De financiële industrie en haar clientèle

De financiële industrie ziet haar clientèle als dom en brutaal:

01.

Dom omdat zij haar geld deponeert

02.

Brutaal omdat zij wil dat over dit geld verantwoording afgelegd wordt

Verleden week vertelde ik over een aanbieder die een investeringsplan als volgt aanbiedt:

“Wij stellen u voor, investeringsactiviteiten voor u te verrichten met BEPERKTE BEVOEGDHEID, te verlenen voor twee afzonderlijke rekeningen, die u doorlopend kunt bekijken, bijvoorbeeld bij bank xxx en bij Interactive Brokers.

De winst zal bepaald worden aan het eind van elk kwartaal en aan het einde van elke periode van 12 maanden.

Deze data, eenmaal vastgesteld, zijn van toepassing op beide rekeningen. De prestaties van de portefeuille worden berekend op basis van de geaggregeerde nettoactiva.

Deze rekeningen bevatten mogelijk ook niet-dollaractiva en valuta’s.

Over de eerste 2% waardetoename wordt niets berekend.

TARIEVENSCHAAL

(% van de nettowinst), boven het vermelde percentage van twee procent.

——————————— —————– ————–

20% over de eerste $100.000

30% over de volgende $100.000

40% over de volgende $ 200.000

45% over alles hierboven.

Ter illustratie:

ervan uitgaande dat wij aanvangen met $ 1.000.000 en de waarde van de portefeuille aan het einde van 12 maanden $ 1.420.000 bedraagt, zijn de volgende prestatievergoedingen verschuldigd:

20 procent over $100.000 plus

30 procent over $ 100.000 plus

40 procent over $ 200.000,

resulterende in een totaal verschuldigd bedrag van $ 130.000, zodat u van de totale waardetoeneming ten bedrage van $ 420.000 32,5 procent kwijt bent.

We stellen voor dat 50% van de prestatievergoedingen aan het eind van elk kwartaal wordt berekend en dat na 12 maanden een totaalafrekening plaatsvindt.

We streven naar een formule die rechtvaardig is, die de prestaties stimuleert en die op lange termijn duurzaam en wederzijds winstgevend blijft.

Met vriendelijke groeten,

EINDE ONTVANGEN VOORSTEL

Commentaar:

01.

De aanbieder van dit moois laat geen trackrecord zien; dit bestaat vermoedelijk niet.

02.

Ik heb aanbieder inmiddels gevraagd, waarom de gevraagde percentages zo hoog zijn. Het antwoord was, dat er nog anderen bij de opzet betrokken zijn en dat hij de winst moet delen. Op mijn vraag of verliezen die optreden ook gedeeld zullen worden, heb ik tot nu toe geen antwoord ontvangen. De afwezigheid van enig antwoord is zodanig, dat het geenszins verbaast.

03.

Wat in feite voorgesteld wordt, is deelneming aan een gebeuren met een hoog casino-element, waar een groot deel van de winsten zijn voor de aanbieder en operator van het plan, die zegt op welke nummers ( aandelen, opties, futures) ingezet moet worden en de verliezen voor de investeerder. Van uitschieters naar boven komt een flink deel in de zakken van aanbieders terecht; uitschieters naar beneden zijn voor de deelnemende investeerder. Wat men het ene jaar verdient kan het volgend jaar teloorgaan; de deelnemer blijft dan aan het eind van het tweede jaar met een flink geslonken vermogen zitten.

04.

Waar het geheel op zal uitdraaien, is van te voren reeds duidelijk: de investeerder neemt al het risico en is de klos. De aanbieder en operator loopt geen enkele risico, gaat slapen en hoopt dat er wat appels uit de boom vallen.

05.

Dat aanbieder geen hoge dunk heeft van het financieel inzicht van de cliënt en zijn mathematisch inzicht, blijkt eveneens uit het volgende.

Tot vergelijkingsmaatstaf wordt verheven een rente van twee procent die cliënt kan ontvangen, wanneer hij vastrentende stukken koopt: een maatstaf waarvan aanbieder zal beseffen, dat hij absurd is. De vergelijkingsmaatstaf behoort te zijn, wat anderen met het geld kunnen bereiken, als zij dezelfde of vergelijkbare risico’s met zijn geld nemen.
Productaanbieder kan niet zo dom zijn, dat hij dit niet begrijpt, maar hoopt blijkbaar dat zijn cliënten zo dom zijn, dat deze het niet begrijpen. Met andere woorden: productaanbieder zoekt naar cliënten, die op financieel gebied debiel zijn. (IQ= 70 of lager.)

Warren Buffett schat, dat van de jaarlijkse vermogenstoeneming van beleggers circa twintig procent in de zakken van de financile industrie terecht komt ten gevolge van het feit dat deze kans ziet, de investeerders ertoe te brengen, onderling veel van eigendom te wisselen door steeds te kopen en te verkopen. Aan het eind van het jaar is het collectief bezetene nog hetzelfde, maar A bezit nu wat B aan het begin van het jaar bezat, B bezit nu wat C bezat en C bezit nu wat A bezat.

De aanbieder van het onderhavige product is blijkbaar met het percentage van twintig procent nog niet tevreden.

Zijn de aanbieders van dergelijke producten altijd te kwader trouw? Dat behoeft niet het geval te zijn. Maar deze mensen lijden wel vaak aan beroepsdeformatie, welke ten dele veroorzaakt wordt doordat zij onderling veel praten en ten slotte elkaars praat gaan geloven.

Men zij gewaarschuwd!

Hugo van Reijen