Vrijspreker: Waar komt pesten vandaan?

Opperdienaar: Ooit werd mij door mijn moeder uitgelegd, dat dit kwam omdat iemand dan bijvoorbeeld niet een duur merk sportschoenen had. Dan werd hij gepest. Pesten was met andere woorden een soort begin van een klassenstrijd, waarin de armen onderdrukt worden door de rijken. Ik moest daar aan denken toen ik iemand laatst dat exact zelfde sentiment hoorde verwoorden. Ik heb altijd het idee gehad dat deze verklaring niet klopte. Wat ik mij herinner van school is dat de kinderen die geplaagd werden altijd te mager of te dik waren, bleek zagen, fysiek zwak waren, slechte motoriek, heel erg verlegen of in zijn algemeen afweken van het gemiddelde. Niet perse dat ze rijk of arm waren. Vaak was het van andere kinderen bij mij niet bekend hoe de financiële situatie van hun ouders was. Maar je kon wel snel aanvoelen: Die gaat het moeilijk krijgen en deze niet.

Vrijspreker: Vanwaar dan die rare analyse, dat pesten een klassenstrijd was?

Opperdienaar: Ik denk dat het een voorbereiding is op herverdeling van inkomen. Alle problemen herleiden tot welvaartsverschillen heeft tot gevolg dat alle problemen ook eenvoudig op te lossen zijn door welvaart van de rijken te nemen en aan de armen te geven. Om Marx te citeren “Van iedereen naar rato van daadkracht, naar iedereen naar rato van behoefte”. Tegenwoordig is daar bijgekomen dat alle verschillen herleid worden tot ras of geslacht. Alles om het ware probleem maar niet te benoemen dat die agressieve kinderen thuis waarschijnlijk een voorbeeld was gesteld dat agressie de manier is om anderen hun gedrag te veranderen.

Vrijspreker: Het is moeilijk om mensen hun mooie haar, atletische lichaam, snelle reflexen of gevoel voor humor te herverdelen, maar simpel om hun nieuwe sportschoenen te pakken.

Opperdienaar: Inderdaad, we gaan geen haar verdelen van mensen met haar naar kale mensen. We gaan alleen hun spullen pakken. Om met Willie Sutton te spreken toen die gevraagd werd waarom hij een bank beroofd had. “Omdat dat is waar het geld is”.

Verder verandert er eigenlijk niets met ouder worden. Alleen gaan de pestkoppen vaak de politiek in, zodat ze daar mensen kunnen lastig vallen.

GERELATEERDE ARTIKELENMEER VAN DEZE AUTEUR

18 REACTIES

  1. Over pesten

    Pesten komt voort uit een soort machtsgevoel dat je invloed hebt op degene die je pest. Dat je zijn stemming aanzienlijk kan beïnvloeden zonder dat hij dat bij jou kan bereiken. Als dat niet goed lukt bij een persoon, dan heb je geen zin om hem te gaan of blijven pesten. Pesten is herhaalgedrag. Het telkens terugkerend verlangen naar dat machtsgevoel.

    Om dat pesten te vergemakkelijken en te rechtvaardigen moet je attributen aan het slachtoffer toeschrijven. Welke attributen dat zijn doet er in het algemeen niet zoveel toe. De enige eis is dat met behulp van het gekozen attribuut een effectief onderscheid gemaakt kan worden tussen degenen die wel en degenen die niet gepest worden.

    Heeft pesten niets met arm en rijk te maken? Nee en ja. Nee, in de zin dat gekozen attributen niets met arm en rijk te maken hoeven te hebben. Ja, in de zin van dat de verschillen tussen arm en rijk het makkelijker maken een bruikbaar attribuut te vinden. Voorbeeld. Als alle ouders voor hun kind trendy sportschoenen kunnen kopen en dat doen, maar een enkel kind zijn ouders niet, dan bestaat de mogelijkheid om dat kind te gaan pesten met zijn duffe gympies.

    Nico [3] reageerde op deze reactie.

  2. Ik zou pesten anders framen; ‘afwijkend gedrag’ bestrijden door ‘gewenst gedrag’ af te dwingen. Hoewel dan wel liefst een ‘makkelijk doelwit’ wordt gekozen. In de praktijk een individu, geen groepslid met rugdekking vanuit een groep.

    Dat kan gezien worden als een voorbereiding op (her)plaatsing in een sociale orde, waar niet individuele zelfstandigheid de norm is maar groepslidmaatschap.

    Tradities van pesten spelen hierop in. Liever een freelancer / ZZP aanpakken dan een lid van een organisatie. En als dat laatste dan toch gebeurt, eerst ‘uitdrijven’ en isoleren, om daarna gewenst gedrag te kunnen forceren. Althans, als men het doelwit zo gek kan krijgen zich te laten breken. Want dat laatste is toch het doel van pestgedrag. Na ‘noodzakelijk’ breekwerk is het hek van de dam en is een speelbal ontstaan.

    Uiteindelijk is de hele sociale orde en maatschappelijk systeem georganiseerd als een spelletje pool, waarbij de ene groep probeert anderen in de ‘pocket’ te krijgen om deel uit te gaan maken van een groep dienaren. Een beetje pestkop zegt “ik ben de wet voor jou”. De wat geraffineerder variant is traditie en “de wet” gebruiken – of als dat zo uitkomt misbruiken – om een ander te onderwerpen en gebruiken.

    Gebruiken of gebruikt worden. Daar draait toch de hele sociale orde en maatschappelijk systeem om? Terwijl degenen die zich hier niet aan wensen te conformeren en onderwerpen behulpzaamheid liefst schenken. Wat zover kan gaan dat als behulpzaamheid dan toch afgedwongen geprobeerd te worden, het als een ijsblok bevriest.

  3. @anp rebel [1]: Pesten is inderdaad een macht-spelletje. Pervers, dat wel. Vandaar dat anderen er daardoor de pest in krijgen. Sommigen zodanig dat ze zelfmoord plegen of uit wanhoop maar diep in de buidel tasten om door anderen gewenste schoenen te kopen. Vreemd genoeg zijn die dan gewoonlijk niet met spikes uitgerust om pestkoppen te perforeren, zodat ze met een druiper (bloedende wonden) afdruipen 😀

  4. Meestal wordt mishandeld zijn door pestkoppen als smoes gebruikt om te mishandelen. Vandaar dat ‘behandelaars’ om begrip vragen.

    De werkelijkheid is echter anders; wie gepest is verkrijgt daardoor niet het goddelijke recht om te pesten. Zoals adel niet door revoluties het goddelijke recht heeft verkregen om te onderdrukken en verstikken. Dat zijn kapitale denkfouten die fataal kunnen uitpakken.

    Verder worden overheidsdienaren als instrumenten ingezet om te verdrukken en verstikken, via bijv. bureaucratie. Daardoor worden ze als door een schoolhoofd in de rol van pestkop gedwongen. Met ongezonde gevolgen als PTSS. Je zal maar als bokshandschoen of boksbal door anderen gebruikt worden. En voor het weigeren van die perverse dienst beloond worden met ontslag en eventueel ook nog pestgedrag door voormalige collega’s…

  5. Een andere duit in het zakje: Pestkoppen veroorzaken een probleem en doen het lijken alsof ze zelf het licht aan het einde van de tunnel zijn. Of daar naartoe kunnen leiden, als je maar buigt voor eisen.

    Maar… een project van Elon Musk, de hyperloop, beeldt treffend uit dat er ook licht in de tunnel en zelfs naast de tunnel kan zijn. Iets dat je met een opgedrongen tunnelvisie over het hoofd ziet. Hoewel de naam hyperloop wat ongelukkig gekozen is, want wie wil er nu in een loop terecht komen?

  7. Krijg ik eerder de indruk dat de gespestte types de politiek in gaan. Van die types die klikken bij de meester en met gym als laatste worden gekozen (door de gymleraar toegewezen). Nu ze in de politiek zitten kunnen ze ein-de-lijk wraak nemen. Jesse Klaver vind ik zo’n type.

    Heeft Marx ooit iets van zijn eigen “rato van daadkracht” met de armen gedeeld?

    fado [8] reageerde op deze reactie.

  8. @Hang Bejaarde [7]:

    Men zegt wet eens : u haalt de woorden uit mijn mond !

    Politiek en pesten…. met pesten begint het altijd. Is het nu zo of is het niet helemaal zo. Na pesten komt een vermoeden, gevolgd door beschuldigingen. De NLP techniek is gebruikelijk. De gehele media springt in dit spel, de burger raakt verward, nou ja op enkele medeburgers na, en heeft indirect al een oordeel.

  10. @jhon [6]: Hoewel ik veronderstel te begrijpen wat je in feite bedoelt is de vergelijking met Pencak Silat een nogal ongelukkige. Toevallig weet ik dat omdat ik een leraar en leerlingen daarmee bezig heb gezien, heb gehoord waarover ze spraken.

    Valt je de ingezeepte glijbaan van degeneratieve processen op? Eerst worden denkwijzen aangetast, daarna volgt gedrag wat weer denkwijzen beïnvloedt etc. Een zichzelf aandrijvend proces dankzij stuwkracht via een oorzaken en gevolgen ketting.

  11. Hoe definieer je pesten?

    1) uitsluiten uit de groep?
    2) publiek belachelijk maken?
    3) saboteren? (bv. iemands boekentas verstoppen zodat ie hem moet zoeken en een les mist, met alle gevolgen van dien)
    4) gebruik van geweld?

    Alle vier zijn me als scholier overkomen en zelf heb ik alleen de eerste 2 toegepast, immers dat is wellicht onaangenaam maar valt gewoon onder vrijheid van associatie en vrijheid van meningsuiting.
    Punten 3 en 4 zijn in wezen een inbreuk op het NAP en dus uit den boze.
    Het woord NAP (aslook libertarisme en objectivisme) kende ik toen nog niet (ontdekte ik pas rond mijn 30e) maar op eigen kracht had ik soortgelijke denkbeelden ontwikkeld en leefde ik ernaar.

    Overigens beschouwde ik me slechts als slachtoffer van 3 en 4. Ook al was ik soms voorwerp van 1 of 2 maar ik was van mening dat als iemand niet met me wil omgaan omwille van mijn vaders beroep of mijn andere tongval of hogere punten of ander merk gympen dit meer over hem zegt dan over mij en ik met iemand die kennelijk over zo’n persoonlijkheid beschikt, zelf ook niet eens wens om te gaan. Dus ofschoon het weliswaar te betreuren was om niet een paar extra vrienden te hebben, vond ik het niet erg om DIE “vrienden” niet te hebben. Dat zouden er toch geen echte geweest zijn.

    Pesten (of “pesten”) bestond in mijn tijd/omgeving gelukkig vnl. uit categorieen 1 en 2 en beschouw ik eigenlijk helemaal niet als een probleem. Als iemand meent te “lijden” omdat ie uitgelachen wordt o.b.v. bv. rood haar, dik zijn, of whatever en “niet bij de groep te horen”, dan zegt dat m.i. meer over zijn eigen gebrek aan karakter. Wat een watjes!

    Voorwerp zijn van geweld zoals van de trap gesmeten worden (door een onbekende van 2 jaar ouder onder verwijzing naar bv. je nationaliteit), is natuurlijk wel iets wat nogal traumatiserend kan zijn. Bij een ongelukkige val, had ik mijn nek kunnen breken en mogelijk voor de rest van mijn leven in een rolstoel kunnen zitten.

    jhon [13] reageerde op deze reactie.
    Nico [15] reageerde op deze reactie.

  14. @jhon [12]: Dan is het de vraag of leerlingen begrijpen wat ‘ie precies bedoelde. Wat overigens ook geldt voor aanvallers die dan misschien van een andere sensei hebben geleerd.

  15. @Scrutinizer [11]: Wat dacht je van de intrinsieke waarde van een individu niet eerbiedigen? Waardoor ook de fysieke, mentale en sociale integriteit niet wordt eerbiedigt?

    Een kwestie van welke leraar iemand heeft. Voorbeeld doet volgen. Zie bijv. Wing Chun, waarin die eerbied actief wordt aangeleerd.

    Pesten is meestal een gevolg van religieuze fanatici die tot het waanidee zijn gekomen dat anderen inferieur zijn tenzij ze aan hun eisen voldoen. Dat kan aan allerlei kapstokken worden opgehangen; een religieuze mening over schoenen, over nationaliteit, huidskleur, IQ en zo meer.

    Scrutinizer [16] reageerde op deze reactie.

  16. @Nico [15]: Ik begrijp niet wat je bedoelt te zeggen.
    Wat mij betreft volstaat het NAP.
    Voor de rest ben ik fervent aanhanger van vrijheid van meningsuiting en asociatie.

    Zelf werd ik uitgelachen/uitgestoten om volgende redenen:
    – hoogste cijfers voor wiskunde etc. (DUS per definite nerd)
    – slechtste in gym (DUS per definitie een mietje)
    – slechtste in alles manueel/motorische zoals muziek, knutselen (DUS per definitie gehandicapt)
    – rijkste ouders (DUS per definitie uitbuitend kapitalistische varken)
    – ondanks voorgaande, geen merkkledij maar C&A (DUS per definitie niet cool)
    – uit Antwerpen komen (DUS per definitie arrogant)
    – Belg zijn (later in NL) (DUS per definitie dom – ondanks hoge cijfers)

    Vond ik dat leuk? Tuurlijk niet. Leed ik daaronder? Neen, het kweekte een oilfantenhuid.
    Er is maar 1 incident wat ik verschrikkelijk vond dat is dat ik in 4 VWO plots door een kerel van 2 jaar ouder die ik nooit gesproken had en alleen van ziens kende, plots van de trap werd gegooid onder uitroep van “rotbelg”. Gelukkig liep het goed af, maar het had anders kunnen zijn.
    Al de rest, zolang er geen geweld gebruikt werd of sabotage gepleegd (slechts een 3tal keer was mijn boekentas verstopt en moest ik die zoeken – big deall), kon me eigenlijk niet schelen en beschouwde ik als vrijheid van meningsuiting of van asociatie.

    Waarom zou bv. iemand die mijn kleren lelijk vindt met me om moeten gaan of veinzen dat ie ze mooi vindt?
    Waarom zou iemand die tegen mijn accent niet kan, op het schoolplein met me moeten praten?

    Overigens gold dat in 2 richtingen. Waarom zou ik de vetzak, de rooie, de stotteraar etc. als vrienden moeten accepteren als ik hun zien of horen beschouw als een belediging voor mijn ogen of oren? En waarom zou ik een dikzak niet “dikzak” mogen noemen? Feiten zijn feiten. Met welk recht zou iemand mij mogen dwingen om feiten te ontkennen en mijn gedachten te verloochenen alsof hij de gedachtenpolitie is die mij dwingt zijn vadsig lijf mooi te vinden of waarom zou ik me verbaal moeten prostitueren door te doen alsof iemands gestotter me als muziek in de oren klinkt. (Nou goed, het was de tijd van gescratch met platen door Grandmaster Flash, heh) 😉
    https://www.youtube.com/watch?v=8Rp1oINrEuU

    M.a.w. ik maakte net zo hard gebruik van mijn vrijheid van meningsuiting en vrijheid van (dis)associatie als anderen 🙂
    Maar een onbekende van 2 jaar jonger zomaar van de trap gooien, neen, dat zou ik nooit doen. Het NAP is echt wel de grens.

    Nico [17] reageerde op deze reactie.

  17. @Scrutinizer [16]: Wat voor mij vooral uit je betoog springt zijn NAP en recht op zowel associatie als dissociatie. En een olifantenhuid die kennelijk iets is om trots op te zijn, hoewel een olifantengeheugen nuttiger is voor jezelf. En misschien ook wel voor anderen.

    Er zitten wel wat zwakheden in het betoog. Omdat de praktijk toch wat rauwer is dan gladde theorie die vaak met gladde praatjes wordt gepresenteerd, een voorgekookt verhaal. Wat zijn echter de rauwe feiten? Want uiteindelijk is dat waar het om gaat.

    Het NAP klinkt zo mooi. Geen agressie. Alleen wordt dwang daardoor niet uitgesloten en precies daar zit de adder onder het gras. Eén van de vormen van dwang is namelijk, je raadt het al, het recht op dissociatie. Puur natuurlijke vrijheid kan gebruikt of misbruikt worden, een recht is iets dat dwingend geclaimd wordt. Zoals ook het vermeende goddelijke recht om levens van anderen te onderwerpen en/of gebruiken.

    Sommigen vinden het misschien heel leuk dat anderen het klusje van onderwerping al hebben uitgevoerd, waardoor er een pool van ‘common wealth’ is ontstaan waar naar believen arbeiders of slimme koppen uit gevist kunnen worden om te gebruiken. Het NAP is dan geen probleem, want de agressie is dan al achter de rug. Met het NAP in de hand kun je dan anderen schijnheilig in een bepaalde richting dwingen, sluw weliswaar want dwang moet niet al te openlijk plaatsvinden, en je handen in onschuld wassen.

    Doet me denken aan het Pontius Pilatus syndroom. “Tsja, anderen hebben het zo geregeld en ‘willen het zo'” Dus ja… de handen in onschuld wassen en ondertussen profiteren.

    Geen zin hebben om met anderen te praten is één ding, maar aan de andere kant kan het ook wel nodig zijn. En dan maak je maar zin, want anders loopt de nood verder op. Daarnaast neemt hedendaags pestgedrag hoogst interessante vormen aan om de pool van te gebruiken anderen te handhaven. Dat zal ik op twee manieren illustreren:

    1) Een lift in een flatgebouw is een faciliteit. Toevallig logeren we heden in een flatgebouw, op de 10e verdieping. En valt op dat die lift niet alleen gebruikt wordt en daardoor vaak bezet is, want onderweg, maar ook dat er regelmatig storingen opduiken. Mensen die in de lift vastzitten, de lift die opvallend vaak uitvalt. Monteurs die langskomen, waarna de lift soms binnen een dag uitvalt. Een liftfabrikant die de boel zo geregeld heeft dat onderdelen van ergens ver weg moeten komen. En programmeurs die software kennelijk zodanig schrijven dat storingen bijna gegarandeerd zijn. Je snapt het al, een faciliteit die een hinderende constructie is geworden. Je zou bijna denken dat die liftfabrikant het erom doet. Want storingen leveren poen op en de overlast is toch wel een ander. Pestgedrag?

    2) Een denkbeeldige sociale ladder en standen zijn ontworpen als een constructie, een regeling. Iets dat stabiliteit faciliteert. Het middel is echter een doel geworden. Dat heb ik vooral gemerkt omdat ik het wel interessant vind om op verschillende treden van verschillende ladders op bezoek te gaan en eens van gedachten te wisselen. Niet om op een trede te blijven hangen, gepositioneerd en al, maar om meer overzicht in inzicht te verkrijgen. Dan moet er wel vrij verkeer mogelijk zijn. De praktijk is weerbarstig vanwege actieve pestkoppen en figuren die zich moeten en zullen dissociëren. Die hebben ergens een positie ingenomen op een trede en vinden dat ze daar hinderend ruimte-afval mogen uithangen. Vrijheid, blijheid nietwaar? Dissociëren is één van de mogelijkheden, gewoon stommetje spelen of van je af bijten. Het laatste liefst via een cordon sanitaire van medewerkers, vanwege die handen en onschuld. Het heilige NAP moet voor de uiterlijke schijn gehandhaafd worden, nietwaar? Wat impliceert dat er liefst met een lief gezicht en zoet verhaal gedwongen wordt. Of anders een ijskoude radiostilte of een ijskoud “kan niet” terwijl “wil niet” bedoeld wordt. Geen keuze laten is één van de methoden om te dwingen; gecamoufleerde agressie die ontkend kan worden via intellectuele misleiding (‘plausible deniability’).

    Als er iets is wat niet werkt, dan is dat wel een gesaboteerde lift / ladder / trap / treden / standen. Pestgedrag. Vandaar dat ik van mijn vrijheid gebruik maak om me waar mogelijk te dissociëren van dit soort constructies, die overigens alleen maar bestaan bij de gratie van erkenning.
    Met de beide benen op de grond heb je er geen last van, zonder anderen onder of boven je. En zo van een steriel afstandje is het vooral een geneeskundige probleemstelling, omdat het primair om geestesziekte draait.

    Waarom zouden er strikt van elkaar gescheiden etages nodig zijn? Et-ages. Op eenzelfde manier kun je je afvragen waarom leeftijden van elkaar gescheiden zouden moeten worden. Wat perversies zoals verval veroorzaakt. Terwijl juist een mix van leeftijden een sociale context interessant maakt, sprankelend.

    Pestkoppen vinden dat ze scheiding moeten aanbrengen op grond van gewenst gedrag met meetpunten, hoewel dat gewenste best weleens schadelijk kan uitpakken. Maar ondertussen is dat wel iets dat als klimaatverontreiniging, milieuvervuiling functioneert. Niemand wordt er gelukkiger van, hoewel materiële schijn bedriegt, terwijl velen er de pest in krijgen. Maar misschien was dat ook wel precies de bedoeling. Traditioneel worden overheidsdienaren door regeringen ingezet, desgewenst in de rol van pestkop, om onmacht te veroorzaken en de scheiding tussen macht en onmacht strikt te handhaven. Zoals ook de grens tussen de “haves” en “have nots”. Er moet eerst aan de hoogst discutabele eisen van pestkoppen en hun opdrachtgevers voldaan worden om die grens te mogen passeren. Waarmee wereldwijd een gigantisch probleem is gecreëerd door vermeende giganten.

    Scrutinizer [18] reageerde op deze reactie.

  18. @Nico [17]:
    Recht op disociatie is helemaal geen dwang.
    Het voorbeeld wat u verderop aanhaalt lijkt te zijn dat iemand die eerder een product verkocht (of samenleving inrichtte) vervolgens niet thuis geeft als u met een klacht zit. Dat is iets heel anders: dat is zijn verantwoordelijkheid voor een eerder verrichte handeling (zoals verkoop van een inferieur product) proberen te ontlopen en komt dus neer op fraude, wat eveneens verboden is onder de uitgebreide versie van het NAP, wat daarmee dus wel voldoet.

Comments are closed.