Piet Plezier

Piet Plezier moet van zijn inkomen zestig procent afgeven aan de overheid in de vorm van belastingen, dwangverzekeringspremies, bijzondere verbruiksbelasting en nog meer.

Van elke euro houdt Piet dus 40 cent over.

De zestig cent die Piet afgenomen wordt onder meer besteed ter financiering van:

01.
het heffings- en inningsapparaat

02.
het opsporings-, vervolgings- en opsluitingsapparaat dat gehanteerd wordt tegen Pieten Plezier die niet mee willen doen met de overheid

03.
overheveling van gelden naar mensen die Piet niet kent die dit geld gebruiken voor doeleinden waar Piet niet mee instemt

Hoeveel plezier zal Piet beleven aan hetgeen er door de overheid met die 60 cent ingekocht wordt? En hoeveel zal Piet in behoeftenbevrediging achteruitgaan, doordat niet hij, maar anderen zijn 60 cent uitgeven?

Als ik in een optimistische bui ben, denk ik dat van de 60 cent die Piet uitgeeft, het equivalent van 15 cent in de vorm van behoeftenbevrediging bij hem zal terugkomen.

Ik vermoed echter, dat ik met deze inschatting wel erg aan de hoge kant zit en dat het zelfs mogelijk is dat het uitgeven van die 60 cent leidt tot het arriveren van allerlei ellende op de stoep van Piet. Piet heeft om deze ellende nooit gevraagd en bij zijn geboorte ook geen overeenkomst met de overheid afgesloten voor het dagelijks laten uitstorten van ellende.

Maar zelfs als wij voor het ogenblik aannemen, dat Piet werkelijk het equivalent van 15 cent in behoeftenbevrediging van de overheid terug vangt, is Piet zwaar de pineut, want van elk uur werk gaan er 27 minuten verloren: dag in dag uit, maand in maand uit, jaar in jaar uit. Na het overlijden van Piet komt er nog een extra mep voor de kinderen van Piet.

Een slimme Piet pakt zijn biezen; zijn vervanger, een minimumlijder, is al onderweg.

Hugo van Reijen