Vrijspreker: U vroeg zich af wie de grootste slachtoffers van socialisme zijn. Waarom maakt dat uit?

Opperdienaar: Er is een bepaalde domheid nodig voor muizen om de gratis kaas in muizenval te eten. Die domheid zou snel kunnen verdwijnen uit de genen populatie als degenen die socialisme promoten ook de voornaamste slachtoffers zijn. Evolutie, tijd en menselijke selectie kunnen een soort behoorlijk veranderen.

 

Je wilt natuurlijk niet dat onderdanen resistentie ontwikkelen tegen socialisme. Om ook te zorgen dat komende generaties er in trappen, wil je niet dat de voorstanders van socialisme ook het eerst in de stront zakken. In ieder geval niet voordat ze gereproduceerd hebben. Het is daarom van het grootste belang dat vooral jongeren er in trappen.

Vrijspreker: Is dat een probleem?

Opperdienaar: Jongeren pakken we via ons schoolsysteem. Het is een van de voornaamste taken van een heerser om te zorgen dat de consequenties van immorele acties niet bij de initiator van die acties komen. Vandaar ook de dienstplicht en belastingen. Dit zorgt dat morele mensen toch de gevolgen ondervinden van de immorele acties van hun heersers. Als iedereen die de heersers gelooft op hun mooie beloftes, gelijk in hun loopgraven om het leven komt, dan zit je snel met een land vol sceptici en egoïsten. Dat moeten we niet willen met zijn allen.

Vrijspreker: Is dat te voorkomen?

Opperdienaar: Het blijft een uitdaging. Als je kijkt naar Venezuela, dan zien we dat de enorme armoede veroorzaakt door het roven van alle kapitaalgoederen uit de handen van hen die ze creëerden, vooral de onderdanen gaat treffen die deze ontwikkelingen het hardst aanmoedigden. Dat is niet de bedoelingen en ik denk dat er daarom snel een militaire interventie moet komen om Maduro uit de weg te ruimen.

 

In eerste instantie lijkt het eenvoudig: De rovers krijgen de middelen van de beroofden en kunnen zich hiermee effectiever voortplanten. Maar als dat door zou gaan, houd je alleen maar rovers over en valt er niets meer te beroven. De parasieten worden de ondergang van hun eigen succes. De rovende klasse moet uitgedund worden en de beroofbare klasse moet op peil gehouden worden. Het doet sterk denken aan de populatie van wolven en konijnen. Teveel wolven en ze lijden snel honger, teveel konijnen en de wolven krijgen het te gemakkelijk en planten zich te snel voort. Bijkomend probleem is dat bij de mensheid, wolven en konijnen van dezelfde soort zijn. Die genen kunnen zich vrij verspreiden tussen beide klasse. Vroegere koningshuizen probeerden de genenpool gesloten te houden, maar de incest leidde tot veel geboorte afwijkingen.

Een ander probleem is dat het niet zo simpel is om de beroofbare klasse zo dom mogelijk te houden. Je wilt ze brilliant maar ‘clueless’ hebben. Zo zijn ze productief en valt er veel te roven. Aan magere slaven heb je niets. Nicholas Talib noemt deze mensen : ‘Intellectual yet idiot’ een soort begaafde idioten. De knuffelonderdanen van de heersers.

 

 

 

 

 

 

 

17 REACTIES

  1. Een keuze voor socialisme hoeft niet altijd individuele domheid te zijn. Op korte termijn lijkt voor velen socialisme positief. De 100 euro verhoging van het minimum loon in Frankrijk zal op korte termijn, zeker indien de ontslagbescherming blijft bestaan, de huidige groep werknemers bevoordelen. Dat het daarna lastiger wordt voor nieuwe toetreders op de arbeidsmarkt, dat is geen probleem voor degenen die de “rechten” hebben verkregen.

    Sterker nog, de keuze voor AOW als omslagstelsel icm een scheve bevolkingspiramyde heeft een generatie opgeleverd die niet volledig voor hun AOW hoefde te betalen en de rekening kon doorschuiven naar een volgende generatie. Pas na 45 jaar, dus ver in de 90-er jaren, was er de eerste instroom van AOW-ers die hun leven lang premie hadden betaald. Maar omdat de bevolkingspiramyde scheef was waren ook dat nog deels free riders. De keuze voor AOW als omslagstelsel heeft gezorgd dat er meer dan een halve eeuw lang geprofiteerd kon worden, een wissel getrokken kon worden, op volgende generaties. Dit is verre van sociaal, maar was voor de calculerende burger een prima oplossing.

    Natuurlijk is een situatie zonder deze regels veel beter, en zal dit resulteren in meer welvaart voor bijna iedereen, maar de kaas was te aantrekkelijk om bijvoorbeeld voor AOW om voor een omslagstelsel te kiezen.

    pcrs [2] reageerde op deze reactie.
    anp rebel [6] reageerde op deze reactie.

  2. Omgekeerd kost het zoveel moeite en hoofdbrekens om te heersen en in het zadel te blijven, dat het een zinniger investering is om heersen overbodig te maken. Jong geleerd impliceert vroeger zelfstandig geworden, zonder behoefte aan heersers of werkgevers of andersom onderdanen en werknemers.

    Helaas is de ‘sociale technologie’ van onderwerping zodanig verfijnd dat het veel te makkelijk is geworden om te onderwerpen en uit te vreten. Hoewel gelukkig geen enkele technologie bestand is tegen natuurkrachten. Vechten tegen de (innerlijke) natuur is op voorhand een verloren zaak. Het is een investering die gegarandeerd verliezen en verliezers produceert, ook al lijkt het qua schone schijn alsof er iets gewonnen is.

  3. Een probleem met socialisme is dat mensen ervoor kiezen uit welbegrepen eigenbelang. Veel mensen zijn helemaal geen weldoener. Er vindt een ruil plaats; nu heb jij voordeel van mijn inspanning, opdat ik later van jouw inspanning kan profiteren. Die ruil is vaak ongelijk van gewicht. Men houdt een boekhouding bij en aangezien men veelal voor een rendement gaat op de investering kan dit systeem alleen maar falen. Bij mij in de straat is er niet een meer te vinden met een veertigurige werkweek. Investeer niet teveel in de hoop geen slechte investering te doen/geen kat in de zak gekocht te hebben.

  4. Wie kent het mannifest van het socialisme, of communisme, het zijn waarlijk prachtige uit het hart gegrepen theoriën, in naam hebben zij bestaan, maar in werkelijkheid nooit voorgekomen, het bordje werd opgehouden maar wat daar achter plaats vond, had niet veel met deze theoriën te maken, en het is nu nog net zo, zich Socialist noemende politiekers, weten zelf niet wat dit in wezen en in werkelijkhei inhoud, de Franse Republique zijn leuzen, zijn prachtig maar altijd met de voeten getreden, kijk waar we heen gaan een revolutie, ’t zou te mooi zijn om waar te zijn, vive la republique, viva la France, Groet

  5. @ratio [1]:

    Overwegingen bij de AOW

    De AOW is in 1957 geïntroduceerd door de minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid J.G. Suurhoff. De AOW is de opvolger van de door Willem Drees als minister van Sociale Zaken in 1947 ingevoerde Noodwet Ouderdomsvoorziening, die uitdrukkelijk als tijdelijk bedoeld was.

    Allerlei andere ouderdomsvoorzieningen bestonden al voor de oorlog in West-Europa. Deze ouderdomsvoorzieningen werden destijds al als billijk gezien vanwege de economische situatie. De inkomensverdeling was zodanig, dat de meeste mensen van hun inkomen niet in staat waren een vermogen op te bouwen van waaruit zij het levensonderhoud in hun laatste levensjaren, die noodzakelijkerwijs niet productief meer konden zijn en dus via werk geen inkomen meer met zich brachten, zelf konden financieren. In feite hadden de voorgaande generaties hun hele leven gewerkt voor een kleine groep rijkere mensen, die daarmee hun vermogen wel hadden kunnen opbouwen of vergroten. Dus in feite moet de invoering van een ouderdomsvoorziening in eerste instantie gezien worden als een noodzakelijke correctie op een te laag inkomen van werkenden in hun productieve leven.

    Nadat de welvaart na de oorlog in de zestiger jaren aanzienlijk groter werd ontstond langzaam de mogelijkheid voor veel werkenden om wel geld opzij te leggen voor de oude dag. Dat desondanks de inmiddels ingevoerde AOW als ouderdomsvoorziening bleef bestaan zal waarschijnlijk te maken hebben gehad met de volgende overwegingen:

    1. Niet alle mensen waren in staat om geld voor de oude dag zelf opzij te leggen: Zieken, gehandicapten, mensen met buiten hun schuld aanzienlijke uitgaven, gefailleerde middenstanders, gescheiden mannen die zeer hoge alimentaties werden opgelegd, en nog andere groepen. Vanuit de ontstane welvaart ontstond de gedachte dat ook zij een dragelijk einde van hun leven mochten genieten.

    2. Vanuit barmhartigheid en medemenselijkheid vonden veel mensen dat ook degenen die wel zelf hadden kunnen zorgen voor hun oude dag toch een minimum bestaansrecht en een daarbij behorend bescheiden inkomen toebedeeld mochten worden.

    3. Het was administratief ondoenlijk om uit te zoeken wie wel en wie niet zelf voor zijn oude dag kon of had kunnen zorgen. Uitvoering van onderzoek hiernaar zou tot grote kosten, willekeur en onbillijkheden hebben geleid. Een generaal AOW pardon lag daarom voor de hand.

    4. Met name vanuit socialistische hoek kwam ook nog het argument dat mensen niet bekwaam waren om met eigen geld om te gaan. Mensen zouden dom zijn en al hun inkomen uitgeven gedurende hun werkzaam leven, zodat ze aan het eind daarvan tekort kwamen. Om mensen tegen hun eigen domheid te beschermen hadden ze de socialistische leiders nodig die voor hen geld van henzelf opzij legden, vonden de socialisten.

    5. De kosten voor de samenleving waren verrassend niet groot. Dat komt omdat de genieters van de AOW uitkering in zeer grote mate ook de betalers van het stelsel zijn. De AOW is een van de weinige belastingen die rendeert. Door de eenvoud van de uitvoering, het via omslag directe terugploegen van het geld naar mensen die het over het algemeen het meest nodig hebben, ontstaat een met belastinggeld efficiënte verhoging van de behoeften bevrediging.

    6. De handhaving van de AOW regeling leidde niet tot een abrupte verhoging van de lastendruk van de werknemers. Dit kwam omdat al vanaf 1947 de Noodwet Ouderdomsvoorziening was ingesteld die in 1957 al weer was opgevolgd door de vigerende AOW regeling. De suggestie dat mensen die momenteel AOW ontvangen zelf geen premie hebben betaald is onjuist. Hendrikje van Andel-Schipper was tot haar overlijden in 2005 nog de enig overgebleven inwoner van Nederland die AOW heeft genoten sinds de invoering ervan in 1957.

    ratio [9] reageerde op deze reactie.

  6. Met verzonnen ideologieën zoals socialisme wordt van alles te ondoorzichtig gemaakt. Het verband tussen oorzaken en gevolgen kan zomaar buiten beeld verdwijnen door opgetrokken rookgordijnen. Domheid (onwetendheid) heeft te maken met nog niet doorlopen leerprocessen:
    “Die domheid zou snel kunnen verdwijnen uit de genen populatie als degenen die socialisme promoten ook de voornaamste slachtoffers zijn.”
    Door fouten te maken leer je, en je kunt anderen laten meegenieten van de lessen. Alleen gaat het te ver om doelbewust slachtoffers (martelaars, later heiligen) te produceren om dat soort lessen te verspreiden, dat is een ronduit misdadige, perverse strategie. Hoe dan ook, als gevolgen van een verzonnen ideologie besproken, betreft het nog steeds stropopredeneringen omdat de ideologie dan zo mooi verdedigd of afgebrand kan worden.

    Als je allerlei verzinselen wegknipt en jezelf beperkt tot de feiten, dan kun je individuele gezondheid bespreken. In de dimensies lichamelijk, geestelijk, intellectueel en sociaal. Waarvoor in die zelfde dimensies hygiëne noodzakelijk is. Die gezondheid en bijbehorende hygiëne, voor en door ieder individu, is m.i. een veel leerzamer en daardoor zinvoller praatplaatje. Er kan op allerlei aandachtspunten teveel of juist te weinig gebeuren, wat schadelijk is voor het individu zelf en/of de omgeving. Er worden dan aandoeningen en gebreken veroorzaakt. Gaat het ergens verkeerd, dan kan dat doorwerken naar een andere dimensie, zoals via psychosomatische klachten.

    Vandaag ontving ik een nieuwsbrief over scheurbuik, bekend als een zeemansziekte. De auteur wijt het ontstaan daarvan aan een gebrek aan collageen (vanuit Grieks voor ‘samenbinden’). Veroorzaakt door een gebrek aan vitamine C, in beeldtaal een metafoor voor behulpzaamheid. Je zou bij scheurbuik aan collega’s kunnen denken. Of in ieder geval samenwerken. Willen anderen te weinig (zoals bij desinteresse, laksheid, luiheid, vooroordelen) of teveel (zoals bij bemoeiziekte, afpersen, stelen, roven) met je samenwerken, dan genereert dat spanningsvelden en conflicten. Hoe vrijer je kunt circuleren, ontmoeten en overleggen, hoe groter de kans dat je gezond blijft. Dat is het voordeel van individuele zelfstandigheid. Wordt er afhankelijkheid geforceerd (zoals via groepsmechanismen en de implementatie van een verzonnen ideologie), dan verziekt dat de atmosfeer van je leefklimaat, en als gevolg daarvan je gezondheid in één of meerdere dimensies. Daar kan niemand onderuit.

    Of nu communisme, kapitalisme, socialisme of een andere verzonnen ideologie aangekaart wordt, telkens weer valt op dat er sprake is van het initiëren van dwang en geweld. En dan niet om een omgeving integraal gezond te krijgen voor iedereen, maar om een discutabele ideologische maatstaf op te leggen compleet met waandenkbeelden erbij. Telkens weer duikt de rotsmoes op dat een ideologie (of technologie) misbruikt wordt, maar wordt nagelaten om open te communiceren over naakte feiten die er werkelijk toe doen. Dat geeft te denken!

  7. @pcrs [2]: De heersers zullen in eerste instantie meer en meer macht krijgen. Zelfs als de negatieve effecten de overhand krijgen. Juist als de negatieve effecten de overhand krijgen. Zie Venezuela. Socialisme is een fuik die in eerste instantie voor de 80 procent economisch minder succesvolle mensen op korte termijn baat biedt. Die eigenbelang en diefstal voorzien van een vals sausje sociale rechtvaardigheid. Een fuik waar heersers niet of moeilijk uit kunnen keren. Een fuik die de taart steeds kleiner maakt. Waardoor de verdelers van de taart, de staat, steeds meer macht krijgt. Als het maar langzaam genoeg gaat dan zal er inderdaad een genetische selectie plaats vinden, maar vooral eer een culturele transformatie. Die het negatieve van het socialisme goed praat. Je ziet dat het socialisme al een eeuw lang zege viert. En heel veel welvaart en voorspoed doet verdampen. Ik wou dat het anders was. Het is inderdaad slecht maar het is een mechanisme dat zichzelf lange tijd in stand houdt.

  8. @anp rebel [6]: Mooie samenvatting van de geschiedenis. Mbt de geschiedenis van de AOW kan ik wel het volgende toevoegen. Tijdens de parlementaire behandeling van de arbeids ongeschiktheid wetgeving kwam aan de orde dat ouderdom op een gegeven moment gelijk staat aan arbeids ongeschiktheid en kwamen er voorstellen om iedereen vanaf een bepaalde leeftijd dan maar een uitkering te verschaffen. Dit was nog voor WO II de discussie en wellicht al de praktijk.

    Wat betreft 5. De kosten voor de samenleving waren verrassend niet groot. Klopt, in eerste instantie niet. Maar daarna wel en in steeds sterkere mate. Er is een intergenerationeel effect dan niet genegeerd kan worden. De AOW is door de wijziging in de bevolkings piramyde een intergenerationele welvaarts overdracht op ongekende schaal. De vergrijzing zorgt ervoor dat de generatie baby boomers die met een grote hoeveelheid belastingbetalers een relatief geringe groep ouderen onderhield, en dus relatief weinig premie betaalde, straks door een veel kleinere groep premie betalers moet worden onderhouden die een veel hoger percentage AOW premie moet afdragen. Dit effect nog versterkt door de hogere levensverwachting.

    De effecten van de AOW zijn dus verre van neutraal. En ja, de eerste die profiteerden hoefden niet veel te betalen. En ja, de baby boomers daarna hoefden ook relatief weinig te betalen. En ja, de generatie die de baby boomers mag verzorgen is de sjaak.

    De suggestie dat mensen die momenteel AOW ontvangen zelf geen premie hebben betaald is onjuist Eens, klopt. Ze hebben thans wel degelijk betaald. Maar niet de volle mep.

    jhon [10] reageerde op deze reactie.
    anp rebel [16] reageerde op deze reactie.

  9. @jhon [10]: lang vertoog, heb niet alles gelezen, maar wel de samenvattende paragraaf en de conclusie Dus verhoging van de pensioenleeftijd lijkt vooral een gevolg van paniekzaaierij in een tijd dat liberale opvattingen over pensioenen een nog niet onderbroken terugkeer meemaken en de solidariteitsgedachte onderuit halen. Als je het maar vaak genoeg herhaalt, dan gaat bijna iedereen het immers geloven. Maar het is en blijft een politieke keuze De auteur haalt zelf de plundering van de pensioenkassen aan in de jaren 80. Niet echt een solidaire keuze. En gaat voorbij aan de intergenerationele welvaartsoverheveling de de AOW in praktijk is, ook verre van sociaal. Hij noemt de backservice van de AOW en pensioenen beperkt, wat in geval van het omslagstelsel AOW niet klopt. De reden dat veel jongeren uit het pensioenstelsel wensen te stappen is niet omdat ze liberaal zijn maar omdat ze zien dat met de vakbonden voorop de huidige ouderen prioriteit krijgen. De vakbonden die vooral oudere leden hebben steunen hun achterban en maken keuzes die de jongeren benadelen.

    Dat ouderenzorg in Nederland betaalbaar kan zijn, die conclusie van de auteur onderschrijf ik. Alleen zijn er asociale elementen die in naam van sociale rechtvaardigheid de pensioenkassen plunderen of voorschrijven hoe er belegd moet worden. En is er bewezen geen intergenerationele solidariteit, anders had men bij de AOW wel gezorgd voor het opvangen van de effecten van de scheve bevolkingspiramyde / baby boomers.

  10. AOW is een voor veel mensen gevoelig onderwerp. Maar vergeet niet. Omdat het gebaseerd op dwang is, is het per definitie niet rechtvaardig.

  11. Vanuit het artikel en de reacties valt op dat er gekeken wordt naar vrij recente geschiedenis. Alleen komen daar geen primaire oorzaken mee in beeld. In het artikel van Pcrs wordt roven genoemd. Dat lijkt me een mooi woord om een primaire oorzaak mee te duiden. De ontwikkeling van roven in een tijdslijn:

    Op een bepaald moment werd ontdekt dat iets afdwingen makkelijker is dan zelf produceren, hoewel wel gevaarlijker. Diefstal, roof, afpersing, etc. Daardoor konden anderen minder of niet over de vruchten van hun inspanningen beschikken. Methoden om af te dwingen werden botter, grover, daarna verfijnder hoewel wel op botheid en grofheid wordt teruggegrepen om systematisch afdwingen te kunnen handhaven.

    Systemen die uitgaan van onderwerping om van alles af te kunnen dwingen, ontaarden en worden verstikkend. Het is net als bij ‘als er één schaap over de dam is’; als er één perversiteit (zoals chronische onderwerping) aanvaard is dan worden er langzamerhand steeds meer aanvaardt. Ter illustratie:
    – Dit leidt ertoe dat sommigen vanwege het gedrag van anderen niet voor zichzelf kunnen en/of mogen zorgen, waar later in NL de vlag van WAO op is geplant. De WAO als afvoerputje voor te lastig geachte vermeende probleemgevallen.
    – Dit leidt ertoe dat sommigen vanwege het afromen of anderszins hinderen van de eigen productiviteit onvoldoende of zelfs geen voorzieningen voor de oude dag kunnen en/of mogen kweken, waar later in NL de vlag van AOW op is geplant.
    – Zowel WAO als AOW kan beschouwd worden als uitkomst van roof van mogelijkheden, ook al vaart die roof onder de vlag van noodzakelijke en verplichte bijdragen aan allerlei voorzieningen.

    Armenzorg kan een typische false flag operatie zijn: Eerst wordt er door pover optreden (blokkeren, hinderen, uitsluiten) voor gezorgd dat iemand niet voor zichzelf kan zorgen, vervolgens met een groots gebaar zorg aanbieden die afhankelijk houdt. Eerst beroven van mogelijkheden, vervolgens mee laten profiteren van religieuze uitpersing (collectes, kerk, dreiging hel en verdoemenis) en gelegaliseerde afpersing (staat, belastingen etc).

    Liefdadigheid is anders van aard, omdat er dan geschonken wordt zonder afhankelijk te houden. Vanmorgen nog ontmoette ik iemand die over vroeger vertelde, zoals wat extra koken om armen in de buurt wat te eten te kunnen geven. Spontaan, ongevraagd. Destijds een vanzelfsprekendheid waar verder niet over gepraat werd. Armoede is sindsdien van aard veranderd, omdat het povere optreden dat het veroorzaakt van aard is veranderd. Nu zijn er (in ‘ontwikkelde’ landen) sociale voorzieningen om karakterbederf en andere perversiteiten te camoufleren met schone schijn.

  12. Als een matige minimalist, die altijd zijn eigen onderhoud zonder enige subsidie of steun heeft gedaan, betaal je meer aan belasting dan je nodig acht.
    Is dat omdat de geldstroom naar al die ondersteuningsprojecten als ontwikkelingshulp, militaire steun,maar niet ophoudt en steeds groter wordt?

  13. @ratio [9]:

    Bedankt voor je reactie.

    Het intergenerationele conflict?

    Het vals uitspelen van jong tegen oud in de media om te verkopen aan de bevolking dat sociale regelingen worden verslechterd blijkt effectief. Velen, niet alleen Ratio, denken dat de jongeren de dupe zijn van minimale sociale regelingen voor de ouderen. Complete onzin. Pak de AOW waar Ratio het hier over heeft.

    1. Jongeren betalen minder AOW premie en belastingen dan ouderen. Vanuit die middelen wordt de AOW betaald. De ouderen betalen dus relatief meer voor deze regelingen.

    2. De huidige situatie is dat de AOW premies lager zijn vastgesteld en daarvoor in de plaats vanuit de algemene belasting pot deels de AOW uitkeringen worden betaald. Hierdoor is de situatie ontstaan dat zelfs oudere gepensioneerden deels via de belastingen, als zij een aanvullend pensioen genieten, hun eigen AOW uitkering betalen.

    3. De arbeidsproductiviteit is meer gestegen dan de AOW. De ouderen hebben dus geleidelijk minder AOW gekregen dan overeen zou komen met de opbrengst van arbeid. De volgende generatie draagt dus ook al vanwege deze reden relatief minder bij!

    4. Jongeren blijven veel langer dan vroeger onproductief, omdat ze zo nodig moeten studeren of een wereldreis maken om levenskennis op te doen. Maar wat heeft de samenleving aan al die ’hoogopgeleiden’? Wat kost het niet de ouderen? Nadat die jongeren al die studiejaren geen cent AOW premie hebben hoeven af te dragen, vangen ze bij hun pensioengerechtigde leeftijd wel de volledige AOW uitkering.

    5. En als tenslotte de ouderen overlijden en ze hebben nog een paar centen in hun huis kunnen overhouden, omdat ze AOW genoten, wie vangt dan hun erfenis? Bijna alle ouderen laten hun centjes na aan de jongeren. Als er geen AOW zou zijn, zouden veel jongeren hiernaar kunnen fluiten.

    6. De hele idee van intergenerationele verongelijking is absurd. De ouderen zouden bijvoorbeeld kunnen gaan klagen dat zij jarenlang als ouders hun kinderen hebben moeten onderhouden zonder dat de kinderen later een cent daarvoor hebben terugbetaald.

    ratio [17] reageerde op deze reactie.

  14. beste anp rebel [16]: Ik heb het niet over een conflict maar over ontbrekende intergenerationele solidariteit. Dit komt keer op keer voor. Je ziet het ook met de staatsschuld. Tijdens de laatste crisis liep de staatsschuld sterk op en er was bijna niemand die opmerkte dat de huidige generatie niet volgende generaties met een schuld moet opzadelen. Die discussie is er nu ook niet. Het gaat alleen maar om de normen van de EU waar we aan moeten voldoen, niet over de fundamentelere vraag of je volgende generaties met jouw schuld mag opzadelen. Op dit moment is de staatsschuld hoger dan 20 duizend euro per persoon. Waarschijnlijk is de schuld die je draagt op het moment dat je nu in NL geboren wordt 25k.

    mbt de AOW en de ontbrekende intergenerationele solidariteit die ik constateer: https://financialfocus.abnamro.nl/pensioen/wat-is-aow/

    Citaten: In 1957 stonden er tegenover één 65+-er ongeveer 7 mensen die tot de beroepsbevolking behoorden. Nu is dat ongeveer 1:3,7. In 2040 wordt dat 1:2,6. — volgend citaat — Was bij de introductie van de AOW de resterende levensverwachting van een 65-jarige gemiddeld ongeveer 15 jaar. Inmiddels ligt dat op bijna 19 jaar. Omdat de AOW-leeftijd nu op 65,5 jaar ligt, betekent dat dus 3,5 jaar langer AOW ten opzichte van bij de introductie van de AOW.

    Dit maakt mijn punt over de gedeeltelijke free riders nog veel duidelijker. Ook degenen die nu met de AOW gaan zijn deels free riders doordat ze geen buffer gevormd hebben voor de vergrijzing.

    Er is geen solidariteit als het om uitkeringen gaat, alleen maar roof, eigenbelang en bedrog. De AOW heeft door deze demografische ontwikkelingen zelfs kenmerken van een piramyde spel.

Comments are closed.