Een succesvolle kapitalist levert een product dat gewenst is. Hij kan pas slagen als zijn product beter is dan dat van anderen.

Tot zover de theorie. De praktijk is maar al te vaak dat hij de wetgever weet te misbruiken zodat hij door diezelfde wetgever wordt beschermd. Zolang er een regulerende overheid is die zich bezig houdt met economische regulering zal er misbruik zijn. Zullen er lobbyisten zijn. En zullen de grootste bedrijven die de duurste lobbyisten kunnen betalen overwinnen. Vandaar dat ik geen fan ben van multinationals. Het zijn organisaties die slechts door wetgeving kunnen overleven. Ze betalen nauwelijks belasting terwijl het midden en klein bedrijf dat wel doet. Slechts daardoor kunnen deze logge organisaties overleven. Hun inefficiënte bedrijfsvoering, een verspilling van middelen, kan slechts blijven bestaan door het belasting voordeel dat ze hebben bereikt middels lobbyisten. Of door de hoge kosten van compliance die kleine bedrijven niet kunnen opbrengen. Het is echter lastig. Multinationals die het spel niet meespelen dreigen te verdwijnen, en het slachtoffer te worden van bedrijven die wel gebruik maken van lobbyisten.

4 REACTIES

  1. Dit werkt ook innovatie tegen. Als door regelgeving alles bij het oude kan blijven dan blijft ook alles bij het oude.

    Het is ook interessant om te zien hoe de politiek zelfstandingen en MKB’ers failliet wil laten gaan en dinosaurussen als KLM miljarden cadeau gaat geven, nu er een economische chaos ontstaat door hun beleid. Daar komt men nu iets op terug maar ik ben benieuwd hoe lang dat zo blijft. Failliete ZZP’ers zijn immers potentieel goedkope loonslaafjes voor de grootbedrijven. “Stageplekkie voor 100 euro per maand, iemand?”

  2. Bedrijven hebben de voorbije jaren massale schulden opgebouwd om hun overnamehonger te stillen en eigen aandelen in te kopen.

    Hoe groter de winst … hoe hoger de aandelenkoers … en hoe omvangrijker het salarispakket van de CEO’s.

    Wie dat spel niet speelde, werd raar bekeken.

    Je moet je “balans optimaliseren” en risico’s nemen.

    Een beetje voorzichtig zijn en buffers opbouwen voor slechtere tijden was “not done”.

    We zitten inmiddels een goed maand in de crisis, en de roekelozen lopen jammerend naar de overheid.

    De retailers … de luchtvaartsector … de hotels … de banken … de oliemaatschappijen … ze staan alleen in een lange rij aan te schuiven voor een bail-out.

    De overheid moet de economie redden en “de jobs van de mensen”.

    Zo wordt dit verkocht aan “Jan Modaal”.

    Maar hoeveel van deze centen gaat naar de gewone man? En hoeveel gaan er naar de roekeloze bedrijven die zelfs geen paar weken tegenslag kunnen overbruggen?

    De overheid snelt de grote bedrijven maar al te graag te hulp. Dat is twee handen op één buik.

    Zonder al teveel vragen of regels worden de miljarden euro’s klaar gelegd.

    De elite heeft gegokt en verloren en nu haalt de overheid de belastingcenten bij de man in de straat zodat ze het nog ééns kunnen proberen.

    De risico’s zijn voor de belastingbetaler, en als het goed uitdraait, gaat een ander met de winst lopen.

    Er is een kleine groep die kop of munt mag spelen met onze centen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in