woensdag, 1 mei 2019
Doorsturen Doorsturen   Printen Printen

Eric Mack over libertarisme

Eric Mack – professor filosofie aan de Tulane Universiteit – schreef een boek over libertarisme. Mack karakteriseert het libertarisme als de individuele vrijheid als de fundamentele politieke norm. Het boek kan gezien worden als een introductie voor het libertarisme.

Als basis voor het libertarisme geeft Mack drie principes. Het eerste zijn de natuurlijke rechten. Hierbij gaat men uit van de vrijwillige samenwerking tussen mensen en het onderlinge respect tussen personen, groepen en instituties.

Het tweede principe is de samenwerking tot wederzijds voordeel. Dit brengt bij algemene naleving van bepaalde rechtvaardigheidsbeginselen een coõperatieve sociale en economische orde teweeg die voordelig is voor al zijn leden.

Als derde principe noemt Mack een vorm van utilitarisme die zegt dat het grootste geluk indirect moet worden nagestreefd door standvastige naleving van bepaalde dwingende morele normen. Mack noemt Locke als voorbeeld van het eerste principe, Hume van de tweede en John Stuart Mill en Herbert Spencer van het derde principe.

Nadat hij de historische wortels van deze principes onderzocht heeft, verschaft Mack duidelijkheid bij de fundamentele argumenten en theorieën van economische rechtvaardigheid door Robert Nozick en Hayek. Hij onderzoekt tenslotte een aantal dicussies zoals de minimale staat (klassiek liberaal) en bespreekt de argumenten van voor- en tegenstanders van het libertarisme.

“This book is, unquestionably, the best available account of the literature on the philosophical foundations of modern libertarianism. Mack, himself a major contributor to that literature, carefully tracks its historical origins and offers an impressively acute analysis of the works of libertarianism’s leading contemporary exponents.”
Hillel Steiner, University of Manchester

Bron: Mises

 
Waardering: 
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars

Door , topic: Algemeen, Boekbespreking, Economie, Geschiedenis, Internationaal, Libertarisme
Reacties op dit artikel kunnen gevolgd worden op de RSS 2.0 feed.
Reacties
  1. Keinstein schreef op : 1

    De drie genoemde principes klinken bekend. Toch meen ik dat er nogal wat op aan te merken valt.

    1. Natuurrecht
    Quote: “17th-century English philosopher John Locke discussed natural rights in his work, identifying them as being “life, liberty, and estate (property)”, and argued that such fundamental rights could not be surrendered in the social contract. … Unalienable Rights are essential Limitations in all Governments.”.”

    Op het moment dat je bestuurd wordt, ga je vanzelfsprekend souvereiniteit inleveren en daarmee zeggenschap over je life, liberty en property. Dat lijkt me toch echt een logica fout te zijn.

    2. Samenwerking tot wederzijds voordeel
    Dat is een vrij eenvoudige economische wet waar je vrij snel achter komt. Kan daarom moeilijk als een principe gepresenteerd worden omdat een eventuele verplichting tot samenwerking de essentie ervan weghaalt.

    3. Utilitarisme.
    The greater good. Nou, dat is evenmmin erg duidelijk. Zo ben ik niet van plan mijzelf te offeren voor een verhoging van het algemene nut en ik vermoed dat dit voor meer mensen geldt.

    Dit alles betekent uiteraard niet dat het libertarisme een foutieve politieke ideologie is, enkel dat de gewoonlijk gegeven verantwoordingen wel eena aan vernieuwing toe zouden kunnen zijn.

  2. Bertuz schreef op : 2

    Het woord “recht” in deze is een lastige. De mens heeft de neiging “zijn recht” te handhaven. Met alle problemen van dien. Want wat geeft degene die zijn recht handhaaft, het recht mogelijk inbreuk te maken op andermans recht? Ontstaat er wellicht eigenrichting? Of moet een derde maar zeggen wat rechtens geldt. Een rechter bijvoorbeeld?

    Een recht ontleen je ergens aan. Maakt dat de mens niet meteen al ondergeschikt? Aan bijvoorbeeld geschreven regels? Of ongeschreven regels? Die niemand voorafgaand kent?

    Keinstein [3] reageerde op deze reactie.

  3. Keinstein schreef op : 3

    @Bertuz [2]:
    1. “Maakt dat de mens niet meteen al ondergeschikt?”
    Lijkt mij wel. Ook in een private variant waar je voor je favoriete ordehandhaver kiest. Het is dan wel een vrijwillige concessie die je doet.

    2. “Want wat geeft degene die zijn recht handhaaft, het recht mogelijk inbreuk te maken op andermans recht?”
    Volgens mij was het daarom zo, ten tijjde van de absolute monnarchie, dat de vorst het ‘Godgegeven’ recht werd toebedeeld om recht te spreken. Iemand moet het uiteindelijk doen. Waarbij welbegrepen werd dat de rechtspreker geen wetten mocht maken. Immers, als je eerst je eigen wetten kunt maken om ze vervolgens toe te passen, dan is iedereen aan die persoon overgeleverd. Eigenlijk een beetje wat we nu hebben waar iedereen bestaat bij de gratie van de heerser. De trias politica is een wassen neus gebleken waar weinigen nog in geloven. Mischien dat het binnen afzienbare tijd door een algoritme wordt rechtgesproken.

    Bertuz [4] reageerde op deze reactie.

  4. Bertuz schreef op : 4

    @Keinstein [3]: Ad 1; Maar wat als mijn favoriet niet de favoriet is van degene met wie ik een geschil heb? En wie doet de tenuitvoerlegging van het vonnis? Ad 2; een Godgegeven rechter klinkt komt zo aanmatigend over. En wie zegt dat het waar is? Rechters leggen wetten uit. Ook een vorm van wetgeving. Voor eenvoudige zaken zou zo’n algoritme opgetuigd kunnen worden denk. Duidelijk lijkt mij in elk geval dat het begrip recht complexiteit introduceert. And so it begins.

    Keinstein [5] reageerde op deze reactie.

  5. Keinstein schreef op : 5

    @Bertuz [4]: In het geval van verschillende concurrerende aanbieders zal er een derde partij gekozen worden waar beide aanbieders mee akkoord gaan. Je zult namelijk niet de enige zijn bij rechtsorde aanbieder A die een geschil krijgt met iemand van rechtsorde aanbieder B. Die derde partij zal er zijn omdat er vraag naar is. Kan wel lastig worden indien de twee rechtsordes principieel verschillende uitgangspunten hebben. Je kunt nu eenmaal niet vrouwen en mannen, of hommoseuelen en heterosexuelen, gelovigen en ongelovigen zowel gelijk als ongelijk behandelen. Indien volstrekt onverenigbaar zal er weinig conntact zijn tussen de afnemers van de twee rechtsordes, of alleen onder strikte condities om genoemde problemen te voorkomen.

    Dat ‘Godgegeven’ moet je volgens mij niet al te letterlijk nemen. Het lijkt mij vooral een verkoopargument om iemands positie te bekrachtigen. Zoals gezegd, uiteindelijk moet iemand het doen en die persoon moet wel geaccepteerd worden om geloofwaardigheidsproblemen te voorkomen. Uiteraard kan dat tegenwoordig niet meer.

Reageer ook, maar check eerst de huisregels

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Reacties met meer dan vijf links worden gemodereerd voor ze worden weergegeven om SPAM tegen te gaan. Je kunt <a> <b> <i> tags gebruiken in je commentaar.
Ga naar Gravatar om je Avatar aan te passen.