Als klein kind was het voor mij een wereldwonder: de Amsterdamse Wolkenkrabber die maar liefst 12 verdiepingen telde en eenzaam boven de hele Rivierenbuurt uit torende. Het publiek vond de Wolkenkrabber in het begin zo vreemd, dat de appartementen in dit gebouw slechts met moeite te verhuren waren.
Toen ik enige jaren geleden in het Hyatt hotel in de Jin Mao Toren in Shanghai logeerde, was dat opnieuw een wonder voor mij. De hoogte bedraagt maar liefst 420 meter en op dat moment was het het op twee na hoogste gebouw ter wereld.
Sinds enige dagen vertoef ik er voor de tweede keer, maar mijn uitzicht vanuit de zich op de 82ste verdieping bevindende lounge wordt nu belemmerd door het op één na hoogste gebouw ter wereld: de Shanghai Toren die een hoogte bereikt van 632 meter. Alleen de Burj Al Khalifa in Dubai is met zijn 828 meter nog hoger.
Ik heb de dame in de lounge gevraagd, waarom dit gebouw neergezet is op 100 meter afstand van de Jin Mao Toren, maar zij schijnt het helemaal niet vreemd te vinden dat er twee van dergelijke elkaar het uitzicht belemmerende kolossen naast elkaar gezet zijn.
Men vraagt zich af, of niemand de gekapitaliseerde schade berekend heeft voor honderden hotelkamers die nu in beide gebouwen niet als kamers met een riant uitzicht verkocht kunnen worden.
Het gaat hier om slechts één van de vele onverklaarbare verschijnselen in het fascinerende China.
Hugo van Reijen
Wat is er gebeurt met ‘met de beide benen op de grond’? 😀
Science fiction: Nog even en wolkenkrabbers groeien met hun ‘hoofd’ de wolken in en steken hun ‘kop’ er vervolgens bovenuit. Dát zou nog eens een toeristische attractie zijn. Met de lift tot boven het wolkendek…
Die piemeltorens in Dubai zijn gebouwd met slaven……
Dubai is een mensenrechten verterende schoftenstaat, alsook China.
China, het half communistische kapitalisme, waar de ondernemers zo graaf profijt van maken, terwijl ze ondertussen wel tegen ‘de staat’ zijn. Tenzij die staat vakbonden in de kiem smoort.
Je piemeltorens zeggen niets over mensenrechten, of de kwaliteit van leven in general. In New York zijn de torentjes ook heel hoog. So what, als de honderden en honderden daklozen in de straat liggen, in de steegjes, hele gezinnen, tussen de ratten, tussen het vuilnis, aan de Goden overgeleverd.
Maarja, je toren heeft wel zestigduizend verdiepingen, wow, wauw, mooi, wauw, fascinerend, wauw, wauw, wat een verdienste, wat een hoge toren, wauw, echt heel hoog, wow, wauw, zo hoog, wow, zo groot, wow, zo’n grote, wow
In HK heb je zelfs “wolkenkrabbers” van pakweg 20 verdiepingen gebouwd in straten die wij eerder steeg zouden noemen (doch breder dan wat dáár als steeg geldt) en ook met een verbazingwekkend lelijk uitzicht: niet ver (amper 10m) en vaak ook niet mooi. Daar waar op straatniveau alles er gelikt uitziet is dat “erboven” vaak niet het geval.
Je kunt gebouwen op verschillende manieren zien. Volgens Goethe is architectuur zoiets als versteende muziek.
Voor wonen is het prettig om op de begane grond te zitten, zodat je alleen maar de deur uit hoeft te lopen om andere mensen te ontmoeten. Een slaapkamer is een plekje waar je het aardse bestaan misschien even ontstijgt door jezelf in rust terug te trekken. Misschien vandaar dat slaapkamers zich vaak op een eerste verdieping bevinden.
Een flatgebouw heeft meer een doods karakter, dat van een massagraf met verdiepingen waar mensen op elkaar gestapeld worden.
Wolkenkrabbers doen ook denken aan sociale ladders en transcedentie. De Vrijmetselaars hebben (net als bij een menselijke ruggengraat) 33 stappen bedacht om bij het ‘goddelijke’ aan te komen. Zo bezien kan een wolkenkrabber ook een uitgebreid systeem van kasten of sociale klassen uitbeelden. Wie in een hogere kaste of klasse leeft heeft als ‘verhevene’ een ander uitzicht, met als nadeel dat ‘ie uit het zicht verliest wat er met de beide beentjes op de grond gebeurt.
In de praktijk zijn hogere gebouwen waarschijnlijk vooral een keuze; als er niet in de breedte gebouwd kan worden, dan gaat het maar de hoogte in.
Comments are closed.