Vrijspreker: U heeft laatst het boek “This Perfect Day” (1970) door Ira Levin gelezen. Waar lijkt het op?
Opperdienaar: Het lijkt heel erg op Brave New World van Aldous Huxley. Een wereld waarin de onderdanen ‘members’ genoemd worden. Leden van een familie. Unicomp is de centrale computer die ieders leven reguleert. Leden hebben een adviseur die ze in de gaten houdt, als ze ‘ziek’ zijn en twijfelen aan de keuzes die Unicomp voor ze maakt, wordt hun maandelijkse medicatie bijgesteld. De samenleving was ontstaan door een unificatie. De pre-uni samenleving zou heel gewelddadig zijn geweest met veel armoede en leed. De leden worden aangeduid met een 9 karakter identificatie genaamd nameber, eten total cakes en dragen allemaal dezelfde overalls. De hoofdpersoon RM35M4419, bijgenaamd ‘chip’, begint desondanks te twijfelen aan Unicomp, mede door toedoen van zijn grootvader. Hij komt in contact met andere twijfelaars die als truc hebben ontdekt dat als je slordige fouten maakt, geen bezorgdheid toont over je falen, af en toe in slaap valt tijdens de TV uitzendingen over Marx en impotentie fingeert, je dosis verlaagd wordt.
Als leden rebels worden, zien hun medeleden ze als ‘ziek’ en tonen grote empathie om ze ‘beter’ te maken. Unicomp beslist wie zich voortplant, wie met wie seks heeft en wanneer en wat je beroep wordt. Een kleine groep begint desondanks een opstand tegen Unicomp.
Vrijspreker: Wat zijn de kritieken op het boek?
Opperdienaar: Wat je nog al eens leest is kritiek op een verkrachting door de hoofdpersoon. Deze critici valt het niet op dat de centrale planner eigenlijk iedereen verkracht. Zoals Stalin zei: Een dood is een tragedie, een miljoen doden is een statistiek.
De verdediging van de rebellen tegen de dictatuur van Unicomp doet denken aan Peter’s principle. Peter’s principle zegt dat iedereen gepromoveerd wordt tot het niveau van zijn of haar incompetentie. De verdediging daartegen is gefingeerde incompetentie: Af en toe je auto op de parkeerplaats van de baas zetten, zodat je die laatste promotie niet krijgt. Precies de tactiek die de hoofdpersonen toepassen om hun drogering omlaag te krijgen.
Vrijspreker: Zouden onderdanen dat soort dingen kunnen fingeren om hun indoctrinatie omlaag te manipuleren? Is het een verdediging tegen de staat die libertariërs moeten overwegen?
Opperdienaar: Heersers zullen wel schrikken van te veel incompetentie, impotentie en verstrooidheid bij onderdanen. Het brengt hun productiviteit in gevaar en daarmee de machtsbasis voor heersers. Maar het gaat heersers niet voornamelijk om welvaart, maar om macht. In de praktijk zakken ze toch liever samen met onderdanen de armoede in, zolang het machtsverschil met onderdanen maar groter wordt. Onderwerping is hun verslaving. Maar je ziet met de gele vestjes protesten dat iemand als Rutte zich toch wel zorgen maakt. Hij beweerde onlangs in solidariteit :We hebben allemaal een geel hesje aan. Rutte wil in dialoog gaan met ‘de samenleving’, maar verwacht geen gewelddadig protest zoals in Frankrijk. Daar zette de heerser Macron 8000 in Parijs (89000 over heel Frankrijk) gewapende agenten in tegen de demonstranten waarvan hij sommige in executie stijl tegen de muur liet zetten, want volgens Macron kan ‘geweld niet getolereerd worden‘. Tenzij je je global warming belasting niet betaalt natuurlijk.
Maar een permanente staat van dwang is denk ik onmogelijk. Het is niet stabiel. Je ziet de groei in elk imperium teruglopen. Niet alleen de groei van kapitaal loopt terug (rentes naar 0), maar ook de bevolkingsgroei (geboorte cijfers naar 0). Heersers zien dit als afkeuring van hun beleid. Vandaar dat ze groei willen importeren. Soms door verovering van gebied, soms door import van buitenlandse onderdanen. In het hart van het huidige keizerrijk, de VS, loopt de levensverwachting nu al 3 jaar op rij terug en zijn millenials armer dan hun ouders.
Vrijspreker: Aan de andere kant wordt voortplanting door eigen onderdanen ontraden. In Canada gaf de overheid onlangs als advies minder kinderen te nemen om de planeet te redden.
Opperdienaar: Het is duidelijk dat heersers niets geven om de planeet. Er zijn wetten die het aantrekkelijk maken om met je schip dat tussen 2 Amerikaanse havens vaart, via Japan te gaan. Defensie is de grootste vervuiler. Hier een ‘Nuke selfie’ uit Nevada, 1960.
Het gaat ons heersers om macht en als we met het milieu macht kunnen krijgen over onderdanen, dan doen we dat. Net als met buitenlandse vijanden, migranten, veiligheid, racisme, seksisme, klassenstrijd, ongelijkheid, gezondheidszorg, onderwijs, etc. Het probleem is de oplossing voor heersers. Ik denk dat de oproep om zich niet voor te planten door de Canadese overheid dan ook niets met het milieu te maken heeft, maar met eerder de suggestie dat een ‘fait accompli’ door hen in gang gezet is. Als het aardgas op is, is het ook zogenaamd onze wetgeving die de consumptie van aardgas stopt. Als eten op is, is onze wetgeving de reden dat iedereen op dieet gaat. Als kinderarbeid uit de mode raakt, is onze wetgeving die de drijvende kracht was. Als een auto onbetaalbaar wordt, is het onze wetgeving die onderdanen tot de keuze voor een bakfiets motiveert. Het is een macro versie van de olifant en de bereider. De samenleving is de olifant, de heersers de bereider. De olifant gaat zijn eigen weg, de heerser verzint er wetgeving bij die de keuzes van de onderdanen verklaart.
Is macht om de macht alleen niet een beetje leeg? Wil een heerser geen gebruik maken van zijn “droit de seigneur”? Uiteindelijk draait het toch daarom -of vergelijkbaar- voor velen … Eindelijk sex met “dat lekkere mokkel” die je met je eigen ‘charmes’ nooit kan krijgen.
De psychologie achter de politiek is interessant. Is de macht de momenteel heersende kliek dusdanig naar het hoofd gestegen (of was het toch een cocktail van drank en cocaine) dat men bijvoorbeeld een destructief immigratiebeleid heeft ingevoerd? Of heeft de aristocratie plaats gemaakt voor het gekkenhuis dat nu z’n eigen gekte op de wereld projecteert?
Hoe verknipt moet je zijn om een Mark Rutte te worden? Ik speel nog steeds met de gedachte om een keer die twintig euro te lappen en een jaartje lid te worden van de pedo- en plunder partij. Dan kan ik het ontaarde zootje eens van dichtbij mee maken. Dat lijken mij best goed besteedde euro’s qua lol voor je geld krijgen. Ook levert het stof op voor mooie blog-artikelen. Het verbaast mij dat de heersers geen ballotage hebben ingevoerd voor hun partijen.
jhon [7] reageerde op deze reactie.
Rutte met een lekker mokkel, je zal Ollogren bedoelen met een lekker mokkel, de politiekers is gebouwd op anders zijn als te lijken,veel bi lateraal denken, je kunt ook een avondje doorbrengen in café Hoppe in Amsterdam de bakermat van de PVVers, niet echt interessante mensen, weinig fantasie, oubollig tot en met, die hele ouwen hadden nog wel wat, burgemeester dochters en zo, Freule van Riel, de misses Marple van de Nederlandse politiek, mooi taalgebruik dat nou weer wel !
Het boek This Perfect Day bevat inderdaad interessante ingrediënten, zoals:
– Unicomp als ‘geneesmiddel’ voor sociale problematiek, hoewel kennelijk met schadelijke bijwerkingen.
– De grondlegger Wei Li Chun die achter de schermen verblijft en toegeeft “there’s joy in having it, in controlling, in being the only one.”
– De omkering van Wei die zichzelf van een nieuw lichaam voorziet, terwijl een grondlegger / eigenaar eerder zo af en toe het verouderende ‘lichaam van de staat’ van een ‘vers’ staatshoofd voorziet.
Het betreft een technocratische distopie. ‘Hebben’ staat kennelijk centraal. Alleen lijkt het dominerende concept van maakbaarheid me voor geen van de actors bevredigend. Alleen wat groeit kan werkelijk bevredigend uitwerken, hoewel daar wel het een en ander faciliterends voor gemaakt moet worden.
Ter illustratie; in en om je woning kan van alles groeien. De woning is maakbaar, wat kan ontstaan en groeien (verhoudingen) niet.
In het bovenstaande artikel komt ook het ‘Peter principle’ voorbij. Lijkt verdacht veel op de sleutels van de hemelpoort, met in-competentie als sleutel om datgene wat innerlijk als competentie aanwezig zou zijn maar nog niet gelukt is alsnog met hulp van anderen te bewerkstelligen. Past in de maakbaarheidsgedachte; als een Prometheüs enig koudvuur uit de hemel verkrijgen t.b.v. constructies en regelingen. Niet teveel, anders wordt de organisatie teveel belast met uit te voeren plannen.
Al met al lijkt het met een ‘geneesmiddel’ voor sociale problematiek in de loop der eeuwen nog niet zo gelukt. Voor het westen is dat niet zo vreemd, gezien het gegeven dat filosofen verplicht uit moeten gaan van het werk van de Grieken. Dat is zoiets als oogkleppen opgezet krijgen om een algemeen aanvaarde tunnelvisie te creëren. Bezit en ‘hebben’ schijnt ook voor Grieken nogal belangrijk geweest te zijn. Terwijl een geneesmiddel of geneeskundige methode anderszins er juist voor is om van overlast af te komen, zodat zowel de geneeskundige als diens omgeving geen ziektebeeld meer ‘heeft’. Worstelen tegen aandoeningen en gebreken in jezelf en anderen is belastend, hoe lucratief ziektebeelden ook kunnen zijn voor kwakzalvers en trawanten.
johannes [5] reageerde op deze reactie.
The perfect day, luister LOU REED lang lang geleden, vandaag hebben de Joodse Vrij Metselaars ons verkocht aan de hoogst biedende, we moeten koste wat het kost de EU ontbinden, anders blijft er niets van onze cifilisatie over, het haat keihard dat veroveren van de Islam, vechten beste mensen, voor ze je aan het kruis slaan !
@Nico [3]: Nou nou Nico, alleen op de Griekse philosophen ge ènt kennis, en waar haalden die dan die kennis, ja uit het verre verre oosten via de Byzantynens zijde routes de Aryanse hymalaia routes uit het Hidhu denken, tuurlijk maar alles heeft grenzen zelfs mijn denken, goeie hé groet !
Nico [6] reageerde op deze reactie.
@johannes [5]: Dat er een bepaalde kruisbestuiving heeft plaatsgevonden is evident. Het ging mij om filosofische uitgangspunten en doelen. Die kunnen op bepaalde punten stimuleren of juist beperken. Als het recept niet over de hele linie gezond en robuust in elkaar zit wordt het middel gezien het totaalbeeld erger dan de kwaal. Wat vooraf niet altijd goed te overzien is.
Denken kent inderdaad grenzen (bewustzijn, aandacht). Wat dat betreft is het beeld van een rits wel mooi: In een gesprek verschillende aandachtspunten die als het ware in elkaar geschoven worden om één consistent geheel te worden dat elkaar versterkt.
@Hang Bejaarde [1]: “Macht” bestaat niet ! individuen (minderheid) ontlopen hun levens verantwoordelijkheid door deze in handen van een “koopman” met mooie praatjes te leggen ! je kan een olifant naar een drinkbak sleuren ! maar nimmer dwingen om te drinken.
Zolang die olifant maar lekker klaargemaakt wordt door de bereider klaagt er niemand; er zijn meer brood en spelen dan ooit.
Comments are closed.