Een democratische regering moet de volkswil respecteren en vertalen naar concreet beleid. Dat is nu gebeurd. Er ligt een regeerakkoord dat het richtsnoer is voor de komende vier jaar. Het is echter de vraag om het volk zich hierin herkent. Het respecteren van de volkswil en de grondwet is de rechtvaardiging van onze regering. Het huidige regeerakkoord is een bewijs dat de regering slechts een beperkt respect heeft voor de grondwet en de wil van de burger.
Het schenden van de volkswil begon al direct na de verkiezingen, en wel door de tweede partij, de PVV, een partij die veel zetels had gewonnen, buiten te sluiten bij de onderhandelingen. Of men de partij nu als een betrouwbare coalitie partner acht, of niet, het doet er allemaal niet toe. Het volk heeft gesproken door massaal op deze partij te stemmen, en de andere partijen weigerden deze uiting van volkswil serieus te nemen. En plaatsten zich daarmee boven de volkswil.
Het gebrek aan democratisch gehalte van het regeerakkoord is trouwens fundamenteler, het regeerakkoord staat op gespannen voet met de grondwet. Daarnaast is het regeerakkoord een bewijs dat Nederland is afgegleden tot een planeconomie.
Het staat op gespannen voet met de grondwet
Hoofdstuk 2 van de grondwet (wettekst) geeft de grondwettelijke basis aan de regering. Eenieder die de moeite neemt deze artikelen te lezen (met name artikelen 42 tot 49) kan zien dat het regeerakkoord niet genoemd is in de grondwet, noch de functie van formateur, noch het begrip politieke partij. Het uitgangspunt wat wel genoemd wordt, is dat leden van de Staten-Generaal (de Eerste en de Tweede Kamer) zonder last stemmen. Een Kamerlid hoort naar eigen eer en geweten te stemmen. Partijprogramma’s en regeerakkoorden zijn voor hem niet relevant. Het zonder last stemmen is vastgelegd in artikel 67 lid 3 uit hoofdstuk 3 van de grondwet.
Hierdoor staan alle initiatieven die gebaseerd zijn op fractiediscipline op gespannen voet met de grondwet. Een Kamerlid die het hoogste verraad pleegt in politiek Den Haag, en zich onttrekt aan de fractie discipline, en zogenaamd zetelroof pleegt, doet juist dat wat de grondwet van hem verlangt. (leestip, meer lezen in dit artikel van Kim Winkelaar).
Samenvattend. Het regeerakkoord is gebaseerd op fractiediscipline, het schenden van het in de grondwet vastgelegde principe van zonder last stemmen.
Planeconomie
Nu de klassiek liberale en libertarische analyse van het regeerakkoord. Hier kun je kort over zijn. Het is een bewijs dat Nederland steeds meer een planeconomie is geworden. De parallellen met de ideologische en onrealistische vijf jaren plannen uit de Sovjet-Unie zijn duidelijk aanwezig. Dit komt vooral naar voren bij de klimaat doelstellingen. De vrije energie keuze wordt aan banden gelegd, nieuwbouwwoningen mogen in principe geen gasaansluiting meer krijgen. Nieuwe auto’s moeten in 2030 emissieloos zijn. Hiermee wordt onze economie een op CO2 emissies gebaseerde planeconomie. Het is onrealistisch omdat enkele grote spelers, de VS, China en India niet meedoen of hun emissies sterk mogen verhogen. Het is ideologie omdat de CO2 uitstoot een globaal fenomeen is dat we lokaal in NL denken te kunnen oplossen.
Onze economie vertoont overigens al decennia lang de kenmerken van een planeconomie. De wurggreep van de kunstmatig veel te duur gemaakte arbeid in combinatie met ingrepen in het arbeidsrecht, zorgen voor structurele ontwrichtingen op de arbeidsmarkt. Op pagina 2 van de miljoenennota voor 2018 kunt u lezen dat meer dan 110 miljard aan premies voor volks en werknemers verzekeringen wordt geheven en 55 miljard aan loon en inkomsten belasting. Op een BNP van rond de 700 miljard is dat vanuit een klassiek liberaal oogpunt enorm veel. De schade die dit aan onze economie berokkent kunnen we afmeten aan de relatieve economische stagnatie die de afgelopen decennia is opgetreden. De economische groei blijft stelselmatig achter bij veel andere landen.
Het enige antwoord hier is algemene belastingverlaging, opheffing van ontslagbescherming, vrijheid van contract, opt out voor sociale zekerheid, en een sterke verlaging van de inkomsten belasting. Niet het vasthouden aan de planmaatschappij waar kleine verbeteringen in ontslagrecht gekoppeld worden aan restricties voor ZZP-ers. Prijsprikkels dienen vanuit de markt te komen en niet vanuit de overheid. Naast het arbeidsrecht dienen maatregelen die bedrijven bevoordelen te worden afgeschaft.
Planeconomie, rondpompen van geld
Het enige dat zoden aan de dijk zet is het verminderen van de invloed van de staat op de economie. Er moet minder geld worden rondgepompt. Rutte III pompt het geld op een andere manier rond. Het is verdeel en heers. Rutte III wil nog aan de knoppen zitten, dit uit zich in 161 maatregelen met budgettaire effecten. Zie pagina 57 en verder van het regeerakkoord. Enkele voorbeelden.
Verlaging normpercentage zorgtoeslag paren (133), Reservering transitie a.g.v. afschaffing doorsnee systematiek pensioenen (135), Beperken jaarlijkse afbouw AHK bijstand (139), Harde afbouwgrens huurtoeslag wegnemen (140), KAN-bepaling huurtoeslag schrappen (141), Doorwerking verhogen algemene heffingskorting naar toeslagen (142)
Samenvattend. Door deze ingrepen en terminologie geeft Rutte III aan dat ze vertrouwt in de maakbaarheid van de samenleving middels bureaucratische maatregelen. En niet middels vertrouwen in de markt.
Tenslotte nogmaals het democratische gehalte
Rutte III zal geen libertarisch of klassiek liberaal of zelfs maar een liberaal beleid gaan voeren. Het moge daarnaast duidelijk zijn dat er spanning zit tussen de grondwet en de intussen gevestigde traditie van coalitie vorming. Rutte III is wat dat betreft niet anders dan haar voorgangers. Het buitensluiten van de PVV en de creatieve vertaalslag van de uitslag van de verkiezingen (de volkswil) naar het regeerakkoord passen in deze traditie. Een extra component waar ik mee wil afsluiten is het afschaffen van het raadgevend en de mogelijkheid van een correctief referendum. Hiermee wordt droom van de Nederlander naar meer democratische invloed voor de komende jaren de nek omgedraaid.
Pagina 8 van het regeerakkoord: Het raadgevend referendum is enige jaren geleden geïntroduceerd als opmaat naar een correctief bindend referendum. De politieke steun voor het correctief bindend referendum is sindsdien afgebrokkeld en is daarmee als beoogd einddoel voorlopig uit zicht.
@Verwarde Man [28]: Dat wil ik niet zeggen. Maar hij ziet wel erg veel coordinatie. Terwijl je geregeld ziet dat overheidsdiensten elkaar dwars zitten. Iemand die slachtoffers van de staat als dienaren ziet (Micha Kat en de familie Poot zijn volgens hem dienaren van de staat) zal overal complotten zien.
Je ziet dat een overheid juist steeds faalt. Als het de overheid ging om zoveel mogelijk geld uit de zak van de burgers te kloppen dan hadden ze niet de belastingdienst moeten uitkleden. En zo zie je keer op keer een beperkte rationaliteit in het beleid van de overheid. Ik heb juist moeite met de centrale coordinatie die uit het artikel van Martin Vrijland spreekt.
Nico [32] reageerde op deze reactie.
@Verwarde Man [28] en Ratio [31]: Ik heb weleens wat van hem gelezen. Zie het zo, ieder verhaal bevat wel een kern van waarheid. Alleen is de rest (de aankleding) cos(me)tische opsmuk. Daar moet je doorheen kunnen prikken, zodat je er alleen datgene tussenuit filtert wat daadwerkelijk relevant is. Dan kun je uitingen beter plaatsen.
V.w.b. de verschijnselen m.b.t. inlichtingendiensten beschrijft hij een verschijnsel wat in de Bijbel bekend staat als een “wolk van getuigen” die om iemand heen kan zweven, wat in SF-termen bekend staat als nanotechnologie. ‘Kleine mensjes’ die een specifieke taak toebedeeld hebben gekregen.
Het is een feit dat ‘de maatschappij’ geregisseerd wordt, maar de vraag is in welke mate. Is het zo dat alleen bepaalde dingen wettelijk geregeld zijn, of kan er zoiets ontstaan als de The Truman Show delusion? Een stapje terug, zou die film The Truman Show opgezet zijn om mensen paranoia te maken? Of hadden de filmmakers een andere bedoeling? Want in ieder verhaal zit (ergens subliminaal, onderhuids) een kern van waarheid. Maar waar zit die, wat omhelst die, hoe moet je die plaatsen, wat kun je ermee?
Een regeerakkoord is een ingrediënt van een (nationale) informatie-bubbel die ertoe dient om belevingswerelden te beïnvloeden.
Die informatie-bubbels zijn best interessant. Als je het concept van die film The Truman show neemt, dan leefde de hoofdrolspeler in een informatie-bubbel. Nu moet je niet denken dat dat voor de hoofdrolspeler afgelopen was toen hij door die deur ging. Want aan de andere kant van die deur creëerde de regisseur Christof een andere informatiebubbel, voor een ander publiek dat naar de TV zat te turen in plaats van met het echte leven bezig te zijn.
Beïnvloeding van belevingswerelden is zoiets als het Tor project (’the onion router’). Net als een ui kun je verschillende lagen informatie afpellen, voor elck (iedere doelgroep) wat wils. Ieder laag die je onderweg tegenkomt zit als een camouflerend jasje om de andere heen. De vraag is… wat je uiteindelijk aantreft. Een holle ruimte met lucht of een pit met geneeskrachtige werking.
Comments are closed.