Weinigen onder ons zien kans, zich geheel te onttrekken aan het verzamelen van punten of mijlen tijdens het vliegen, rijden of slapen. Daarvoor zijn de nadelen bij niet-participatie te groot.
Het valt echter niet altijd mee, als een jongleur de verschillende kaartniveaus te handhaven die benodigd zijn voor het voortzetten van een bestaande status.
Laat ik mij vandaag beperken tot de luchtvaart.
Persoonlijk beschik ik ten gevolge van een beperkt aantal jaarlijkse vluchten, slechts over enkele kaarten ter facilitering van mijn reizen: een KLM Platinum for lifekaart , een Garuda Platinumkaart, een Philippine Airlines Elite Pluskaart, een BA Goldkaart en een Emirates Goldcard.
Zowel KLM als Garuda zijn lid van Skyteam; deze kaarten verschaffen diverse voordelen op het stuk van bagage, toegang tot lounges en de mogelijkheid om te vliegen in een hogere klasse dan waarvoor betaald is .
BA is lid van One World; de BA-kaart wordt geacht systeemwijd dezelfde voordelen te verschaffen. Of dat geheel waar is, is de vraag.
Zowel Emirates als Philippine Airlines beschikken nauwelijks over partners in de lucht; hoogstens is in sommige gevallen een codeshare van toepassing.
Ook heeft men voorrang bij wachtlijsten, maar daar moet men zich niet te veel van voorstellen, want als deze mogelijkheid al van toepassing is, moet men meestal het allerhoogste tarief ophoesten: een tarief dat zo hoog is, dat de transactie vaak oninteressant wordt.
De extra hoeveelheid toegestane bagage voor kaarthouders ligt doorgaans tussen de 10 en de 32 kilo; dat is een aanzienlijk voordeel.
BA is het royaalst: en mits onder dezelfde PNR geboekt, valt alle reizigers in de group van wie er één een kaart heeft, de extra hoeveelheid bagage ten deel die verbonden is aan zijn kaartniveau.
Houders van Gold cards en Platinum cards worden door de maatschappijen gekoesterd.
Hoewel zij slechts een klein percentage van het totale aantal reizigers uitmaken, zorgen zij voor een aanzienlijk deel van de omzet.
In bepaalde gevallen kan het tegen het einde van een lidmaatschapsjaar voordelig zijn, tegen betaling van een krats enkele extra vluchten te maken of in een hogere klasse te boeken dan men nodig heeft, teneinde de vigerende status te handhaven.
De Emirates Platinumkaart is the moeilijkst te handhaven, want daarvoor zijn 150.000 mijlen per jaar nodig. Voorbeeld : een retourtje eersteklas van Colombo naar Buenos Aires levert 40.000 tier miles op, slechts een kwart van het aantal mijlen dat binnen een periode van 13 maanden gehaald moet worden.
Ik zal hier niet ingaan op de volledige problematiek die met een en ander verbonden is. Hiervoor is het nodig van maatschappij tot maatschappij de bepalingen te bestuderen. Men zij gewaarschuwd: zoals alles dat verband houdt met luchtvaarttarieven vertoont de materie een maximum aan complexiteit en een minimum aan transparantie.
Ernstige moeilijkheden kunnen rijzen, als men onderweg overstapt op een maatschappij met andere bagagebepalingen of een maatschappij waarvan men geen frequent flierkaart bezit. Dit kan resulteren in de heffing van een disproportioneel bedrag voor het vervoer van enkele extra kilo’s.
Hugo van Reijen
Daarom boek ik via Skyscanner en dergelijke websites en zit ik gezellig tussen de paupers en vrekken in economy. Van het uitgespaarde geld kan ik makkelijk een paar nachten in een luxe hotel betalen, mocht ik daar behoefte aan hebben. Of riant uit eten gaan.
Nu ben ik wel ongewild lid van KLM Flying Blue. Dat had ik nodig om een klacht te kunnen indienen – die overigens netjes is afgewikkeld. Maar hoe kom ik er weer van af?
Ik benijd de frequent flyers niet. Wat is vliegen toch een vervelende aangelegenheid geworden. Ze hebben op LAX niet voor niet een aparte VIP-terminal gebouwd waar je op tv-schermen kan kijken naar de ‘deplorables’ in de andere terminal.
Ik heb jaren geleden alle klantenkaarten de deur uit gedaan. Ik hoef niet voor een beetje korting in tal van databases te staan. Met vliegen is het anders, want je vlucht staat al in tal van databases geregistreerd, dus je geeft geen extra privacy op. Maar ook daar speel ik het spel niet langer mee. Dan maar bijbetalen voor een lounge of wat minder bagage meenemen.
ja…das een moeilijke…dus! de grote leegte is er.
Air-miles verdampt !
Heb van meet af aan bewust nooit meegedaan aan zulke systemen.
Waarom? Gewoon omdat het sop de kool niet waard is.
Het maakt je beslissingsboom complexer: een duurdere vlucht maar wel met miles versus een goedkopere bij een concurrent zonder? Als de miles nou ook nog eens onbeperkt geldig zouden zijn en waardevast, OK, dan loont het misschien de moeite maar gezien dit niet het geval is, dreig je omwille van de miles een duurdere vlucht te boeken met een beoogd voordeel op lange termijn waar je later alsnog kan naar fluiten. En dAArvoor dan zo lang meoten puzzelen? No way!
Bovendien wil ik niet in die databases staan.
Uiteraard sta je wel bekend bij het boeken van een vlucht maar ik kan me voorstelen dat men die gegevens niet nodeloos eeuwig bewaart. De gegevens van het milesprogramma vaan een vaste klant echter wel. Bovendien zouden klantenkaarten juist in de hand werken dat ik steeds met dezelfde line vlieg en dus zou 1 enkele partij een te groot totaalplaatje hebben. Dan liever dat al mijn vluchten fragementarisch te vinden zijn na speurwerk bij vele maatschappijen.
hugo van reijen [6] reageerde op deze reactie.
@Scrutinizer [5]:
Dat zijn belangrijke overwegingen!
Helaas zijn er in Europa een groot aantal stedenparen die slechts . door een of twee maatschappijen worden bediend.
Voor concurrentie zijn tenminste drie maatschappijen nodig.
Hooguit korting op duurzame producten, gespaard op consumptie middel en die noodzakelijk zijn?
Verder k kunnen ze mij gestolen worden, dat ze het vliegen zodanig gaan belasten, zie dit alemaal als pure vervuiling ,waar ik nooit uit principe aan meegedaan heb!
Comments are closed.