Mijn stelling van de dag is deze. We leven in een tijdperk dat geen respect heeft voor het oude. Als ik door een binnenstad loop huilt mijn hart zachtjes voor alles wat we zijn kwijtgeraakt. Het stenen erfgoed van de gouden eeuw staat fier langs de grachten. De buitens van de Vecht staan als nieuw te schitteren tussen eeuwenoude beuken. De stolpboerderijen in de droogmakerijen staan nieuw rietgedekt met strakke vensters in de polder.
Als je respect hebt voor het oude respecteer je het zoals het is. Je gaat het niet vernieuwen. Een oude dame die haar haar laat blonderen, haar boezem opvullen, haar lippen volspuiten, en het gezicht laat liften, dat is een oude dame die een karikatuur wordt van zichzelf.
Een buiten langs de Vecht. Dat eruit ziet of het tien jaar geleden is gebouwd, waar geen dakpan ontbreekt of scheef ligt, waar alle muren nieuw gevoegd zijn, waar de kozijnen eruit zien of ze net zijn geplaatst. Waar alle plooien, alle patina is verdwenen, waar eeuwenlange karaktervormende weersinvloeden zijn weggemasseerd, waar de hogedrukspuit de gevel heeft gebotoxiseerd, is dat nog een klassiek pand? Of is het een karikatuur? Het stenen equivalent van een 90 jarige geblondeerde dame met volle lippen, en een volle boezem?
Zijn onze binnensteden niet verEftelingd? Waarom toch mogen er geen krotten zijn in een stad? Waarom toch geen vervallen ruïnes? Waarom mag een oud pand haar littekens niet met ere dragen?
Heeft de stadsvernieuwing, uitmondende in de diabolische keuze, slopen of met subsidie renoveren, in een generatie niet ons hele culturele erfgoed als ware het een culturele revolutie, van haar meerwaarde ontdaan?
De pandjes staan er nog. Maar de geschiedenis, de karakterplooien die alleen de tijd kan aanbrengen, zijn weggepoetst. Het zal vele generaties duren alvorens de tijd de sporen van de renovatiewoede uitwist. En we weer panden hebben met patina, met gebreken, met karakter.
@ratio [9]: Kleine aanvulling: Montevideo (hoofdstad van Uruguay) is een stad vol met pareltjes maar waarvan -mijn- hart bloedt als ik zie in welke staat ze zich bevindt, al is er de jongste jaren verbetering merkbaar.
Even iets over de achtergrond. Er zijn enkele echt historische panden maar er zijn er velen uit de jaren ’20 tot ’50 van de vorige eeuw die er in de ogen van een Europeaan minstens 30 jaar ouder uitzien qua bouwstijl, simpelweg omdat ze qua mode (ook in de architectuur) achterop hinkten t.o.v. Europa. Kortom: iets dat eruitziet als “fin de sciecle” dateert in de regel sowieso uit 1920 en niet uit 1890 zoals een Europeaan zou inschatten.
Maar nu … de economie draaide goed tijdens (en ook tussen) de beide wereldoorlogen (en wel omwille van die oorlogen omdat Uruguay, net als de bekendere grote broer Argentinie) veel voedsel kon exporteren naar Europa waar de productie van (zowel industrie als) landbouw was ingestort maar de vraag wel bleef. Kortom grote volumes aan hoge prijzen (wegens verminderde concurrentie want de productie in Europa was ingstort) dus het geld stroomde binnen in wat toen net als Argentinie que BBP per capita een van de rijkste landen ter wereld was (op niveau als landen in West-Europa)
Sinds de jaren ’50 ging het echter vnl. bergaf. Neen, het is geen Congo, maar de gloriedagen van weleer lijken veraf (overigens liggen ze m.i. weer om de hoek aangezien ik een volgende grote oorlog in Europa verwacht, wat overigens mijn reden tot emigratie was – maar dit geheel terzijde).
Wie vandaag de dag door MVD loopt, ziet (naast nieuwe dingen uiteraard) enkele (nog steeds dan wel opnieuw) schitterende oude huizen maar het merendeel facades in slechte staat (waar toch minstens een borsteltje verf welkom zou zijn) en is in eerste instantie niet onder de indruk van de stad, behalve van enkele eye catchers of enkele wijken met oude gebouwen die overwegend wél in goede staat zijn (zoals in Prado) maar bv. in Ciudad Vieja en Barrio Sur of zelfs Cordon en Parque Rodó is het minder fraai (vooral Barrio Sur dan). Echter … als je even stilstaat en kijkt dan zie je plots dat 90% allemaal prachtige facades zijn (of beter gezegd: geweest moeten zijn). Wijken die vandaag niet prestigieus zijn en waarvan je niet toegeeft dat je daar woont (bv. mensen uit Barrio Sur doen steevast of ze in Centro wonen), moeten destijds zonder enige twijfel goede buurten geweest zijn, immers in iets wat van bij de oorsprong al een slechte buurt was, daar is alles karig en functioneel maar zijn de deuren en ramen niet omringd door art nouveau krullen. Iemand uit de laagste sociale klassen geeft immers geen geld uit aan zulke in se nodeloze opsmuk.
Als je je probeert in te beelden dat het er opgefrist uit zou zien (gewoon een keertje schilderen zou al een wereld van verschil maken) dan zou je het ene na het andere prachtige en prestigieuze huis zien en zou je denken dat het een top-buurt betrof (wat het ooit geweest moet zijn) en dat in zulke panden “natuurlijk” alleen maar advocatenkantoren, ambassades, etc. huizen maar toch zeker geen gezinnen, laat staan arme gezinnen.
Ik zou zeggen, maak eens een wandeling met google streetview in Barrio Sur. Maakt niet uit waar. Een willekeurig blokje rond. 400m en je begrijpt wat ik bedoel. Ga dan eens naar Prado een “loop” eens door de Avenida Buschental en Irigoitia en weet me te zeggen wat je het mooiste vindt en door welke straat je het liefst dagelijks een wandelingetje zou maken met de hond.
Het enige positieve nieuws is dat ik de jongste jaren merk dat er een continue verbetering aan de gang is. Neen, de jaren ’50 zijn nog niet terug maar je ziet elk jaar dat er weer enkele zijn die plots centen hadden om hun gevel weer op te fraaien. In Ciudad Vieja waren het vaak buitenlanders (Fransen, Duitsers, …) die voor een appel en een ei iets opkochten en dan opknapten maar in pakweg Barrio Sur … daar zijn het Uruguayanen zelf die plots beginnen te verfraaien. Beetje bij beetje gaat de stad erop vooruit. Wie voor het eerst komt, merkt dat niet bij gebrek aan referentie maar wie kan vergelijken met 2010 ziet duidelijk de vooruitgang.
Overigens worden er ook nieuwe zaken gebouwd. Dus soms gaat er ergens een pand met maar 1 of 2 niveau’s tegen de vlakte en komt er een gebouwtje met 7 a 8 lagen. Maar ook dat is niet slecht. Tot voor een aantal jaren zou niemand een nieuwe flat in Barrio Sur willen kopen. Nu wel. En uiteraard is dat goedkoper (per m2 en in totaal) dan in topbuurten (voor flats) als Pocitos of Punta Carretas maar toch: dat mensen laten we zeggen 90-150k dollar over hebben voor een flat in Barrio Sur (nog niet de helft van wat iets even groot in Pocitos zou kosten), dat was vroeger ondenkbaar. Dat mensen dat nu wel zien zitten, betekent dat de buurt aan een revival bezig is en je ziet dat ook. Dat trekt dan anderen aan die toch een oud huis willen maar die dat dan nu plots wel daar durven kopen (neen, het was er nooit gevaarlijk daarvoor moet je naar Cerro of Cerrito, maar wel gewoon armlastig) en die het dan opknappen.
Als die trend zich verder doorzet, kan Barrio Sur over enkele jaren opnieuw een prachtige en zelfs chique wijk worden. De pracht is er al maar je moet nu door de de afgeblotte verf heen kijken om het te ontdekken. Als men daar gewoon alles eens een keertje zou opschilderen, man, je zou niet weten wat je ziet! Idem dito voor Ciudad Vieja, Cordon, Parque Rodó etc.
Echt MVD moet een kleine 100 jaar geleden (en tot pakweg 50 jaar geleden) een PRACHTSTAD geweest zijn maar na 60 jaar achterstallig onderhoud valt het de meesten niet meteen op. We houden echter hoop (en als bij een volgende grote oorlog in Europa het geld opnieuw met scheepsladingen tegelijk binnenstroomt, dan zal het er allicht weldra opnieuw allmaal super chique uitzien).
ratio [42] reageerde op deze reactie.
@Zé [35]: Kennelijk heb je meer naar de linkjes gekeken naar datgene wat ik beschreef; het principe van wapen- en munitieproductie. Journalisten van kranten vertalen meer wat ze ontvangen dan ze zelf uitzoeken en bedenken, dat is bekend.
Heb je in de gaten dat “zo boven, zo beneden”, waarover je het gisteren had, uitsluitend geldt voor degenen die niet langer aan wetgeving onderworpen zijn? Zolang iemand onderworpen wordt aan geforceerde kleingeestigheid, gaat die vlieger niet op. Hoewel anderen weer onderworpen worden aan het omgekeerde, geforceerde grootgeestigheid, want wie de supermens dient uit te hangen moet ideeën produceren die groter zijn dan de eigen belevingswereld. Ook dat levert logischerwijs brokken op.
Misschien vanwege het laatste wordt er altijd weer ‘nieuw bloed’ gezocht om gelederen te versterken. En dat laatste zonder het vriendelijk te vragen. Maar… in welke mate lijkt een lapje vlees op een bord op het origineel wat ooit rondliep?
Algemeen:
Het bovenstaande artikel en reacties bespreken vooral de buitenkant van een woning. Wij zijn (achter het vroegere IJzeren gordijn) in woningen geweest waar het exterieur volgens bewoners bewust verwaarloost werden omdat ze inbrekers niet op ideeën wilden brengen. Terwijl het interieur er wel pico bello uitzag. Daar was echt aandacht aan besteed.
Op eenzelfde manier besteden mensen misschien soms meer aandacht aan hun innerlijke leven dan aan uiterlijke schijn. De persoonlijkheid (van het Latijnse persona voor ‘masker’) als verhulling in een niet al te aangename omgeving.
Als je een ‘huis’ vergelijkt met een gezin, dan kan ik me voorstellen dat veel ouders er geen behoefte aan hebben om beroepseer, kleinambacht en vakmanschap in te zetten voor de opvoeding van kinderen. Scholing maakt industriële producten van hun kinderen, om als loonslaaf te functioneren moet je kunnen doen wat je op school hebt geleerd. Er is dan geen eer te behalen aan opvoeding van je kinderen. Misschien dat velen dat beseffen en er daarom niet veel in investeren.
Bij ons was het andersom, we hebben er juist wél veel in geïnvesteerd. Koortsachtige activiteit van overheidswege werkte als kapitaalvernietiging. Even een gezin uit elkaar scheuren om je zin door te drijven. Geen idee welk deel van onze investering gezond en onbeschadigd is gebleven, vandaar mijn grimmige toon op deze website. Als bij alfa’s denkwijzen zodanig gebrekkig en verziekt zijn dat daardoor investeringen in opvoeding (al is het maar deels) waardeloos gemaakt worden, is er iets goed mis. Nog los van de traditionele spelletjes om man en vrouw, ouders en kinderen tegen elkaar uit te proberen te spelen om manipuleerbare instrumenten te verkrijgen. Ook dat zaakje stinkt. En niet zo’n klein beetje ook.
Zonder gezonde kern van (bestuurlijke) denkwijzen kan er nooit iets gezonds ontstaan. Dat is een feit.
Mrbleusky [40] reageerde op deze reactie.
Ratio; in het vorenstaande heb ik een verband gelegd tussen een huis als gezin, opvoeding van kinderen die een monumentaal (gedenkwaardig) karakter zou kunnen hebben. Uit eigen ervaring weten we dat zoiets alleen werkt als er geen sprake is van overheidsinmenging. Tsja, een bloedend en huilend hart is ons niet vreemd.
Zolang een gezonde kern van denkwijzen en een leven van overheidswege bestreden in plaats van gevoed wordt blijft het in de sociale orde dweilen met de kraan open. Inspanningen die waardevol kunnen blijken te zijn gaan dan deels of geheel verloren, in feite ter meerdere eer en glorie van een collectief dat op die manier nooit glorieus kan worden. Wanneer gezondheid wordt tegengewerkt en bestreden kan er uitsluitend een verziekte bedoening bestaan. Een mooie(re) façade verhelpt dat niet.
ratio [43] reageerde op deze reactie.
@Nico [38]: Ja, das waar.
Voor Ratio:
Hier een artikel over behoud van erfgoed, uit de Victoriaanse tijd. Een voorbeeld van iemand die strijdt voor het behoud van klassiekers. De betekenis van zijn naam zegt het al: ‘Mayday!’ (help!) In dit geval om de sporen van een stempel die klassiekers destijds hebben nagelaten te conserveren.
Het verbaast ons dat er niet gestreden wordt voor het behoud van erfgoed uit de pre-historische tijd. De tijd vóór het begin van geschiedschrijving. Dat er niet geschreven werd betekent niet dat er niets gebeurde.
Velen weten dat juist uit die tijd pre-historische monumentale (gedenkwaardige) inspanningen werden geleverd, met uitkomsten die men tegenwoordig zelfs niet meer na kan doen. Dan wordt het er maar op gegooid dat aliens kennelijk hebben geholpen, want men kan zich niet voorstellen hoe pre-historische figuren ‘het’ anders voor elkaar gekregen zouden hebben.
De moraal van dit verhaal:
Wanneer mensen eenmaal iets beginnen op te schrijven lijkt dat heilig verklaard te worden. Dat werkt geestvernauwend. Wat niet is opgeschreven wordt te vaak vergeten. Een degeneratief proces, want mensen raken tot steeds minder in staat. Ondanks voortschrijdende technologie. Of misschien dankzij, want van technologie worden mensen luier en minder vindingrijk.
ratio [43] reageerde op deze reactie.
@Scrutinizer [37]: Ik heb ergens gelezen dat de prijzen van agrarisch onroerend goed in het laatste decennium in Uruguay meerdere keren over de kop zijn gegaan. Indien deze NL boer die daarnaartoe was geemigreerd de waarheid spreekt dan lijkt Uruguay op de weg terug te zijn, de weg naar vooruitgang. Terwijl we in de EU, of in ieder geval in NL stagneren. Drie procent economische groei is niet bijzonder, maar wij doen nu net alsof het een hoogconjunctuur is. Maar dit terzijde.
De huizen in MVD zijn interessant, heb via google afbeeldingen gekeken. Het zou mooi zijn als deze buurten authentiek blijven. Een likje verf maakt een groot verschil. En geeft ook aan dat men trots is op zijn huis. Daar is niets mis mee.
Wat ik met authentiek bedoel is dat men dan niet overal ingrijpend gaat verbouwen. Of het huis nu mooier gaat maken dan het ooit was. Een wijk verandert ook enorm van karakter als er opeens allemaal andere mensen in komen te wonen. Een voormalige arbeidersbuurt als de Jordaan of de Pijp ziet er thans veel “mooier” uit maar is wel haar ziel kwijt geraakt. Zowel qua bewoners als qua karakter van de huizen die te mooi zijn geworden.
Wat ik als een optimale ontwikkeling voor de genoemde buurten in MVD zou beschouwen is als de oorspronkelijke bewoners en sociale structuren in stand blijven en dat deze mensen door toegenomen welvaart hun huizen herstellen, zonder dat ze het “dood” restaureren (mooier dan het ooit was), of massaal bijvoorbeeld andere moderne kozijnen gaan plaatsen. Maar dit is aan de eigenaren om te beslissen. Ik geloof hier niet in een rol voor de overheid. De voornaamste rol van de overheid is het verlagen van belastingen.
Een situatie als de Jordaan of de Pijp, met nieuwe bewoners, is overigens ook interessant, maar dan krijg je al snel dat mensen het allemaal te mooi willen maken. Mijn buren hebben de oorspronkelijke stalen kozijnen aan de voorkant van het huis vervangen door hele dure aluminium kozijnen met dubbel glas en nep lood, die dan verkocht worden als historisch verantwoorde vervanging. Ik vind het lelijk. Kost overigens tienduizenden euro’s. De buren hebben ook bijna allemaal de bovenste meter van de schoorstenen met nieuwe stenen doen opmetselen. Ik heb er aan de bovenkant een 5 cm brede stalen band omheen laten slaan, niet mooi, maar passender dan nieuwe stenen die de buren gebruikt hebben. Een huis mag littekens krijgen, en ik vind die roestige band een passender litteken dan nieuwe schoorstenen.
Als je een monumentaal pand koopt, dan vind ik dat je er met respect mee moet omgaan. Dus niet zandstralen, niet het mos van de dakpannen spuiten, niet de tuin modern inrichten, geen schotel op het dak, etcetera.
Scrutinizer [47] reageerde op deze reactie.
@Nico [39]: en @Nico [41]: Monumenten verbinden ons met het verleden. Deze verbinding is tijdens de periode van stadsvernieuwing deels teniet gedaan. Het historische werd maakbaar, namelijk lijdend voorwerp van beleid, en daarmee het heden.
Je ziet bij de monumenten “bescherming” dat er uiteindelijk iets is ontstaan dat zowel de ambtenaren als de specialistische restauratie bedrijven het beste uitkomt. Iets dat de ambtenaren vrij veel macht geeft en het bedrijfsleven relatief veel omzet.
Dit gebeurt helaas op meer gebieden. Ook bij gezinszorg. Je ziet dat de eindoplossing gunstig is voor zowel de ambtenaren als de andere bij dit proces betrokken organisaties.
Je stelt: Zolang een gezonde kern van denkwijzen en een leven van overheidswege bestreden in plaats van gevoed wordt blijft het in de sociale orde dweilen met de kraan open.
Doordat de democratie niet functioneert, je stemt immers niet per onderwerp als jeugdzorg, monumentenzorg etc, maar bundelt dat allemaal in een stem voor 1 partij, bepaalt de burger niet meer. Maar is er een zekere mate van anarchie. En worden de mensen die vallen onder gezinszorg of ander overheids beleid, een speelbal van de anarchie tussen beleidsambtenaren en uitvoeringsorganisaties en bedrijven. Het is in zekere zin een anarchie, want de klant bepaalt niet, en de kiezer eigenlijk ook niet, dus hebben de ambtenaren en de bedrijven en andere organisaties een grote mate van handelingsvrijheid om het proces vorm te geven.
Een gezonde kern van denkwijzen is dus niet de basis, de basis is het eigenbelang van (overheids) organisaties en bedrijven. Alles wat onderwerp wordt van beleid gaat onder deze anarchie vallen.
Als de meeste mensen goed zijn, of uitgaan van gezonde uitgangspunten, dan zou het proces wellicht nog kunnen werken. Echter, binnen een hierarchie als de overheid en ook grote andere organisaties, lijkt het erop dat psychopaten bovengemiddeld succesvol zijn.
In een tamelijk anarchistisch speelveld waarbij psychopaten oververtegenwoordigd zijn komt de de gezonde kern van denken en leven niet op de eerste plaats. De uitkomst lijkt dit te bevestigen
Nico [45] reageerde op deze reactie.
@Jaas [32]: je stelt Wow, al die gouden eeuw monumenten en panden en beelden, laat de staat ze beschermen tegen de cultuur marxisten….. Zie reactie 43 Je ziet bij de monumenten “bescherming” dat er uiteindelijk iets is ontstaan dat zowel de ambtenaren als de specialistische restauratie bedrijven het beste uitkomt. Iets dat de ambtenaren vrij veel macht geeft en het bedrijfsleven relatief veel omzet. De maatschappelijke ordening waarbij scheiding is van degene die eigenaar is, en degene die bepaalt, en degene die beslist, is samen met een niet functionerende democratie het probleem. (en daarnaast is er natuurlijk een algemeen gebrek aan smaak)
@ratio [43]: Om bij het einde te beginnen; die gezonde kern zou juist wél op de eerste plaats moeten komen. Anders heeft de rest wat er omheen gebouwd wordt namelijk geen waarde meer.
Als ik wat je schrijft probeer samen te vatten stelt collectivistisch denken het collectief als heer en meester boven het individu. Of het individuele gezin, of dito woning. Zonder gezonde kern is dat een recept voor een ramp.
Je noemde een stalen band om je schoorsteen. Gezien onze ervaringen met het gedrag van overheidsdienaren zou ik eerder het aanbrengen van schuttersgaten voorstellen 😀 Hoewel een woning dan ook uitgerust moet zijn met effectief afweergeschut.
Het traditionele sociale model kan in stand gehouden worden dankzij het in kaart brengen van Achilleshielen en deze ter bescherming of juist eliminatie aan te wenden. Het is maar net wat de kopstukken van een collectief beter uitkomt.
Sluw bedacht om eerst de Achilleshiel te treffen, zodat littekens ontstaan, om het collectief daarna als ‘redder’ van zelf veroorzaakte problemen te presenteren, en als ‘beschermer’. Maar laten we eerlijk zijn… het is gang van zaken die van gebrekkige en verziekte denkwijzen getuigt. Ieder mens moet zichzelf kunnen beschermen, anders is de betrokkene levenslang chantabel. Kopstukken kunnen dan eisen wat ze willen, het hek is dan van de dam.
Verwering kan authenticiteit bevestigen. Niets mis mee. Hoewel mos van een dak spuiten daar niets vanaf doet.
Littekens zijn hoogstens valuta voor een makelaar. Want het verhaal van die littekens drijft de prijs (en daarmee provisie) op. Zoals ‘mensen met een verhaal’ voor mensenhandelaren aantrekkelijker zijn om te verhandelen, daar valt aan te verdienen. De perversie daarvan is dat degenen die niets hebben geproduceerd profiteren van een ‘lijdend voorwerp’. Lijden als valuta voor de geldwisselaars. Jagen en nodeloze ellende aanrichten wordt dan lucratief.
Geen wonder dat er het moeilijk is om monumentale panden of (zelf)opvoedingen te vinden. De huidige sociale orde staat ervoor garant dat er schaarsheid blijft bestaan. Terwijl dat ook omgekeerd kan worden, zodat goede voorbeelden overvloedig beschikbaar zullen zijn. Want hoewel geen vertrouwen in elites, hebben wij wel vertrouwen in de capaciteiten van het klootjesvolk. Die worden nu veel te veel begrensd en gesaboteerd.
@Ratio: In reactie [27] schreef ik over Maät. Als de kern daarvan gebrekkig of verziekt is, dan geldt dat logischerwijs ook voor datgene wat eruit voortvloeit. Mooie praatjes over universele waarden zijn dan een rookgordijn voor ordinaire dwingelandij die dergelijke universele waarden juist schenden.
Universele waarden komen voort uit de wet- en regelgeving van ‘moedertje natuur’. Wie die stelselmatig schendt, pleegt roofbouw. Dat houdt een keer op, reden waarom allerlei beschavingen ten onder gingen. Het is niet zonder reden dat allerlei plant-, dier- en menssoorten uitgestorven zijn of daarmee bedreigd worden…
@ratio [42]: Ik begrijp je punt. Anderzijds is het in MVD wel zo dat eerstijds mooie panden soms uit pragmatisme later lelijk werden gemaakt. Dat dan ongedaan maken zou ik toch wel waarderen.
Een voorbeeld is dat vaak de begane grond is omgebouwd tot winkelruimte en de facade daarvoor verkracht werd. Ramen vervangen door een brede deur, kan ik wel begrijpen maar moest dat dan per se met ijzeren of aluminium kozijnen en kon men dat niet uit hout maken, zoals de rest van de facade?
Ander voorbeeld: een woonhuis dat dat nog steeds is maar waarvan de monumentale voordeur ooit beschadigd werd (of door gebrek aan onderhoud weggerot of zo). Wat zie je vaak? Dat in het gat waar ooit een dubbele deur van pakweg 1m60 breed stond (en 3 meter hoog), dat men daar een enkele moderne deur in zet van 0.8 bij 2 meter en de rest ernaast en erboven heeft opgevuld met stenen: dichtgemetseld en ALS je geluk hebt overschilderd (gelukkig meestal nog wel in dezelfde kelur als de facade). Maar het is gewoon een gapende wonde. Alleen maar omdat een “nieuwe” houten sierdeur te duur is. OK, dat kan ik begrijpen, maar mijn hart bloedt als ik het zie. Bovendien hoeft het allemaal geen stukken van mensen te kosten als je eens gaat kijken bij een zaak als “demoliciones Carrara” waar ze allerlei onderdelen van oude huizen die afgebroken werden verzamelen.
Natuurlijk hebben die mensen opslagkosten en willen ze een winstmarge dus een authentieke deur uit 1900 is daar niet echt spotgoedkoop maar het is wel goedkoper dan aan een schrijnwerker te vragen om een nieuwe (in oude stijl) te maken met alle mogelijke tierlentijtjes.
Prijzen van landbouwgrond?
Waren in de crisis van 2002-2004 totaal ingestort (net als overig onroerend goed) maar zijn sindsdien inderdaad fors gestegen. De jongste paar jaren maken ze wat pas op de plaats lijkt het, net als overig vastgoed trouwens.
Maar als in de EU de hel losbarst (met een continent-wijde etnische burgeroorlog) verwacht ik een kleine exodus. Klein qua percentage maar daarom niet qua absolute aantallen. Als 2% van de 500 mln Europeanen emigreert, praten we over 10mln personen. Uiteraard komen die niet allemaal naar Uruguay maar het lijkt me evident dat ze niet zomaar lukraak zullen kiezen voor pakweg Irak of Soedan (of Antarctica). Kortom: van de ca. 150 niet-EU landen op deze wereld, zullen er een handvol de favoriete bestemmingen zijn. Ook al kiest maar 1% voor Uruguay, dan praten we al gauw over 100.000 personen, wat heel wat is op een bevolking van amper 3.4mln. M.a.w. je mag een opwaartse druk op de vastgoedmarkt verwachten. Uiteraard komen ze niet allemaal tegelijk in Jan.2018 maar zelfs als dit is gespreid over een langere periode, denk ik toch dat de impact merkbaar zal zijn.
Plots zijn “wij” dan de vluchtelingen.
Klopt maar gelukkig dan in een land met allemaal mensen van Europese origine die allemaal inwijkelingen zijn. Soms 6 generaties of meer geleden maar vaak maar 1 a 2. Je wordt er dan ook vrij goed verwelkomd. En i.t.t. wat leken soms denken gaat het niet om uitsluitend nazaten van Spanjaarden. Ofschoon dit onmiskenbaar de grootste groep is, ben ik zelfs niet zeker of ze de absolute meerderheid vormen. Misschien wel maar dan nipt. Italianen bv. zijn de grootste “minderheid” met ca. 20% van de bevolking met Italiaanse roots. Sla maar eens een telefoonboek open en het zal je meteen opvallen aan de achternamen. Maar zowel Portugezen als Britten en Zwitsers (in die volgorde) alsook Fransen en Duitsers hebben zijn hier de afgelopen 2 eeuwen geimmigreerd. Ook een aantal Armeniers en Joden uit heel Europa (m.n. gekomen voor WOII toen Israel nog niet bestond maar sommige Joden die de bui zagen hangen emigreerden. New York was een favoriete bestemming maar ook Buenos Aires en Montevideo).
Kortom: het klimaat voor Europese immigranten is vrij hartelijk.
Nico [48] reageerde op deze reactie.
Nico [49] reageerde op deze reactie.
@Scrutinizer [47]: Dank voor dit verhaal. Mooie beelden, van verkrachting van een pand door bedrijfsruimte en een enkele deur i.p.v. de dubbele deur.
Overigens komen je uitlatingen over Uruguay over als sluikreclame 😉 Hoewel ik me enthousiasme over een gemaakte keuze wel kan voorstellen. Scrutinizer als trendsetter? Misschien dat er op deze website nog liefhebbers van andere omgevingen zijn, die ook een beeld willen neerzetten? Je weet maar nooit, het kan bezoekers stimuleren tot scrutiny, oftewel nauwkeurig onderzoek. En da’s gezond…
Scrutinizer [50] reageerde op deze reactie.
@Scrutinizer [47]: Qua architectuur en filosofie is de circular bridge in Uruguay overigens best interessant. Vergelijk dat met mijn opmerkingen vandaag over neutraliteit, hier.
Scrutinizer [50] reageerde op deze reactie.
@Nico [49]: Ja, ik ken haar. Ze bevindt zich in het departement Maldonado op de kustweg aan de Atlantische oceaan tussen Punta del Este en de Braziliaanse grens (noch voor Rocha, dus relatief dicht bij Punta).
Voor je die bereikt, rij je eerst over een andere merkwaardige:
http://arquitectura.com.uy/455/el-puente-de-la-barra/
Deze ligt tussen Punta zelf en La Barra (wat in de geesten van de mensen een deel van Punta is doch in feite een verre buitenwijk van Maldonado stad is).
@Nico [48]:
Sluikreclame? Oh, nou op deze draad was ik nou net behoorlijk negatief over Uruguay (toch over het verval van de architectuur in de hoofdstad) maar ik heb er elders al geen geheim van gemaakt dat ik on balance positief ben over het land waar ik bewust voor koos.
Het is allerminst een paradijs op aarde, maar het lijkt me in de nabije toekomst een betere plek om te vertoeven dan de EU. En weet dat ik meer dan 40 jaar in de EU woonde (in 4 landen maar met zwaartepunt Vlaanderen en Nederland) en het beschouw als een groot pivilege dat ik hier in de jaren ’70, ’80 en ’90 mijn kindertijd, adolescentie en jong volwassenheid mocht doorbrengen. Ik zou niet liever willen dan te kunnen terugkeren naar die goede oude tijd als ik een toverstokje had (maar mét internet en mobiele telefonie en zonder CCC en Bende van Nijvel).
Ik ben dus zeer positief over het Europa van mijn jonge jaren. Maar niet over het Europa van de jonge jaren van mijn peutertje. Om haar een veilig plekje te bieden, zag ik me genoodzaakt te emigreren en gegeven de restricties waar ik mee geconfronteerd werd (zo wilde ik als enig kind ook mijn ouders meenemen maar omwille van leeftijd zouden die in o.a. Nieuw Zeeland geen greencard krijgen) leek Uruguay ons al bij al de beste keus. Ondanks dat er op het land wel e.e.a. aan te merken valt, zijn we voorlopig toch van mening dat het met inachtname van alle overwegingen inderdaad een goede zet was. Op eerdere draadje hier op de vrijspreker heb ik al wel vaker zeer openlijk reclame gemaakt of toch tenminste toegelicht waarom wij ervoor kozen.
Of ik wel of geen trendsetter ben, weet ik niet. Ik mag dan wel de eerste zijn maar de vraag is maar of velen me zullen volgen. Ik heb zowel uit NL als uit B al eens mensen ontvangen en wegwijs gemaakt en een hoop anderen van informatie voorzien in persoonlijke gesprekken als ik ze trof wanneer ikzelf weer eens in NL of B was. Men is dan erg geinteresseerd en vraagt door over allerlei details. Goede vragen van iemand die emigratie duidelijk serieus overweegt en meestal kan ik antwoorden geven die hen voldoende bevallen. Maar tot dusverre is nog niemand ons echt gevolgd.
Ik weet dat 2 er wel concreet mee bezig zijn doch door een aantal persoonlijke omstandigheden nog worden dwarsgezeten maar die zie ik uiteindelijk wel komen.
Wat ik helaas bij vele andere merk (en dan heb ik het niet over wie het van meet af aan al weglacht doch over wie wel oprecht geinteresseerd was) is dat ze aanvankelijk een aantal stappen zetten zoals alvast in hun thuisland een avondcursus Spaans volgen of zo (wat overigens helemaal geen immigratievereiste is) maar dat ze uiteindlijk toch van gedacht veranderen en het project afblazen. Soms slaan ze dan door in de andere zin en verbreken ze het contact met mij alsof ze menen dat het mijn schuld was dat ze hun tijd verspild hadden aan een project waar ze uiteindelijk toch van afzagen en ze maar beter niets meer met me te maken kunnen hebben uit schrik dat ik hen zou overtuigen om nog meer “domme dingen” te doen.
Het is soms behoorlijk frustrerend. Dat mensen niet overtuigd worden kan gebeuren maar dat ze dan in de andere richting doorslaan nadat ik hen urenlang gratis van informatie voorzag, vaak aangevuld met mails met links inzoemende op concrete vragen, valt me vaak zwaar op de maag.
Maar ik ga ermee door immers zolang ik van mening ben dat er oorlog komt in Europa, zie ik het als mijn missie. En ofschoon het belangrijkste is dat ik mijn gezin + ouders heb meegenomen, zijn zij in wezen een soort verlengstuk van mezelf (o jee, hier gaat Nico weer minstens 3 lange mailtjes psychologische beschouwingen aan wijden…) 😉 maar juist daarom is het misschien niet echt een prestatie om hen te overtuigen. Moeders zijn immers geneigd hun enig kind te volgen, zelfs als die iets doms doen. Ik zou het voor mezelf gewoon erg fijn vinden als minstens 1 ander gezin of individu me volgt. En dit niet slechts voor de voldoening dat iemand me daarmee gelijk lijkt te geven dat dit een goed idee is maar vooral omdat ik nogal overtuigd ben van mijn doemscenario (waarvan m.i. hoogstens de timing onzeker is) en dat als ik ook maar 1 individue heb weten te behoeden voor de hel in een op hande zijnde (burger)oorlog, dan zal ik een goed gevoel hebben dat ik iets nuttigs bereikt heb voor “de mensheid”. Goh, Scrutinizer als altruist, wie zou dát nou gedacht hebben. Tja … als libertarier hou ik niet van dwang (waaronder belastingen) maar op vrijwillige basis mag ik graag hulp bieden en dan vooral aan mensen die ik zelf uitkies dus niet aan iedereen met toevallig hetzelfde paspoort doch bv. aan een groep gelijkgestemden zoals lezers van dit blog, die qua filosofie min of meer op 1 lijn zitten met mekaar en met mezelf. Laat de collectivisten dus maar gerust hun verdiende loon krijgen (het is o.a. de door hen gewilde onhoudbare welvaartstaat die zal imploderen en een crisis zal triggeren waar ze zelf het slachtoffer zal worden), maar mede-libertariers wijs ik graag de weg.
DE weg? Nou in elk geval EEN weg.
Inderdaad als andere geemigreerden hun ervaringen zouden delen, dat lijkt me erg nuttig.
Misschien zijn er nog vele interessante landen (zoals Chili, Panama, Nieuw Zeeland etc.).
Als iemand daarover nuttige info en tips kan posten zijn die m.i. van harte welkom.
Ik zou er zelfs bij de vrijspreker willen voor pleiten om hier een apart forum voor op te richten. Gewoon een pagina als deze draad maar met een permanente link op de homepage.
Nico [51] reageerde op deze reactie.
@Scrutinizer [50]: Interessante brug. Qua architectuur. Dat neemt niet weg dat bruggen bij mij een vieze smaak achterlaten. Een Pontifex is een bruggenbouwer (Pontifex Maximus ‘opperste bruggenbouwer’), vorsten hebben het traditioneel altijd maar over ‘verbinden’. Maar ondertussen wordt verdeeldheid in stand gehouden, tussen man en vrouw, tussen overheidsmachine en burgerij, tussen regering en bevolking etc.
Gebouwen van parlementen en geestelijkheid zijn zo bezien wapenfabrieken die bevolkingen munitie aanreiken om verdeeldheid in stand te houden door de innerlijke natuur van individuele levensvormen te destabiliseren, verstoren zodat het collectief ze kan gebruiken. Hoe dat precies georganiseerd wordt en (net als een brug) vormgegeven wordt doet er niet toe, het gaat erom dát het gebeurt.
Het overige van je reactie heb ik met belangstelling gelezen. Dank voor de moeite. En nee, geen psychologische reacties 😉
Comments are closed.