AFM legt vermogensbeheerder een boete op van € 50.000 omdat hij had kunnen vermoeden dat er bij een cliënt sprake was van voorkennis. Over de oprekking van wet en regelgeving.

Voorkennis bij handel in effecten is strafbaar. Daar kun je over twisten maar zo is de wet nu eenmaal, hoe subjectief voorkennis vaak ook is. Lastig wordt het, maar ook illustratief dat controlerende instanties als AFM, maar ook ACM etc, naar vergroting van hun macht streven, door de regels steeds verder op te rekken.

In dit geval was niet de handel met voorkennis of het onterecht verkregen voordeel strafbaar, maar het vermoeden dat een ander dat had gedaan en dat de vermogensbeheerder geen aangifte had gedaan tegen die ander. U weet wel die Oost-Duitse klik-plicht.

Het bericht AFM vertelt niet of de klant die met voorkennis zou hebben gehandeld, ook veroordeeld is; cq of dat überhaupt bewezen is. Mocht dat niet zo zijn dat is het helemaal stuitend.

Denk even met me mee: in navolging van deze juridische oprekking, zouden we dus strafbaar zijn wanneer vermoed zou kunnen worden dat iemand zelfmoord, een terroristische daad of diefstal wil plegen.

Wanneer het vermoeden, want dat is bij de AFM het geval en dan ook nog vermoeden over wat een ander doet, al strafbaar is, kunnen we de rechtszekerheid net zo goed afschaffen.

Met het Kafka-eske gevolg dat ik nu ’s nachts wakker lig of ik nu een boete krijg, omdat ik nog geen aangifte heb gedaan tegen het vermoedelijk onterecht oprekken van de regels door de AFM.

17 REACTIES

  1. @Overnight [2]: Dealers melden dure auto aankopen bij de belastingdienst. Verplicht. Zonder dat er enig vermoeden van schuld aan enig strafbaar feit aan ten grondslag ligt.

  2. Een vermoeden is subjectief.
    Misschien had de vermogensbeheerder dat vermoeden helemaal niet, dus kon ie er niet eens aangifte van doen.
    Overigens … ik neem aan dat het gaat over een vermogensadviseur, want als het een beheerder was, dan is hij zelf degene die transacties doet en niet de klant.
    Verder vraag ik me af om wat voor vermoeden het dan ging.
    Misschien wel dat iemand NIET verkocht voor een persbericht doch pas erna omdat ie wist dat er goed nieuws op komst was?
    Dat is nl. een ander probleem. De AFM probeert in haar onmetelijke wijsheid altijd voorkennis te ontwaren in transacties die WEL hebben plaatsgevonden, maar hoeveel voorkennis is er in transacties die NIET hebben plaatsgevonden?
    Misschien was iemand wel van plan om via aandelen belegging een vermogen op te bouwen en als ie vertrouwen heeft in de eigen organisatie (voor de lange termijn), dan koopt ie misschien wel een hoop aandelen van dat bedrijf.
    Maar als iemand weet welke (eenmalige) slechte kwartaalcijfers er op pakweg 01/08 onthuld zuleln worden, dan stelt ie zijn aankoop misschien uit tot na een koerscorrectie.
    Dus zijn oorspronkelijk voor 25/07 gaplande aankooptransactie heeft NIET plaatsgevonden (maar werd uitgesteld naar 03/08). Hoe kan de AFM nu bewijzen dat er voorkennis was toen iemand NIET handelde want dat het NIET (op een bepaald tijdstip) handelen nou net het resultaat was van voorkennis?
    Misschien kan wel beargumenteerd worden dat door hun assymetrische aanpak van voorkenniszaken (alleen van transacties die WEL plaatsvonden en niet van transacties die NIET plaatsvonden) de AFM eigenlijk aan marktverstoring doet.

  3. Schrijver snijdt twee onderwerpen aan. Oprekking en klikplicht. Van oprekking lijkt geen sprake. Wel van klikplicht. Lijkt mij goed dat dat helder is anders vliegt het vrijspreken weer alle kanten op. Scrutinizer heeft een punt. Probleem is het begrip vermoeden. Ald iemand van oordeel is dat dat er niet is, klik je niet, omdat je dat dan niet hoeft te doen.

  4. Oost Duitse klik-plicht, die klik-plicht is overal aanwezig, ook in Nederland !
    Verder in de grote geldwereld geld, Copain d’abord !

  5. De moraal van het verhaal; aan ieder wordt geacht mee te werken aan de jacht op ‘zieners’ die voorkennis c.q. voorwetenschap in beeld hebben gekregen en dat ook daadwerkelijk gebruiken.

    Lijkt wel wat op het verhaal van casino-eigenaren die jacht maken op ‘zieners’ die als speler een systeem hanteren, om het winst-gerichte systeem van casino-eigenaren te omzeilen en op die manier meer opbrengsten voor zichzelf te genereren.

    In beide gevallen gaat het alleen maar om de poen, niet om de moraal.
    Als er sprake is van voorkennis of voorwetenschap, dan wordt die door een partij achtergehouden om daar een voordeel aan te behalen, ten koste van anderen. Wordt dat monopolie over kennis doorbroken door een ‘spelbreker’, dan wordt er gejammerd.

    Hebben de producenten en andere belanghebbenden van effecten er niet veel meer voordeel bij als een een situatie voor iedereen transparant is, inzichtelijk?
    Waarom wordt de aanpak van voorkennis niet anders ingericht door het achterhouden van voor anderen relevante kennis aan te pakken?

    Wees eerlijk; als iemand relevante informatie voor je achterhoudt dan wordt je daar chagrijnig van. Om dan de boodschapper aan te pakken en de producent van dit probleem uit de wind te houden is symptoombestrijding, willens en wetens. In feite wordt op die manier fraude in stand gehouden. Om op stand te kunnen leven of zo, standsuitgaven te kunnen doen. Ten koste van anderen.

  6. Effecten roepen de associatie op met iemand die een effect kan produceren. Zoals dividend op aandelen, wat een effect is. Maar nog steeds is de producent van dat effect de enige die beslist of en in welke mate dat effect geproduceerd kan worden.

    Is de producent een ander dan de effectenhouder, dan wordt het lastig. Want dan moet de producent iets gaan produceren en gaan anderen proberen er hun zakken mee te vullen. Alleen al de (huidige of te verwachten) gemoedstoestand van een producent kan een koersnotering beïnvloeden. Deze gang van zaken is zoiets als God smeken om ellende. Want het verhaal over wat er aan de andere kant van de Dam(rak) of Wall (Street) gebeurt kan gemanipuleerd worden, er kan mee gefraudeerd worden.

    Zo bezien kan de producent van een effect maar beter dezelfde zijn als degenen die het financiert en ‘in de markt zet’. Dat voorkomt veel ellende, want gelegenheid maakt de dief. Zelf bedenken en zelf doen is nog steeds het gezondst voor optimale effecten zonder fraude.

  7. “Van Doorn heeft haar cliënt een e-mail gestuurd waarin zij onderbouwt waarom zij de aankoop van aandelen in een bepaalde onderneming uitermate speculatief vindt. Ondanks het advies gaf de cliënt dezelfde dag opdracht tot aankoop die dag van aandelen in die onderneming. De opdracht heeft Van Doorn dezelfde dag uitgevoerd. Van Doorn was ermee bekend dat haar cliënt beschikte over connecties in de sector. Diezelfde dag verscheen een bericht dat een positieve invloed had op de koers van de door de cliënt van Van Doorn gekochte aandelen. Van Doorn heeft kennis genomen van de koersstijging die hier op volgde.”

    Wat als “de cliënt” ZELF aandelen had gekocht? Of hij had een vriend, kennis en/of familielid getipt?

    Was dat dan ook strafbaar geweest? En hoe groot is de kans dat de AFM er achter gekomen was?

  8. The great Catsby, ze eindigen allemaal vroeg of laat in hun zwembad, hoe kun je verwachten dat dit soort grote geld makers, over een moraal beschikken, dat werkt niet, contacten brengen het grote geld !

  9. Het loopt aan alle kanten de spuigaten uit;
    personen die als beroep hebben gekozen jurist, notaris, accountant of vermogensbeheerder komen allemaal in onmogelijke situaties terecht waar zij natuurlijk nooit aan gedacht hadden, toen zij voor dit beroep opteerden.
    Uiteraard is er niemand die zich aan alle bepalingen kan houden,
    maar dat is ook niet de bedoeling.
    De bedoeling is dat men ieder op elk gewenst moment in de kraag kan grijpen, behalve de overheidsfunctionarissen zelf natuurlijk, die de bepalingen die zij zelf gemaakt hebben aan hun laars lappen.

    Nico [13] reageerde op deze reactie.
    johannes [15] reageerde op deze reactie.

  10. @hugo van reijen [12]: Dan kennelijk voor denkwerk als dwangarbeid, gezien het gegeven dat dat “Arbeit macht Frei” feitelijk een leugen is. Eenmaal in de kraag gegrepen zijn denkers en doeners geen van beiden vrij. Wat overigens ook geldt voor de bewakers, organisatoren en aandeelhouders van het zakelijke avontuur genaamd ‘maatschappij’. Iedereen zit aan elkaar vast, is van elkaar afhankelijk gemaakt. Daar klopt filosofisch geen hout van.

  11. Ik heb sterk het vermoeden dat ook op deze site ; vanhoezithetnuecht, er flink de hand geligt wordt wat vermoeden _ veroordeling betreft ; lees Novini.nl en dan weet je meteen hoe het niet zit in de Oekraine na de bloedige machts overname door de
    Zionistische-Khazaren-USA, het speelt zich constant af onder onze neuzen, maar wordt verbloemd door leugenachtige media handlangers !

  12. Voorkennis

    Het onderliggende maatschappelijke probleem is van een algemeen karakter. Waardepapieren kunnen als gevolg van bijzondere onverwachte gebeurtenissen enorm in waarde toenemen of afnemen. Mensen die eerder van zo’n gebeurtenis op de hoogte zijn kunnen enorme winsten behalen ten koste van mensen die later daar van horen.

    Op zich niks mis mee. Kennis is macht. En macht is rijkdom. Met deze goedgekeurde slogan proberen onderwijsinstellingen jongeren hun opleidingen aan te smeren. En nauwelijks iemand die daar bezwaar tegen maakt.

    Waarom wordt dit dan als een zo groot probleem ervaren dat er zelfs regels en boetes uitdelende toezichthouders bestaan die gebruik van voorkennis onder bepaalde omstandigheden proberen tegen te gaan?
    De complexiteit van onze maatschappij brengt met zich dat noodzakelijke beoordelaars de beschikking moeten hebben over vertrouwelijke informatie om hun werk te kunnen doen. Vertrouwelijke informatie is informatie die afgegeven is of anderszins beschikbaar komt voor de beoordelaar die slechts bedoeld is en gebruikt mag worden voor het komen tot een goed oordeel en/of een goede beslissing door die beoordelaar. Deze beperking van het gebruik van informatie is in eerste instantie ingevoerd om te voorkomen dat de informatie achtergehouden wordt voor de beoordelaar en hij zodoende zijn werk niet meer kan doen.

    Daarmee is een stimulans en bron van criminaliteit ingevoerd. De beoordelaar zegt toe de informatie vertrouwelijk te behandelen, maar houdt zich uit eigen belang daar niet aan. Als die criminaliteit de pan, bijvoorbeeld de beurspan, uit rijst, is er daartegen de roep om politie en rechtspraak gekomen. Allemaal heel erg begrijpelijk, maar de schrijver vraagt zich terecht af hoever de vervolging hiervan zou moeten gaan.
    Zo kun jij je afvragen, als je het spek op de kat bindt en de kat slaat omdat hij daar van eet, ben je dan nog zinnig bezig? Als bepaalde informatie buitengewoon beursgevoelig is en je hebt de omzet van beurspapieren zo hoog laten oplopen in de samenleving als nu het geval is, dan loop je achter de feiten aan als je voorkennis die koersen sterk beïnvloedt als maar aan het bestrijden bent. Bovendien merk je op den duur dat je de voorkennis van de kleinere partijen aan het beboeten bent, terwijl je de grootschalige voorkennis constructies van staat en grootbedrijf ongemoeid laat.

    Het wordt tijd dat de mensheid na gaat denken over de ophoping van vermogen in waardepapieren waarvan de waarde erg informatiegevoelig is daar waar het informatie betreft die ontstaat door besluiten van enkelingen, zoals een CEO, een minister of een bankmeneer. Het is niet te vermijden dat de waarde van waardepapieren bepaald wordt door beschikbaar komende informatie. Maar misschien moeten we ons meer concentreren op manieren om die valse voorkennis truc oninteressant te maken dan alsmaar boetes uit te delen.

    johannes [17] reageerde op deze reactie.

  13. @anp rebel [16]: Dit hele systeem van geldmaken is ongezond, en staat in geen enkele verhouding tot ; mensen die door noeste arbeid in hun levensbehoefte moeten voor zien !

Comments are closed.