Uw belastinggeld wordt verdeeld onder mensen die u niet kent en gebruikt voor doeleinden waar u niet mee instemt.
Wanneer de overheid u dwangheffingen oplegt, verliest u daamee de koopkracht die u met dit geld had kunnen uitoefenen en daarmee de behoeftenbevrediging die de goederen of de diensten gekocht met dit geld u hadden kunnen verschaffen.
Na aftrek van de kosten die de herverdeling met zich brengt, komt het geld bij een ander terecht; het is zeer de vraag of de hoeveelheid behoeftenbevrediging die deze persoon bereikt, groter is dan de behoeftenbevrediging die u zelf met het geld had kunnen realiseren. Interpersonele vergelijking van behoeftenbevrediging is echter niet mogelijk, dus dit valt niet met zekerheid vast te stellen. En al zou de behoeftenbevrediging voor de ontvangende partij hoger liggen dan die van de betaler, dan blijft de vraag bestaan, welke de rechtvaardigingsgronden zijn voor de dwangoverheveling.
Er zijn ook gevallen, waar het duidelijk is dat inkomensoverheveling bij de ontvangers veel ellende veroorzaakt. Deze ellende valt voor iedereen waar te nemen, maasr niemand doet er iets aan.
Als voorbeeld moge ik noemen de bewoners van de Cocoseilanden.
De familie Clunies Ross werd in 1975 door de Australische overheid onder druk gezet deze eilanden aan Australië te verkopen voor tien miljoen dollar.
De bewoners van de eilanden hadden tot 1975 op de cocosplantage van Clunies Ross gewerkt en konden het ontvangen geld in de door Clunies Ross beheerde winkel besteden. Zij verkeerden in goede gezondheid.
Na de afgedwongen overname door Australië werden de minimumloonwetten ook voor de Cocos-eilanden toepasbaar verklaard. Maar helaas waren de bewoners het minimumloon niet waard. Betaling van het minimumloon zou de plantage-eigenaar een verlies bezorgd hebben.
Het gevolg was, dat bijna alle bewoners werkloos werden en van de Australische overheid een uitkering ontvingen die in de vorm van een belastingheffing van andere Australiërs afgenomen werd. Doordat niemand meer werkte, werden de meeste van hen ziek. Met name suikerziekte sloeg toe.
Wie heden ten dage de Cocoseilanden bezoekt, treft daar enkele honderden paupers aan, wier gezondheidstoestand zeer labiel is.’
Clunies Ross zelf heeft uit wanhoop de Cocoseilanden verlaten. Zijn zoon teelt er tropische vis die hij exporteert, maar hij doet bijna al het werk zelf.
Het op de Cososeilanden uitgedeelde belastinggeld veroorzaakt daar dus veel ellende en ziekte, maar nemand kan daar iets aan doen, want het is de bewoners verboden beneden het voorgeschreven minimumloon aan de slag te gaan. En dat minimumloon is niemand bereid te betalen.
Hugo van Reijen
Kapen is een kernactiviteit van overheidsmachines.
Grondgebied en levens overnemen en voor discutabele doeleinden inzetten.
Een voorbeeld dat gevolgd wordt door werkgevers, zij het met zoete praatjes tijdens de werving. Loonslavernij is een technologisch verfijnde variant van mensen fysiek gevangen nemen en dwangarbeid laten verrichten.
De oplossing binnen de grenzen van ‘het systeem’: Als kleine zelfstandige zonder personeel (ZZP’er) optreden en alleen met particulieren en andere ZZP’ers samenwerken. Iets dat steeds meer bestreden wordt vanuit de overheidsmachine, want al die kleine ondernemers zijn ongrijpbaar, moeilijk te controleren en dwingen. Controleer en dwing je één grote ondernemer, dan heb je in één klap met alle werknemers gedaan. Maar toch… is en blijft het een kwestie van bureaucratische tirannie weerstaan, als kleine zelfstandige werken en de verleiding weerstaan om personeel aan te nemen.
De overstap van werknemer naar ZZP’er of van werkgever naar ZZP’er is een harde noot om te kraken (het lijkt wel een kokosnoot!), maar dan heb je ook wat. Ik weet niet of je het weet… maar in noten, pitten en zaden zitten gewoonlijk medicinale ingrediënten. Echt waar. Kijk maar na.
Stel jezelf een maatschappij voor waarin iedereen een ZZP’er is. Vergelijk dit principe met de slogan van Vrijspreker rechtsboven.
Dan ziet de marktwerking er heel anders uit.
Een klootzak of uitzuiger zal geen projecten toegespeeld krijgen.
Iedereen krijgt dan precies wat ‘ie verdient, de één gebrek, de ander welvaart.
Een goed mens zal dan kunnen doen wat prins Daniël van Denemarken doet; stapje terug en meer tijd aan de kinderen besteden. Want na wat (prettig) werk komt er dan genoeg binnen als brandstof voor het gezin. Genoeg is genoeg.
Pardon, het is Daniël (man van kroonprinses Victoria) van Zweden.
Victoria en Daniël nemen tijd voor kinderen
Goed voorbeeld doet goed volgen!
Hier hetzelfde verhaal, maar dan vanuit het perspectief van Daniël. Ze hebben samen een besluit genomen. Laten we hopen dat ze in de toekomst ook een gezonde balans kunnen blijven vinden.
Het grote stuk miscommunicatie tussen libertarisme en anarchisme en haar sub groepjes, is dat we andere woorden hebben voor hetzelfde.
Dit hier boven, wij noemen dit kapitalisme, jullie noemen het corporatisme
Wij noemen het alternatief anarchisme, jullie noemen het kapitalisme.
Kleine verschillen in perceptie van de wereld, vormen het verschil, misverstanden maken het verschil ook.
Nico [7] reageerde op deze reactie.
Philosoof G&R Eigenwijs [8] reageerde op deze reactie.
@Jaas [6]: Het grote stuk miscommunicatie is allerlei mooie verhalen en termen bedenken zonder er gewoon bij te zeggen wat je bedoelt. Verzin je eigen vocabulaire en je weet zeker dat een ander je niet begrijpt. Niet iedereen kan als een razendsnelle een kwantumcomputer functioneren. Hoeft ook niet. Gewoon simpel en duidelijk zijn.
Anderzijds roepen niet mis te verstane woorden vroeger of later gegarandeerd weerstand op. Maar ja, da’s nog altijd beter dan langs elkaar heen praten. Wie verhullend taalgebruikt hanteert, hoopt erop dat er vroeger of later niet meer gepraat wordt. Dan kan de eigen zin veel makkelijker doorgedreven worden.
@Jaas [6]:
Als een ieder aardig is voor zijn buren, dan zijn alle
moeilijkheden opgelost!!
Het kan niet eenvoudiger zijn!
Tja, ik sluit ancaps ook niet uit.
Ik denk alleen, in een libertaire samenleving is het overbodig.
Overbodig is anders dan verboden.
Veel ancoms geven verkeerde signalen af, als ze tegen het kapitalisme zijn, dan zijn ze tegen dat wat jullie corporatisme noemen.
Dat wat jullie kapitalisme noemen, daar zijn ze niet tegen ,ze vinden het alleen niet logisch, niet iets dat snel vorm zal krijgen.
Simpele taal gebruiken ?
Uhmm, om de massa’s aan te spreken is het cruciaal. Hele sovjet unies zijn opgestaan vanuit simpele boodschappen. De boeren konden niet eens lezen, in Rusland. Lenin kwam aanzetten met plaatjs en stripverhaaltjes.
Maar heb ik interesse in de massa ? Ik discussieer met de intellectuele hardware van een beweging, niet met de mensen die makkelijke woordjes nodig hebben.
Ik ben geen communist, ik wil niet de massa opfokken. Ik wil een wereld die voor mij leefbaar en autonoom is.
Nico [11] reageerde op deze reactie.
Nico [12] reageerde op deze reactie.
@Jaas [10]: Op Vrijspreker kun je inderdaad mooie woorden gebruiken, taalgebruik scherp maken. Dat neemt niet weg… dat een goede beweging op verschillende niveaus van ontwikkeling kan communiceren. Een boodschap moet in eenvoudige vorm door een kind begrepen kunnen worden. En voor degenen die zich van meer bewust zijn van details, principes etc. kunnen worden voorzien.
Voorbeeld:
Met een electriciteitsdraad kun je een lamp laten branden.
Als die echter met je vingers aanraakt voelt dat niet fijn. Het prikkelt of meer. Dat kan een kind begrijpen.
Voor wie het kan bevatten kun je uitleggen dat er normaliter een (stroom)circuit is, een hogere lading is geneigd zich naar lager geladen plaatsen te verplaatsen. En dat spanning niet hetzelfde is als stroom (vermogen wordt verdeeld over spanning en stroom). En dat water lekstromen kan veroorzaken (aardlekschakelaars voorkomen dat energie weglekt). Etc.
Het mooiste is dat de kennis die een beweging als brandstof gebruikt zodanig beschikbaar is dat iemand erin kan groeien. In huidige maatschappijen is het liefst binair; alles of niets. Er moet via scholing omgeschakeld worden, en daar hangt een prijskaartje aan. Social hackers omzeilen dit mechanisme, maar daar zijn maatschappelijke denkwijzen niet op ingericht. Dus dat roept weerstandgedrag op.
Een massa opfokken is zoiets als een infectie veroorzaken, compleet met koorts (brandjes). Da’s wat anders dan voeden zodat mensen naar behoefte kunnen groeien zonder dat er van alles in de war raakt. Revoluties ‘willen’ alles liefst ineens. Daar krijg je brand van (rellen), net als een electriciteitskabel die overbelast wordt en een brandje veroorzaakt. De kunst met energie is… doseren, sturen. In het klein, in het groot.
@Jaas [10]: Een eenvoudig verhaal dat voor allerlei mensen geschikt is hoeft echt geen Sesamstraat verhaal te worden… Onderstaand een voorbeeld, vanmorgen uitgeschreven. Ter leering ende vermaeck.
———————-
Wil je rijk worden? Je kan het! Het gaat niet snel, maar is wel haalbaar.
De vraag ìs… wil je het? Echt? Echt waar? Nou… lees dan maar verder 😉
Weleens gehoord van ‘woekeren met je talenten’?
Nou, dat is DE manier om rijk te worden.
Mensen denken altijd dat dit verhaal gaat over een talent goud of zilver, een muntstuk met een bepaald gewicht. En omdat woekeren over rente gaat, zit er dan automatisch een vies luchtje aan het verhaal. Maar niet alles is wat je denkt. Daarom ga ik je nu uitleggen hoe het wél werkt. Hoe je rijk kunt worden.
Ieder mens weet al bij geboorte van alles. Zoals dat je het warm wilt hebben; niet te koud, niet te warm. En dat je wilt eten en drinken; niet teveel, niet te weinig. Maar hoe je dat aanpakt…dat leer je later. Eerst leer je iets zelfstandig te doen, daarna kun je een ander helpen om het ook te leren. Doordat je iets geleerd hebt, krijg je waarde voor een ander. Je ‘legt gewicht in de schaal’. Je wordt ‘gewichtiger’. Een kleuter die andere kleuters weet te vertellen waar ‘ie iets kan vinden heeft waarde gekregen. Daar doet ‘ie als het goed is niet gewichtig over, maar het is wel zo. Het is een feit.
Naarmate een kleuter meer leert wordt ‘ie waardevoller. En als tiener kan het makkelijk zijn dat iemand tegen ‘m zegt: “Je bent je gewicht in goud waard!” Waarom? Als je kennis deelt, vermenigvuldig je haar waarde. En daar worden mensen blijer van. Een tiener kan zo van een korreltje goud of zilver in een goud- of zilverader veranderen. Dat is zoiets als je bankrekening laten groeien door te sparen en rente te oogsten. En hoe meer rente, hoe beter. Zolang je die rente maar bij niemand afperst.
Hoe kun je sparen? Nou… door alles wat je meemaakt te onthouden en de lessen er tussenuit te vissen. Die lessen, dat is je goud of zilver. Hoe kun je rente incasseren? Nou… door niet alleen lessen uit ervaringen op te vissen, maar door je ook wat meer te verdiepen in onderwerpen zodat je als bonus wat extra leert.
Naarmate je meer leert en je bankrekening groeit, moet je ook beslissen wie je krediet geeft of misschien zelfs sponsort met schenkingen. Waarom heeft iemand iets nodig? Wat gaat ‘ie ermee doen? Dus eigenlijk de vraag: Is ‘ie het waard om krediet te krijgen of gesponsord te worden? Er zijn namelijk altijd kapers op de kust. Mensen die wel willen profiteren, maar te weinig of niets voor een ander (terug) willen doen. Hun ‘boekhouding’ is niet in orde. De inkomsten (wat ze leren) en uitgaven (wat ze doorgeven) kloppen niet met elkaar. Zorg dat je niet alleen je eigen muntsoort wordt, maar ook je eigen boekhouder en ‘private banker’!
Degenen die je willen dwingen om wat voor hen te doen (want anders…) zijn het makkelijkst te ontmaskeren. Ze hebben nog niet eens een masker voor. Het zijn ordinaire bankrovers die door te dreigen wat van jouw kapitaal mee willen snoepen.
Je zult echter moeten trainen om de bloedzuigers, parasieten, ratten en teken er tussenuit te filteren. Laten ze eerst maar eens hun ‘boekhouding’ op orde brengen. Ze moeten eerst leren om kennis te registreren, een plaatsje te geven op hun ‘bankrekening’, te gebruiken, door te geven. Op een goede manier wel te verstaan.
Slechte ‘boekhouders’ (waardeloze mensen) vindt je bijvoorbeeld onder mensen die voor TV-camera’s of zaaltjes staan om tegen betaling lezingen te geven. Ze hebben zichzelf opgeblazen (oh wat ben ik interessant) of worden door anderen opgeblazen (oh wat is ‘ie toch goed). Denk aan professionele geestelijken.
Goede ‘boekhouders’ (waardevolle mensen) vindt je als ouders in gezinnen, goede buren in een buurt etc.
Comments are closed.