Na de school shootings lijken steeds meer republikeinen en ook de president open te staan voor het invoeren van beperkingen op wapenbezit. Wat voor beperkingen zijn dit? Men denkt onder meer over de volgende maatregelen.

Feinstein’s Assault Weapons Ban, herinvoeren. Deze wet verliep in 2004 en is toen niet verlengd. Deze wet definieert op soms nogal arbitraire gronden of een wapen als een verboden aanvalswapen wordt gezien. Zoals de mogelijkheid een bajonet te bevestigen of een pistoolhandgreep. bron

Emergency “Red Flag” Gun Confiscation Orders, dit klinkt op zich logisch. Als de omgeving signaleert dat iemand een crisis doormaakt, en niet langer een mentaal stabiel persoon is, dan zou het mooi zijn als de omgeving kan ingrijpen. Dat is wat deze wet beoogt. Je pleegt een telefoontje naar een overheidsinstantie die dan vervolgens de wapens komt ophalen.

Toomey-Manchin’s Universal Background Checks, Dit is een gezamenlijk voorstel ingebracht door zowel een democraat als een republikein om voor de meeste vuurwapens een controle op gedrag en achtergrond in te stellen. Ex criminelen zouden door deze wet in het gehele land niet meer legaal aan vuurwapens kunnen komen. Klinkt op zich niet gek, echter om deze wet te handhaven moet er een centrale database komen waarin alle wapens geregistreerd staan.

Verhogen van de minimum leeftijd om een wapen te bezitten, hier klopt iets niet, men is dan wel oud genoeg om te stemmen of het leger in te gaan maar mag geen vuurwapen bezitten omdat men daar te jong voor is.

Overwegingen

Het blijkt nogal lastig om in de praktijk vast te stellen wat assault rifles zijn en wat niet. Dat was een zwak punt van de ban van Feinstein, een wet die geldig was van 1994 tot en met 2004 en daarna niet verlengd is.

De “Red Flag” wetgeving zou kunnen helpen. Het nadeel is echter dat men moet aannemen dat iemand inderdaad instabiel is. Er is geen tijd om vooraf een onderzoek in te stellen. Men moet de wapens direct mee kunnen nemen. Er is geen andere bewijslast nodig dan een telefoontje van iemand die zich zegt zorgen te maken. Vervolgens is het heel lastig om de wapens terug te krijgen, tijdrovende en kostbare procedures. Bovendien, iedereen wordt wel eens getroffen door tegenspoed. Ouders of kinderen die sterven, relaties die op de klippen lopen, naasten die ernstig ziek raken of gewoon financiële ellende. Door de noodzakelijkerwijze omgekeerde bewijslast is dit een lastige. Hoe kan je bewijzen dat je nog een stabiel persoon bent als bijvoorbeeld je kind ernstig ziek is? Door de omgekeerde bewijslast, de tijdrovende procedures en het lastig te leveren bewijs dat je ondanks moeilijke omstandigheden stabiel genoeg bent, is dit een zeer omstreden maatregel.

Voor mensen die achterdochtig staan tegenover de overheid is een centrale database met alle wapens een brug te ver. De eerste stap is registratie, de tweede stap is confiscatie.

De minimum leeftijd verhogen is nogal flauw en tegenstrijdig. Als je volwassen bent ben je volwassen.

Conclusie

Ik ga hier geen discussie aan over het tweede amendement. Ik ga niet in op de vraag of het wenselijk is om Amerikanen hun wapens af te nemen. Ik kijk naar de praktische kant en laat zien dat het opstellen en invoeren van effectief beleid lastiger is dan de meeste mensen denken. Veel maatregelen zijn in hoge mate omstreden. Anderen zijn slechts in beperkte mate effectief.

 

13 REACTIES

  1. Dit soort verhalen verwordt tot een soort vissen in troebel water doordat er ook zoiets als ‘weaponize others’ bestaat. Terwijl je van nature zelf een wapen bent, zijn er die bezit over het leven van een ander zouden willen claimen, om die ander als ‘blaffer’ te gebruiken. Als een hondje (‘trouwe dienaar’). Het zou meer de moeite waard worden om te communiceren wanneer er niet over wapenbezit maar over jezelf bewapenen wordt gesproken. Dan zijn er weer wat minder misverstanden mogelijk.

    Degenen die het over wapenbezit hebben zijn meestal zelf psychisch weinig verder gegroeid dan een figuurlijk kauwgomballenpistool, of toverballenpistool. Je kunt soms lekker kauwen op wat ze eruit gooien, maar jezelf kunnen en mogen beschermen is toch iets anders…. Kun je leren hoor… en laten we eerlijk zijn, kauwgomballen en toverballen mogen dan lekker smaken, ze kunnen ook klef zijn en blijven plakken terwijl je ze eigenlijk kwijt wilt… 😛 Zo gaat dat ook met kleffe opmerkingen.

  2. In Frankrijk waar ik woon, is de oude jachttraditie er schuld aan dat in ieder huis zich wel een wapen bevindt, één of twee of meer, veilig gevoel trouwens, de USA is een land waar de tradite van wapen bezit al heel oud is, komende van het platteland waar je je zelf en familie moest cq moet kunnen beschermen, maar het volkomen overtrokken en uit proporties gerukt, en om dit terug te draaien, moet vaak aan mijn oud oom denken in Montana, 30 km om de post te halen, 50km om nieuwe boots te kopen, soms weken ingesneeuwd, ja zwaar bewapend, ook de dames kunnen goed met wapens omgaan, en dan de totaal verziekte politike idéen, vooral de allochtonen grote bekken, nou the USA is a White country I hope it stays like that, same for good old Europe !

  3. Het probleem van Gun Control en het mechanisme van ‘weaponizing others’ is dat er een oude traditie bestaat om anderen als instrument te gebruiken. Voor wat dan ook. Daar ben ik me van jongs af aan van bewust, gezien allerlei verhalen over degenen die ‘op stand’ leefden of juist degenen die dom gehouden werden en als gevolg daarvan domme dingen deden. Hoewel ‘op stand’ leven ook niet zo slim is. Het lijkt slim, maar is het niet.

    Ook door verhalen over ‘vroeger was het beter’ heb ik al jong heen leren kijken. Je hoeft alleen maar even rustig verder te vragen om datgene te horen te krijgen wat anderen liever vergeten, over die ‘gouwe ouwe’ tijd.

    Ooit trapte ik rustigjes een balletje met een man die ouder dan 100 was. 101, 102 of zo. Hoe was hij zo oud geworden en nog gezond gebleven ook? Hij werkte als binnenvaartschipper, lekker rustig, zonder gezeik met wergevers en werknemers. Voor hem was aan de wal alles een randverschijnsel. Voor mij was het volstrekt logisch om na school en wat baantjes voor mezelf te gaan werken, als zelfstandige. Helaas niet in de rustige positie van een binnenvaartschipper. Maar qua psychische gezondheid geldt hetzelfde; als je buiten de zaakjes van anderen blijft en ‘op afstand’ nadenkt en produceert, blijf je psychisch gezonder dan werkgevers en werknemers. Hoewel de interactie van groepen zoals organisaties belastend uitwerkt, voor je gezondheid in andere dimensies. Da’s allemaal best leerzaam.

    Hoewel ik het vroeger niet zo precies wist maar wel donders goed intuïtief aanvoelde, brengt de Engelse taal iets onder woorden wat in de klimaatdiscussie nog steeds niet eerlijk en openlijk erkend wordt:
    Duw je iemand in een keurslijf of wordt je erin geduwd, dan ontstaat verspilling.
    Engels voor keurslijf: Wanneer iemand “stays” (in het keurslijf van een baan) dan zit iemand in een “waist” (keurslijf van arbeidscontract etc) en ontstaat “waste” (verspilling van levensenergie). Aan beide kanten van de streep, want zoals werkgevers als werknemers moeten hun tijd gaan verspillen aan een geforceerde tegen-natuurlijke verhouding die systematisch vloekt met de originele innerlijke natuur. Waarin individueel autonoom en zelfstandig zijn de norm is. Die van buitenaf kennelijk liefst systematisch geschonden wordt. ‘Business is war’ en zo.

    Qua verhoudingen zie je praktisch gezien dat ‘de zaak’ een organisatorische constructie is waar zowel werkgevers als werknemers zich maar aan aan moeten passen. Terwijl als je dat omdraait en eerst zorgt voor gezonde verhoudingen, daar ook een organisatiestructuur voor bedacht kan worden die daar netjes bij past zonder verhoudingen ongezonder te maken. Ook dat wordt ‘vergeten’ te vertellen in culturele klimaatdiscussies. Kortom, mogelijkheden zat om van allerlei geouwehoer af te komen alleen zit een traditionele manier van denken in de weg. Wat door extremisten, die in de Nieuwe Wereld zijn gekweekt, nog wat extra opgeblazen wordt.

    Wel grappig, een beetje ouwehoeren over Gun Control maar als een raszuivere ‘son of a gun’ anderen willen gebruiken en onder controle willen houden… ik bedoel… die anderen zijn toch maar je vreten hé?
    Gisteren flitste er een krantenbericht voorbij dat volgens de VN het eten van minder vlees een must is om klimaatverandering aan te pakken. Ik zou zo zeggen… het zou verstandig zijn om het uitvreten van anderen een halt toe te roepen. Alleen kan dat niet zonder een andere weg te wijzen die nog aantrekkelijk is ook. Daartoe moet het negatieve (ontkennende, afwerende) gemixt worden met het positieve (erkennend).

  4. @jhon [7]: De geschiedenis van dat verhaal van Hosea herhaalt zich weer eens. Gebrek aan kennis staat erin centraal, aan beide kanten van de streep wel te verstaan. Doen zonder gevolgen te kunnen of willen overzien. De één wil niet overzien, de ander kan het niet. Door in een gebrekstoestand gehouden te worden, oftewel ongewapend met kennis weerloos.

    Denkfout: Als je ‘de massa’ een stel viezerikken noemt, zoals dat in bepaalde kringen gedaan wordt, dan is dat geen vrijbrief om hen te gebruiken en uit te vreten, maar eerder het startsein om hen hygiëne aan te gaan leren.

    Hygiëne qua denkbeelden en redeneringen is nog steeds hét middel om allerlei problemen te voorkomen of anders te genezen. Daarnaast: Door gebrek aan hygiëne uit te buiten maak je jezelf tot een viezierik. Wat je zegt ben je zelf en zo.

    jhon [9] reageerde op deze reactie.

  5. @johannes [4]:
    Het is wat, die kut joden. Ben je tussen de tachtig en de schijndood kom je er achter dat je te laat geboren bent.

  6. @jhon [9]: Geloof betekent inderdaad het einde van een bepaalde soort intelligentie. Hoewel andersom ook het begin van een ander soort intelligentie. Ik bedoel… wat is geloof meer dan een bepaald voorstellingsvermogen dat vertrouwen wekt?

    Om het je nog wat lastiger te maken… is mijn absolute geloof nogal relatief van aard. Als je nl. een absoluut geloof hebt in een toestand die kern-gezond van aard is, dan is iedere afwijking daarvan immers relatief.

    jhon [12] reageerde op deze reactie.

  7. @jhon [12]: Daar zeg je wat! Je zou kunnen zeggen dat aangeleerde hulpeloosheid veroorzaakt dat zgn. self-talks (praten in jezelf, tegen jezelf) overwegend negatief (ontkennend, afwerend) van aard worden. Op bepaalde staat immers straf. Maar, ga je met de self-talks de kant van autosuggestie op, dan ontstaat aangeleerde optimisme en worden die self-talks overwegend positief (erkennend, aanmoedigend). De gevolgen van absoluut sofisme in jezelf, jegens jezelf, hoewel dat relatieve gevolgen krijgt. Afwijkingen veroorzaken immers een soort spanningsboog, en je moet er dan voor zorgen dat de pijlen op die boog precies richting de oorzaak van bepaalde spanningen gaan.

    Als je kijkt naar de formule van electrisch vermogen – Verogen is spanning * stroon (P = U * I), dan is het de vraag of en hoe je je innerlijke vermogens wilt aanwenden. Hoeveel stroom (A, Ampère) stuur je naar en door spanningsvelden (V, Volt)? Oftewel hoe doseer en stuur je je innerlijke vermogens?

    Het doel van aangeleerde hulpeloosheid lijkt te zijn om via een systeem van beloningen en straffen van anderen een manipuleerbaar object te maken: Gebruik je vermogen om in anderen spanningen te creëren en hoop dan op reacties waardoor anderen hun levensenergie willen laten stromen. In de richting die de manipulator heeft gekozen.

    Variant op oude grap: “I am a super-woman. From utterly relaxed to tuff bitch in 0.6 seconds”.
    Ook een bepaalde manier van denken kan slechte karma opgebouwd hebben… vanwege schadelijke gevolgen.

Comments are closed.