Behalve dat Hitler een slecht mens was (hetgeen niet iedere psychiater met mij eens is), was Adolf dom, omdat hij eerst de joden en daarna steeds meer Nederlanders hun rijwiel af wilde pakken.
Een dommere maatregel om de Nederlander tegen zich in the harnas te jagen, had hij niet kunnen bedenken. Hier enkele grepen uit hetgeen geschiedde:
01.
Op 22 juni 1942 werd het voor alle joden buiten Amsterdam verboden om fietsen te bezitten, te huren of te lenen. ( Sanctie 6 maanden hechtenis of een boete van 1000 gulden.)
02.
Op 20 juli 1942 moesten ook alle Amsterdamse joden hun fiets inleveren.
03.
Op zaterdagochtend 18 juli om 11 uur kreeg burgemeester Voûte opdracht voor dinsdagavond 21 juli 8.000 fietsen te leveren als onderdeel van een plan om 50.000 fietsen te vorderen.
Van alle vorderingen kwam weinig terecht: de fietsen waar de Duitsers hun hand op wisten te leggen waren vaak van abominabele kwaliteit.
Duitsland had geen betere manier kunnen vinden om de resterende NSB’ers en andere aanhangers van de nazi-ideologie van zich te vervreemden.
Bij het afwegen van kosten en baten en de wenselijkheid om de bevolking van de bezette landen voor zich in te nemen, had Duitsland er verstandiger aan gedaan, iedere Nederlander die er niet een bezat, een gratis fiets te geven.
Op de totale kosten van het Duitse oorlogsapparaat had de productie van enkele miljoenen fietsen weinig uitgemaakt.
De afschuw die de vorderingen opriep, werd nog vergroot, doordat er op straat mensen neergeschoten werden, die hun fiets niet af wilden geven.
Hugo van Reijen
dan snappen de huidige sociaal democraten het beter
Doet het altijd goed. Een bekend concept van een massamedia artikel. Van een slecht iemand (in feite totaal sociaal defect) vertellen dat hij ook dom was/is.
De nationaalsocialisten hebben het manipuleren van de publieke opinie met hun propaganda juist nog op een hoger niveau weten te brengen. Hadden ze dan helemaal geen notie van de ongunstige uitwerking in de publieke opinie van fietsenbeslag? Ik denk het toch wel. Maar nood breekt soms ook pr-regels. Toch lieten ze wel hun geraffineerdheid in het bespelen van de publieke opinie nog enigszins blijken. Zo hoefden handwerkslieden, waaronder fabrieksarbeiders, hun fiets niet in te leveren. Dus witteboorders wel! Ook lieden werkzaam in de landbouw, onze hard werkende boeren met hun knechten, weer niet. En wie moesten al eerder de fiets inleveren? Natuurlijk dat volgens hen uitschot van de Joden. Jij toen nog niet! En als je de fiets echt niet kon missen om een of andere reden kon je bij de gemeente om dispensatie vragen. Regels, administratie, uitzonderingen, kijk eens hoe sociaal we zijn!
Toch ik geef toe. Voor sommigen zal het een hard gelag zijn geweest. De fiets inleveren. Op een mooie zomerdag eens lekker rond fietsen onder de bommenwerpers, langs de wegcontroles, naar de afgevoerde mensen en verbrande huizen kijken zat er voor menige kantoorklerk plots niet meer in. Maar daar zaten er toch al weinig van in hun socialistische achterban.
“Hee, jij daar, rotmof… Waar is de fiets van mijn oma / opa?”
Een uitspraak die ik vaak hoorde. Met een glimlach, maar humor is de scherts van de ernst.
Om de veronderstelde Final Solution te bewerkstelligen namen Duitsers de levens van joden, Roma, etc. Zoals tegenwoordig door de gecamoufleerde opvolger van deze veronderstelde Final Solution, sociaal-democratie, de levens van creatievelingen, slimmerikken en wannabe vrije mensen worden genomen. Om in het gareel geperst te worden en machinerie te laten draaien. Eén ding is zeker, een Final Solution is het beslist niet.
Een fiets is niets waard met het voorwiel dat niet met het achterwiel samenwerkt, maar ervan verwijderd is. Stel je voor dat je een voorwiel erop uit stuurt om boodschappen te doen terwijl het achterwiel thuis blijft. Werkt niet. Evenzo werkt liefde niet wanneer de man als kostwinner op jacht gaat naar poen en de vrouw thuis blijft om het huishouden te doen. Of een eigen loopbaan begint, los van die van de man.
Allerlei politieke ideologieën doen vooral één ding; voorkomen dat liefde tot bloei komt. Dat kan niet. Want terwijl liefde als zwakheid wordt beschouwd, want individuen onbruikbaar maakt voor gebruikers, is liefde juist een kracht. Een kracht die aan zelf-opvoeding kan doen en serieus aan het werk gaat met de opvoeding van kinderen. Maar dat kan niet voor gebruikers, die willen volgzame werknemers. En vazallen. En ‘dus’ moet liefde binnen individuele gezinnen bestreden worden door bijvoorbeeld een generatiekloof en schoolplicht te introduceren.
“Waar is die fiets?” Minder interessant dan de vraag “waar is onvervalste, pure liefde?” Want geesteszieken hebben besloten om die met alle beschikbare middelen te bestrijden. Zodat mensen van hun opgelegde taken kunnen gaan ‘houden’, een vervalsing van liefde.
Datzelfde zou je Pol Pot met zijn killing fields ook toe kunnen schrijven?
Comments are closed.