Een ambtenaar bekijkt aan het eind van de maand zijn salarisstrook en ziet dat er honderd euro teveel is bijgeschreven. Maar hij besluit er niets van te zeggen. Een maand later staat er honderd euro te weinig op zijn salarisstrook. Boos stapt hij naar de chef personeelszaken om zich te beklagen. De chef vraagt: Maar waarom heeft u vorige maand uw mond gehouden toen er teveel op stond? Zegt de ambtenaar: Eén fout wil ik door de vingers zien, maar twee zijn er teveel!

vrijspreker.nlLibje
Tips voor Libje? Mail ze naar info@vrijspreker.nl

2 REACTIES

  1. Die ambtenarenmoppen zijn best wel grappig, maar ondertussen is humor wel de scherts van de ernst. Vaak wordt gezegd dat een verhaal een afspiegeling is van… en vervolgens kun je jezelf iets gaan voorstellen. Maar… dat verhaal is dan wel zoiets als lachspiegels op de kermis. Soms lijkt is er overeenkomst, soms verschil. Waarmee een verhaal is als… ‘zoiets als’. Maar niet helemaal. Je moet dan met je voorstellingsvermogen echt op tijd laten afhaken om een gedachte zichzelf niet te laten verminken. Wat trouwens ook geldt voor een gedachte omkeren, om een omgekeerd praatplaatje te produceren. Leuk dat het kan, maar dat betekent nog niet dat je na omkering bent waar je zijn wilt. Heb je dat niet in de gaten, dan kom je waar een ander je hebben wil. En dat is niet per sé waar je zelf zijn wilt. Voorzichtig aan dus.

    Van de bovenstaande mop kun je leren dat als de ene variant op iets niet acceptabel is, de andere dat dan ook niet is. Je herhaalt dan als het ware een procedurefout.

    De laatste tijd kijken wij (man vrouw) hier de Vlaamse TV-serie ‘de Ridder’. De naam van het hoofdpersonage, een ambtenaar. De naam doet vermoeden dat er een nobel personage wordt neergezet. Wat ook zo is, zij het dat de serie ook toont dat iemand niet een bepaalde naam of baan hoeft te hebben om een nobel karakter in zich te hebben. Het valt best wel op dat de ambtenaar de Ridder door ‘het systeem’ waarmee ze moeten werken telkens weer in de knoop komen met zichzelf en de omgeving. Tekenend voor de aard van dat systeem en de acteurs, de spelers die hun rol (zoals hier bijv. een substituut en procureur) moeten vervullen. Interessant denkvoer.

    Je merkt telkens weer dat iemand bepaalde dingen moet doen om er (systeemtechnisch) bij te horen. The devil is in the detail. In dit geval het detail “om”. Waarom doe je iets? Uit angst voor straf zoals verstoting? Of na initieel enthousiasme bij gebrek aan beter? Waarom zou iemand in angst moeten leven, of met verplichte frustraties omdat dat (ten diepste) systeemtechnisch zo hoort?

    Systeemtechnisch wordt er chronisch een spelletje blufpoker gespeeld. Het wordt gebracht alsof het allemaal met guts and glory te maken heeft, maar in feit zijn het – gezien psychologische uitwerking – georganiseerde (zelf)afbraakprocessen die verplicht afgewerkt moeten worden, op straffe van… Ongeacht positie in ergens in en sociale orde.

    Je zou denken… dat kan anders.

  2. Gezien de psychologie m.b.t. o.a. ambtenaren leek dit me wel een gepast plekje om iets te ventileren.

    Veel wat wat als politiek wordt verkocht, zijn in feite psychologische processen. Daarom schreef ik recent dat ‘the problem is psychological rather than political’. Waar eerlijk is eerlijk wat inspiratie voor nodig was om die uiting te gaan ventileren.

    Tot op heden heb ik via Vrijspreker eigenlijk aan een soort kern-fysica gedaan. Fysica betreft de innerlijke aard, kern betreft structuur. Dat is een steriel verhaal eigenlijk. Of misschien beter, gesteriliseerd. Met steriele ‘handschoenen’ aan gebrekkige en rottige aard op de korrel nemen.
    Bij die activiteiten heb ik de term diepte-psychologie laten vallen. Genoemd. Maar het is nu ook tijd om ‘m te laten vallen. En om over te gaan tot wat in de Engelse taal ‘coining a term’ heet. Als een munt die geslagen wordt. Alleen… moet je daar niet voor slaan, maar juist het omgekeerde doen. Zoals ik deed bij ‘coining’ een term, petverts. Perverts die anderen als huisdieren of vee behandelen. Voldoende losjes komen dat soort dingen eruit.

    In deze context, coining a term: Kern-psychologie. Omdat psychologie op de een of andere manier om de hete brij heen draait. En ten diepste… kom je niet in de diepte ergens uit, maar bij de kern. Van een verhaal, van een proces. Waar draait het nu eigenlijk om? Wat is de allerdiepste kern? Dan begeef je je buiten de ‘gebaande wegen’. Want waardoor ontstaat nu eigenlijk een bepaalde aard, en waardoor ontstaan nu eigenlijk bepaalde verschijnselen zoals bijwerkingen?

    Als gevolg van culturele deformatie (verplichte misvorming) wordt gewoonlijk stellig ontkend dat ieder in de kern hetzelfde is. Hoewel daar van alles uit kan groeien. Cultureel is verschil iets dat er moet en zal zijn om anderen in een keurslijf of harnas te kunnen persen. Met allerlei gevolgen van dien. Iets dat wereldwijd gebeurt, een kwestie van architectuur en inrichting van de huidige wereldorde. Uitgaande van bepaalde (waan)denkbeelden. Wat duidelijk anders kan, hoewel dat ‘duidelijk’ typisch iets is wat iemand onder ogen wil zien of niet. Wie dat niet wil, gaat rookgordijnen rondstrooien. Een voorbeeld wat dan weer door anderen nagevolgd wordt.

Comments are closed.