt dermate zuur te reageren op verlies dat een spontaan compliment aan de winnaars er meestal niet af kan.

Verder worden op de uitslagenavond traditioneel de eerste verkiezingsbeloften gebroken. Partijen die zeiden dat bepaalde andere partijen onaanvaardbaar waren blijken daar toch iets genuanceerder over te denken en partijen die andere partijen voor volkomen fout verklaarden werpen toch een visje uit richting die partij.

Kortom, het allemaal erg voorspelbaar en ik denk dat ik niet eens ga kijken. Leuker is het om de mogelijke coalitievarianten door te rekenen. Een coalitie moet per slot van rekening over een werkbare meerderheid in het parlement beschikken wil zij met resultaten thuis komen. Die meerderheid hoeft niet te bestaan uit coalitiepartijen. Partijen kunnen ook een kabinet in het zadel houden waarvan zij geen deel uitmaken. Denk maar aan de rol van de PVV bij Rutte I. Het beruchte kabinet-Den Uyl (1973-1977) was ook een soort gedoogkabinet, omdat de ministers van de KVP en de ARP buiten de leiding van hun partij om waren aangezocht door de formateur.

Omdat de peilingen erop wijzen dat er een onregeerbare uitslag aan zit te komen – dat is crisis op zijn Nederlands – kon het weleens iets dergelijks gaan worden.

Een al lang geleden tot cliché verworden inzicht uit de wereld van management consultants is dat het Chinese woord voor crisis uit twee karakters bestaat: het ene betekent bedreiging, het andere betekent kans. Ik weet niet welke kansen er voor Nederland liggen te wachten op de ochtend van 16 maart, maar ik zie alleen maar meer van hetzelfde. Uitsluiting van de PVV (en in mindere mate van de SP) en een coalitie van het politieke midden (lees: het establishment) al dan niet tegen wil en dank, al dan met gedoogsteun van partijen die niemand echt aan boord wil hebben (PvdD, SGP, CU etc.). Daarna worden er doelen gesteld: de volgende verkiezingen halen bijvoorbeeld.

Ik weet maar een ding zeker over de politiek situatie in Nederland en dat is dat ik mijn lot er niet van af laat hangen. Doen ze het goed, dan is dat mooi meegenomen. Zit het tegen, dan probeer ik er geen last van te hebben. Hoe zei wijlen Bruce Lee het ook alweer? Be like water.

Paul Verhaegh

15 REACTIES

  1. Verkiezingen en partijen geven ons een wat vieze smaak in de mond. Ik bedoel…wie wil er nu partij zijn?

    In het vroegere Babylonië zijn partijschappen, de eerste controlemechanimen en menshouderij naar het model van veehouderij geïntroduceerd. Vanuit die streek komen ook religies, zoals het Judaïsme en het christendom. Het Babylonische idee over onderwerping is ongeveer als volgt:

    Wanneer een man een meisje aantreft, een maagd die niet in ondertrouw is, en hij grijpt haar en heeft gemeenschap met haar, en zij worden ontdekt, dan moet de man die met haar geslapen heeft, aan de vader van het meisje vijftig zilverstukken geven, en zij zal hem tot vrouw zijn, omdat hij haar vernederd heeft. Hij mag haar al zijn dagen niet wegsturen. (Deuteronomium 22:28-29)

    Een meisje als loslopend wild, een ‘uitverkorene’. Ze wordt eerst verkracht, vervolgens in een gedwongen huwelijk gemanouvreerd. Nadat ze stelselmatig is genaaid, mag haar man geen afstand van haar doen, maar mag ze zichzelf wel (bij godsgratie) onafhankelijk verklaren. Maar ze heeft wel haar (pure) waarde verloren. Ze is ‘bedorven waar’ of een half-opgegeten boterham die het met de restjes van haar leven mag doen.

    Vergelijk dit met koloniaal beleid. De kolonie als ‘uitverkorene’ Gedwongen onderwerping. Een kolonist mag geen afstand doen van een kolonie, maar een kolonie mag zich wel (bij godsgratie) onafhankelijk verklaren. Waarna er nog een tijdje van repressie volgt om er zeker van te zijn dat de wannabe soevereine staat het wel echt zeker weet. Daarna is het een kwestie van wederopbouw en treedt een soort van Marshall plan in werking.

    Vergelijk dit met een mens die bij geboorte als burger wordt gebrandmerkt. Gedwongen onderwerping. Een natiestaat mag geen afstand doen van een burger, maar een burger mag wel proberen weg te rennnen naar een andere natiestaat of zich (bij godsgratie) onafhankelijk verklaren. Waarna er nog een tijdje van repressie volgt om er zeker van te zijn dat de wannabe soevereine staat het wel echt zeker weet. Daarna is het een kwestie van wederopbouw en treedt een soort van Marshall plan in werking.

    Wie wil nu partij worden in een dergelijk gestoord systeem? Kennelijk is dat voorbehouden aan ‘uitverkorenen’ die (als reactieproduct) het bloed van een bestuurlijke draak wel kunnen drinken. Je moet wel het juiste (draken)bloed door je aderen hebben stromen natuurlijk. Verder moet de betrokkene drakenmagie leren. Want draken communiceren niet met woorden maar met beelden en kleuren. Zo baart een bestuurlijke draak kleine draakjes (bestuurders, politici). Let wel; een bestuurlijke draak is een schepsel van mensen, evenals de kleine draakjes die eruit voortkomen.

    Me dunkt dat het beter is om niet verkiesbaar te zijn, niet deel te nemen aan partijschappen, niet te veranderen in een draakje. Iemand die nobel van aard is treedt eerder op als een St. Joris. Voer een bestuurlijke draak met scherpe opmerkingen onthoofd ‘m als hij voldoende verzwakt is. Zodat hij een bevolking niet langer kan terroriseren om offers af te dwingen 😉

    Acteurs op het politieke toneel voeren helaas een klucht op. Daar zou een mens boven moeten staan.

  2. Voor wie geïnteresseerd is in bestuurlijke draken hier een paste uit mijn notities:

    De draak is volgens legendes een meerhoofdig reptiel met koud bloed. Hoewel er ook verhalen over lieve draakjes de ronde doen, staan draken gewoonlijk bekend als agressieve, gewetenloze wezens zonder inlevingsvermogen die de bevolking van dorpen terroriseren en offers vereisen van dorpelingen. Soms worden draken ook als goden vereerd en vereisten dan offers. Draken worden beschermd door schubben die als bepantsering dienen en vechten met vuur dat uit hun bek komt. De stinkende geur van hun adem is weerzinwekkend. Metaal is noodzakelijk om de bepantsering te doordringen. Ook overgieten met brandende pek is effectief, hoewel dat lastig is bij een bewegend doelwit.

    Draken worden gewoonlijk bestreden door ridders. Een voorbeeld is St. Joris, van wie wordt gezegd dan hij een hoge legeraanvoerder (tribuun) uit de Romeinse tijd was. De ridders die draken verslaan zijn nobele mensen, die daarvoor metaal oftewel militaire middelen gebruiken. Gewoonlijk werd de draak beschoten met pijlen met metalen punt of gespiesd met een metalen lans, waarbij de lans de neiging heeft om te breken. Om er zeker van te zijn dat de draak dood is, wordt hij met een metalen zwaard (á la Excalibur) onthoofd. Drakenvlees is bepaald niet smakelijk, reden om de restanten te verbranden, wat een stinklucht veroorzaakt.

    Sommige mensen werden in de oudheid vanwege hun koudbloedighoud vergeleken met reptielen. De draak wordt altijd in verband gebracht met bestuur van een territorium, en meestal met tirannie. De meerdere hoofden staan voor bestuurders annex machthebbers, bepantsering staat voor dienaren die het bestuur verdedigen, het vuur voor de toorn die verdorven bestuurders ten toon kunnen spreiden, de stinkende adem voor de verdorven geest.

    peter [6] reageerde op deze reactie.

  3. “Ik weet maar een ding zeker over de politiek situatie in Nederland en dat is dat ik mijn lot er niet van af laat hangen. Doen ze het goed, dan is dat mooi meegenomen. Zit het tegen, dan probeer ik er geen last van te hebben.”

    Misschien interesseer jij je niet voor de overheid, maar helaas interesseert de overheid zich wel voor jou, zoals alleen al duidelijk is aan de blauwe enveloppe die ze je elk jaar sturen.
    En helaas houdt het daarmee niet op.
    Een Jood met een houding als degene die u formuleerde en besloot schouderophalend in Duitsland te blijven wonen i.p.v. tijdig te emigreren, kon later zijn stoere leuze bekopen in een of ander concentratiekamp. Hij interesseerde zich dan misschien niet voor de Nationaal socialisten, maar helaas interesseerden zij zich wel voor hem.

    Bertuz [9] reageerde op deze reactie.

  4. @peter [7]: Merk op dat de Chinese draak een veel beter karakter heeft dan de westerse draak. Eén ding had Bruce Lee goed door; je kunt een draak verslaan door zijn eigen kracht tegen hem te gebruiken.

    Er wordt weleens gezegd; je leert iemand pas echt kennen als je met hem vecht.

    Bruce Lee was sterk beïnvloed door de filosoof Confusius en benadrukte dat een ieder zijn eigen stijl moet ontwikkelen.

    Wist je dat… de naam Confusius een Latinisering is en de Chinese uitspraak van zijn naam ( pinyin: Kǒng Fūzǐ; Wade-Giles: K’ung-fu-tzu, letterlijk “Meester Kong”) verdacht veel lijkt op Kung Fu? En dat de naam King Kong daarmee ook niet geheel uit de lucht komt vallen?

  5. @Bertuz [9]: Nou er waren 2 groepen: zij die de dreiging van het Nationaal Socialisme serieus namen en weggingen en zij die de eerste groep ridiculiseerden en zelf trots en stoer besloten zich niets van Hitler & Co aan te trekken.

    De gequote uitspraak uit het artikel, klinkt dan misschien wel heldhaftig, maar lijkt me eerder naief. Beter bange pier dan dode pier, zou ik zeggen.

  6. @Overnight [1]: Na één weekend Brexit was Engeland onbestuurbaar en in chaos.
    De eerste bedrijven waren maandag al verhuisd uit Engeland.

    En de journalisten schrijven het op als de waarheid.

Comments are closed.