NB: Toen ik als dienstplichtige in het leger zat kregen we nog twee paar lederen legerkisten, we hadden in plaats van een ops vest  met riempjes een stevig harnas. Bovendien had iedere dienstplichtige zowel zijn eigen binnen helm als buitenhelm. Ik had geen problemen met patroonhouders. Maar de radio verbindingen waren ook toen niet al te best.

14 REACTIES

  1. Ik ben voormalig reserve 1e luit. der Artillerie. Ook toen al deugde het materiaal van geen kanten.
    Wij oefenden in de jaren ’60 met 8″ houwitsers met poreuze banden en een kapotte terugslagrem uit een mob. complex. Levensgevaarlijk omdat je van geen kanten wist hoe ver je schot met een 8″ houwitser terecht zou komen.
    Tel daarbij dat je over het kamp heen schoot en de granaat had op het kamp kunnen vallen zonder dat we daar iets aan konden doen met desastreuze gevolgen.
    Als je dacht dat de oefening met deze houwitser na het eerste schot gestopt zou worden, dan heb je het mis. Gewoon doorgaan met alle risico’s van dien.

    Van collega’s hoorde ik dat het overgrote deel van het materiaal in mob. complexen niet deugde. Er is dus niets veranderd.

    ratio [4] reageerde op deze reactie.

  2. Vroeger, in 1969 om precies te zijn, had ik het geschopt tot vaandrig in ons leger. De dienstplicht bestond nog.
    Opeens ontstond er een lichte paniek in Nieuw Milligen waar ik was gelegerd; Prins Bernhard zou op bezoek komen. De prins was Inspecteur Generaal, de hoogste functie binnen de krijgsmacht.
    Nu kun je zeggen wat je wilt van de Prins, maar hij nam zijn taak uiterst serieus en hij inspecteerde wat af!
    Bij de 14e TD-herstelcompagnie was de onrust bij onze majoor nog groter; De prins zou met zijn helikopter op ons terrein landen en daar met zijn inspecties beginnen.
    Wij vaandrigs kregen natuurlijk het smerigste werk en mijn slapie kreeg opdracht om met twee soldaten een veldkeuken op te knappen, die zwaar beschimmeld en op verduurde banden ergens in een loods stond.
    Ik hoor u al denken; ‘Je kunt zo’n ding toch gewoon aan het zicht onttrekken, die dag?’ Dat klopt lezer, het bevestigt uw intelligente kijk op de dingen.
    Maar onderschat de prins niet! Die had altijd een verrassende strategie, iets waar iedereen diep respect voor had.
    Ik leg het u uit.
    In de officiersmess kregen wij opdracht ons slechts in een hoekje van de bar te mogen bevinden. Niemand mocht dicht bij de prins staan tijdens de borrel voor de lunch. Dat was voorbehouden aan de beroepsofficieren!
    Toen de prins binnentrad overzag hij de situatie en nam een slok van zijn speciale wodka, die daags tevoren was aangevoerd.
    Hij zag ons op een kluitje staan en liep direct op ons af. Wat een charisma had die man! Hij vroeg naar onze meningen over defensie en wij praatten honderd uit. Opeens vroeg hij; “Wat is nu de grootste puinhoop die je aantrof, toen jullie alles op moesten knappen voor mijn komst?”
    Mijn slapie begon direct over de veldkeuken. Hij vertelde dat ze hem maar onder een zeil hadden verstopt, achter een loods.
    Even later stapte de prins naar onze grootmajoor, lezer. Hij vroeg hem of hij na de lunch de keuken te velde eens mocht aanschouwen.. De beste man vertrok onmiddellijk naar het toilet..
    Ik zeg niet dat alles veel beter was toentertijd. Maar wanneer wij op oefening waren, dan ging er helemaal niet zoveel kapot als tegenwoordig. En we hadden regelmatig schietoefening. Kogels zat!
    Wat een man, die prins. Had hij ook nog tijd om hier en daar de liefde te bedrijven. Van condooms hield hij niet…

    Philosoof G&R Eigenwijs [3] reageerde op deze reactie.
    ratio [5] reageerde op deze reactie.

  3. @ergboos [1]: tsja, het materiaal uit de mob complexen….. Ik heb tijdens de amo geoefend met een G klasse mercedes maar kreeg daarna een laro 109, of was het een 110? Bijna 20 jaar lang opgeslagen in een mob complex. Nooit in een auto met zo’n luie en afgeknepen motor gereden als toen. We hadden een zeeman van de grote vaart die snapte waar de motor was afgeknepen en hij kon zorgen dat je laro harder ging dan 100, maar hij vertelde niet al zijn geheimen, zijn laro was de snelste van de batterij.

    Ander probleem. Ofwel de accu’s waren niet zo goed, ofwel er waren lekstroompjes. Als we een week de auto’s niet gestart hadden waren er maar 1 of 2 die startten. De startkabels kwamen dan goed van pas. Overigens nooit meer zo goede startkabels gezien als toen. Je hoefde ze niet eens op de accu aan te sluiten, maar er was een koppeling voor. Toen zorgde men dat er workarounds waren. Heb toen door onderlinge informele contacten tussen kader van defensie, ook tussen de diensten, overal geoefend, met de mariniers, de groene en de rode baretten. Aparte tijd.

    Je kon de laro’s lekker afrossen, want ze werden toch bij de dienst domeinen voor duizend of tweeduizend gulden verkocht. Niet dat ik mijn laro overigens bewust heb kapot gereden, ik zorgde er wel voor alles heel te houden. Heerlijk dat naieve tijdperk toen ik nog min of meer geloofde in volk en vaderland. En nu, nu heb ik veel minder illusies.

  4. @Joop van Poll [2]: Mooi verhaal. Toen ik diende, een van de laatste lichtingen overigens, hadden we nauwelijks kogels om te oefenen. We konden dus niet schieten, we kregen ongeveer 50 kogels en moesten daar een hele dag mee doen. Ik heb geloof ik ongeveer 5 schiet oefeningen gehad.

    Onze majoor was uiteraard op de hoogte en besloot dat als hij ons niet kon leren schieten hij ons ging leren hard lopen. Er was iedere vrijdagmiddag een kazerne loop van 4 tot 5 km door het bos en zand. Niet verplicht, maar degenen die meededen aan deze loop konden op vrijdag een uur eerder naar huis. Het vrijdagmiddag appel was daarvoor specifiek een uur vervroegd.

    Een van de zaken die ik heb geleerd is dat een gedeelte van het kader heel duidelijk gelooft waar ze voor staan, militair is voor hun bijna een roeping. Het is heel zuur dat beroepspolitici en foute carriere jagers in de organisatie zelf, deze idealistische mannen, of in ieder geval mannen die recht door de zee zijn, te kakken zetten.

    Ik ben overigens geen nationalist. Maar ik constateer dat idealisme keer op keer misbruikt wordt. Gelukkig is een van de misbruikers, Hennis, gesneefd in haar ambities. Verraad en vriendjespolitiek verzieken defensie.

  5. Wat een verhalen over militaire dienst en materieel. Tsja, als ik die ballententen zo voor de geest haal, dan valt vooral spaarzame munitie op. Eigenlijk waren er maar 2 dingen leuk; met een Uzi naar bed (de voorloper van mijn vrouw) en de andere… verklap ik hier niet. Misschien dat ik dat ooit nog weleens aan een adelborst vertel, je weet maar nooit.

    ratio [9] reageerde op deze reactie.

  6. Voor iemand vreemde ideeën krijgt… op oefening in Duitsland was het verplicht om een Uzi mee te nemen in bed. Wel jammer dat er geen kogels in mochten, maar het was bijna echt 😀

  7. @Nico [7]: onze opper had een bloedhekel aan puppen, slechts als zijn voortbestaan als militair op het spel stond, moesten we kamperen in het veld. Zijn creativiteit om beter onderdak te regelen dan de aan elkaar geknoopte militaire tentjes kende geen grenzen. In DLD, Munster Sud hoefden we dus bijna nooit te puppen met uzi’s in onze slaapzak. Het verlof in Hamburg op de Reeperbahn was overigens memorabel…..

    Nico [10] reageerde op deze reactie.

  8. @ratio [9]: Officieren kunnen zich uiteenlopend gedragen. De rangen zijn vaak een aardige afspiegeling van sociale klassen, verschillen qua beschikbare middelen. Hoe groter het verschil, hoe minder het de hogere rangen interesseert wat er in de lagere rangen gebeurt. Er is domweg een bepaalde afstand ontstaan.

    Gisteren werkte ik aan een artikeltje “Sociale ordening”, waarin ik het tegenovergestelde van aangeleerde hulpeloosheid aanhaalde, aangeleerde machtigheid.
    – Bij aangeleerde hulpeloosheid ontstaat het orale karaktertype (de afhankelijke opstelling als een baby, zoals aan de Zuidpool plakken of daar in een depressieve bui van wegzweven.
    – Bij aangeleerde machtigheid ontstaat het tegenovergestelde (kan de schijn van psychopathie wekken). Wie weet dat ‘ie voldoende voorraad poen of menskracht heeft, zodat er desgewenst een blik van opengetrokken kan worden, kan als het ware aan de Noodpool plakken of daar hoogmoedig van wegzweven. Zoiets als een wielrenner die na demarrage van de kopgroep is losgeraakt, voor wie achterblijvers ver uit beeld zijn geraakt.

    We kennen het type mensen met voldoende voorraad geld en macht, uit de hogere rangen van het bedrijfsleven. Gewend om te sturen. Wel vriendelijk meestal, maar soms ook met een ‘ieder voor zich’ mentaliteit waaruit voortvloeit dat achterblijvers of afvallers het maar moeten uitzoeken tenzij er imagoschade kan optreden. Lijkt misschien een beetje op sommigen in de hogere militaire rangen.

    Ik kan me voorstellen dat in verschillende landen degenen met voldoende poen (en daarmee macht om mensen in of juist uit te schakelen voor bepaalde doeleinden) net als een legertop een land op een bepaalde manier wensen in te richten, te regelen en dat minder bedeelden daaraan mee dienen te werken.
    De vraag is dan… hebben dergelijke mensen nog oog voor de gevolgen van hun beslissingen? Hebben ze nog (zelf) contact met allerlei uithoeken van een bevolking, zoals een hoge generaal dat met allerlei uithoeken van ene organisatie kan hebben, of is dat ergens onderweg kwijtgeraakt en laten ze zich informeren door medewerkers?
    Je kent het wel, het verschil tussen een baasje die vanuit een ivoren toren beslissingen neemt (niet geliefd) en een leider die gewoon tussen z’n mensen staat (geliefd).

    Enfin. Eén van de herinneringen aan een internationale militaire oefening (toen met de Uzi in de slaapzak) was een aantal dagen, ik meen zelfs meer dan 3, niet kunnen douchen. Toen een officier om ons te matsen ergens een douche had geregeld voor ons peleton… werkte het bijna als een orgasme om onder een douche te kunnen stappen. Een overheerlijk, werkelijk zalig gevoel om het vuil eindelijk eens weg te spoelen. Nog nooit, en nooit meer heb ik een douche zó gewaardeerd, op waarde geschat.

    Nico [11] reageerde op deze reactie.

  9. @Nico [10]: Ik noemde meer dan 3 dagen niet douchen, maar… weet het aantal eenvoudigweg niet meer. Het kan rustig meer dan 6 zijn geweest, of zelfs 10. Wat ik me nog wel herinner is dat we (het peleton) ons behoorlijk smerig voelden. En dat de smerigheid kwijtraken een behoorlijke opluchting was.

  10. Terzijde… als je naar mogelijke effecten van aangeleerde hulpeloosheid of juist aangeleerde machtigheid kijkt, met je voeten op een Zuid- of Noordpool staan en eventueel wegzweven als ruimteafval, dan vraag ik mezelf best weleens af of nationale regeringen met allerlei attributen en speeltjes niet gewoon spelletjes space war aan het spelen zijn zonder nog contact te hebben met het leven op de planeet aarde.

    In Alien Nation is een regering op top van een organisatie anderszins verworden tot een bende aliens (buitenstaanders, vreemdelingen), hoewel de ene alien de andere niet is. De ene is misschien van de goede wil, de andere interesseert alleen z’n eigen hachje.

  11. Voor wie geïnteresseerd is in hoe de innerlijke natuur van een mens (psychologie) doorwerkt naar sociale verhoudingen (sociologie):

    Er is sprake van een bepaalde mores en een bepaald karakter.

    Door opvoeding binnen een gezin wordt een karakter gevormd dat via de 4 elementen van de oudheid (vuur, wind, water, aarde) is tijdens de Oudheid vertaald naar naar een model met 4 basale karaktertypen, de 4 temperamenten (superkorte versie). Aan die karaktertypen zijn ook kleurcode’s vastgeplakt (superkorte versie), best verhelderend beschreven in het boek Illusies. Bij een mens die zich gezond ontwikkelt bespeelt een mens uiteindelijk alle 4 de elementen. Een 5e element genaamd Ether staat voor de verbinding met anderen; vandaar misschien hedendaagse figuurlijke zendvergunningen waarbij iemand na betaling en kwalificatie een podium verkrijgt.

    Er is ook sprake van krachten vanuit een sociale context; de maatschappelijke en sociale orde. Die kunnen spanningsvelden veroorzaken. Zo ja, ontstaat zogenaamde karakterbepantsering, door de psychoanalist Wilhemm Reich in kaart gebracht als 5 schaduw-karaktertypen (superkorte versie). Die schaduwkaraktertypen functioneren als probleemkinderen en werpen een donkere schaduw over sociale verhoudingen, waardoor onderlinge afstand ontstaat, mensen soms in het duister tasten over elkaars intenties en soms of vaak meer last dan plezier van elkaar hebben. Dat is op zowel micro- als macro-niveau merkbaar.

    Hiermee zijn bepaalde oorzaken en gevolgen in beeld. Het moge duidelijk zijn dat de mores oftewel moraal die een individueel karakter, of het karakter van de wijze waarop mensen met elkaar omgaan belangrijk is. Die kan naar keuze gezond of verziekend uitwerken. Het definiëren, vaststellen en communiceren van een mores is typisch de verantwoordelijkheid van ouders. Baasjes zijn er niet goed in, leiders beter dan baasjes, maar weer slechter dan gezond functionerende ouders. Hoe goed iemand erin is of wordt, wordt bepaald door een hoogst irrationele en onbeheersbare factor genaamd ‘liefde’.

Comments are closed.