Geenszins tot mijn verbazing kwam ik tijdens een bezoek aan Indonesië het volgende extern beneficiair effect tegen en de reacties daarop door andere participanten in spe.

Het Four Seasons Hotel opent een vestiging op het platteland van Bali adverteert met een:
” Adembenemend uitzicht op landerijen.” Dit wordt een enorm succes en veel mensen gaan in dit hotel logeren.
Vervolgens gaan de eigenaren van de landerijen waarop het adembenemende uitzicht genoten wordt, naar het hotel toe en eisen van de eigenaren geld voor het onbelemmerde uitzicht.

Toen deze niet wilden betalen, plaatsten zij in de velden een aantal spiegels die op onaangename wijze het zonlicht weerkaatsten.

Het hotel zwichtte en begon te betalen.

Vervolgens kwamen er andere dorpsbewoners opdagen op wier velden het hotel geen uitzicht bood. Ook deze eisten geld. Toen het hotel weigerde, blokkeerden de bewoners de weg naar het hotel. Op alle mogelijke manieren werd de toegang tot het hotel belemmerd.

Het hotel begon toen ook deze mensen te betalen.

Ik zal hier afzien van de behandeling van de sociologische, antropologische, juridische, ethische en andere aspecten van het bovenstaande.

Hugo van Reijen

8 REACTIES

  1. Het hotel is een casus, zoals ook een pension of restaurant dat zijn. Het principe zou je kunnen samenvatten als energiebalans. Of de stroom van inkomsten en uitgaven, met een bepaalde uitkomst.

    In geval individuele onafhankelijkheid en dito zelfstandigheid de mainstream norm zou zijn… kan ieder als een restaurant fungeren, om het innerlijk van anderen te restaureren. Dat werkt verslavend uit als anderen het recept niet leren kennen en begrijpen. En wederkerigheid (bij elkaar komen eten) is ook wel leuk, waardoor vruchtbaar voor verhoudingen.

    Hetzelfde geldt voor gastvrij gedrag. Je kunt het simpel aanpakken zoals bij een pension, luxer zoals bij een hotel, maar gastvrij wordt pas echt leuk, waardoor vruchtbaar voor verhoudingen, als het extern beneficiair effect vrij circuleert en in de circulatie wordt gehouden. Gaat er ergens de rem op, of wordt af afgezogen, afgeperst en wat dies meer zij, dan gaat dat logischerwijs ten koste van de vrije circulatie, de atmosfeer en de vruchtbaarheid van verhoudingen.

    Centralisatie om bepaalde problemen ‘op te lossen’ jaagt diezelfde problemen meestal juist aan. Iets voor iemand doen is geen probleem, maar die ander ‘het’ nooit zelf leert en doet (of mag doen) is iemand er dan erger aan toe dan voor de ‘hulp’. En zo… ontstaan deplorabele toestanden.

  2. Ooit het boek Jhai de waanzinnige planeet gelezen geschreven door Jack Vance, moet ik vaak aan denken bij het lezen van dit soort verhalen !

  3. Een extern beneficiar effect, dat nog wederkerig is ook, ontstaat pas bij haalbare doelstellingen die gezond uitwerken omdat streven naar geluk voor ieder haalbaar blijkt te zijn.

    Voor sommige doelstellingen kun je maar beter anticonceptie, of bij ongelukjes abortus provocatus toepassen. Het heeft geen zin om tijd te verspillen en gefrustreerd te raken.

  4. @pcrs [5] en @hugo van reijen [6]: Ik heb me laten vertellen dat vroeger ergens ‘in de kost gaan’ normaal was, hoewel het processen in individuele gezinnen verstoort. In Duitsland is Zimmer Frei nog steeds een bekend verschijnsel. Iedere woonkamer kan zonder problemen omgetoverd worden in een huiskamercafé of mini-restaurant. Zonder dat daarvoor investeringen nodig zijn, behalve wat aandacht en tijd.

    Hiermee is gezegd dat de verdeling van welvaart best leuk kan zijn. Wordt er een angstvallige en krampachtige bedoening van gemaakt, bijvoorbeeld middels opgeblazen ego-projecten, tsja… dan vraag je om problemen.

Comments are closed.