Achter het bankloket zit de financiële adviseur.
Deze functionaris heeft een hybride functie:

01. effectenmakelaar

02. adviseur op het stuk van de producten waar hij als makelaar aan verdient

03. verkoper van producten die door de bank gecreëerd zijn of die de bank namens derden verkoopt

Het gaat hier om onverenigbare functies, die hopelijk voldoende geld opleveren om de salarissen van de bankmedewerkers te betalen, maar voor de klant van dubieus nut zijn.

Aan het begin van het jaar bezitten de gezamenlijke Nederlandse aandeelhouders iets, waarvan de totaalwaarde X bedraagt. Aan het eind van het jaar is hun collectieve bezit nog vrijwel hetzelfde, maar hebben zij, op grond van miljoenen adviezen, de stukken aan elkaar overgedaan. A bezit nu wat B aan het begin van het jaar bezat, B bezit wat C bezat en C bezit wat A bezat.

Voor al dat geruil en al die adviezen zijn de aandeelhouders flink wat geld kwijtgeraakt. Geschat wordt, dat de financiële industrie circa 20 procent afroomt van de totale vermogenstoename die ieder jaar plaatsvindt.

De mensen die in de banken werken, hebben geen verstand van geld, evenmin als televisieprofessoren, die voorspellingen doen. Als deze mensen verstand zouden hebben van geld, zouden zij zich niet bevinden op de plaats waar zij zijn. De bank hindert dat niet, want de taak van deze mensen is het verkopen van producten, waar de bank aan verdient, maar waar u vermoedelijk niet beter van wordt.

De meeste bankmedewerkers hebben zelf advies nodig. Hun waarde voor de bank ligt in het feit dat zij commissies genereren, niet dat zij aangekochte stukken voor u vasthouden en bewaren: hoe vaker een aandeel van eigenaar verwisselt, des te beter het is voor de bank.

Hugo van Reijen

7 REACTIES

  1. Klopt.
    Na mijn afstuderen als drs economie met specialisatie financiering en belegging (en 10 jaar beleggingservaring, sinds mijn 14e!) ging ik in het bankwezen aan de slag, initieel op een afdeling private banking.
    Ik gaf klanten gewoon advies alsof het mijn ouders waren en d.w.z. nauwelijks huisfondsen want die vond ik maar duur qua instapkosten en matig qua prestaties (na aftrek van beheersvergoeding) en zou ik zelf nooit kopen cq mijn ouders nooit aanraden, dus raadde ik ze aan klanten ook niet aan.
    Het duurde dan ook niet lang voor ik de afdeling verruilde voor een andere.
    Maar tussendoor heb ik me ook bij mijn toenmalige chef, een vijftiger die zich graag liet voorstaan op zijn jarenlange ervaring, niet populair gemaakt met de opmerking dat uitgerekend in dit vak (i.t.t. een arts of een architect of zo) geldt dat als men echt goed is, men boven zijn 45e toch niet meer loonslaafje bij de bank is?
    En dat was niet eens grappig bedoeld. Ik meende dat heel serieus. Kan je je voorstellen dat pakweg Jim Rogers eenmaal de 50 gepasseerd, voor netto pakweg 5000 per maand op de loonlijst van een bank, klanten individueel gaat adviseren?
    Als je dat op je 50e nog nodig hebt, dan ben je het levende bewijs dat je van beleggen geen snars snapt.

  2. Er is altijd een zekere spanning tussen eigen belang en je functie. Een hand voor het schip, een hand voor jezelf. Maakt dat het goed? Neen. Maar wat is het punt van dit stuk?

  3. Bovenstaand verhaal was mij al jaren geleden duidelijk. Mijn grootouders hadden rekeningen bij de ABN Bank (zonder Amro toen) en waren geërgerd dat de bank zonder hun expliciete toestemming aandelen verkocht. Dat waren meestal de beste qua koersstijging en dividend en die zij liever hadden gehouden.

    De ABN had een deftig kantoor in het dorp waar zij woonden maar als klant kon je beter bij de Postgiro zitten en je aandelen ergens anders regelen. Je kunt je inderdaad afvragen waarom dit soort ‘adviseurs’ zulke dikke salarissen moeten krijgen. En wat ‘Scrutinizer’ zegt, als zij op hun 50e nog in dienst bij de bank zijn dan hebben zij blijkbaar weinig kijk op beleggen. Het kantoor waar de ABN zat is nu een hotel, want subsidiespons ABN Amro kon ook dat niet rendabel maken.

    • Die toestemming is zeer waarschijnlijk al gegeven middels de voorwaarden.

    • Ter verdediging van de banken: geld uit het niets toveren en ‘kosten’ in rekening brengen kunnen zij als de beste. Marketing ook wel. Ik kreeg laatst een nieuwe credit card opgestuurd die er glanzend en sjiek uitziet. Deze schreeuwt naar je toe, beter dan de oude, “Geef mij uit (en maak nog meer schulden met 20% rente)”.

  4. Bankloket..een achterhaald woord..tis voor mij ongeveer een dag lopen om zoiets mogelijk nog tegen te komen.
    Hun service kost mij m’n servies.

Comments are closed.